วันสิ้นโลกที่กลายเป็นเซิร์ฟเวอร์

กลิ่นไอของโอโซนผสมผสานกับสนิมเหล็กและกลิ่นไหม้ของเนื้อเยื่อดิจิทัลคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วก้อยลามขึ้นมาถึงข้อศอกไม่ใช่ภาพลวงตา มันคือความเจ็บปวดระดับเจ็ดจุดสองตามเกณฑ์มาตรฐานประสาทสัมผัสที่เรนจดจำได้ขึ้นใจจากห้องทดลองในโลกเก่า ทว่า ในเวลานี้ ไม่มีห้องทดลอง ไม่มีเสียงกริ่งเตือนภัยกะทันหัน และไม่มีร่องรอยของสหายร่วมรบที่เคยยืนหยัดเคบ่าเคียงไหล่กันจนวินาทีสุดท้าย “อัตราการซิงโครไนซ์จิตวิญญาณอยู่ที่แปดสิบสี่จุดห้าเปอร์เซ็นต์... ยินดีต้อนรับสู่ทวีปอาร์เคเดีย, ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ศูนย์หนึ่ง” เสียงสังเคราะห์ที่เรียบสนีย์ดังก้องขึ้นโดยไร้แหล่งกำเนิด มันไม่ใช่เสียงจากลำโพงภายนอก แต่มันสั่นสะเทือนอยู่ภายในกระดูกกะโหลกศีรษะของเรนโดยตรง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของอดีตนักวิเคราะห์ยุทธศาสตร์อันดับหนึ่งทำงานอัตโนมัติ ร่างกายขยับต่ำลงในท่าเตรียมพร้อมรับมือภัยคุกคาม ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องกระจกนิรภัย หรือซากปรักหักพังของเมืองหลวงที่เขาคุ้นเคย เบื้องหน้าของเรนคือมหานครโบราณที่ถูกแช่แข็งอยู่ในกาลเวลา ตึกระฟ้าสถาปัตยกรรมแบบโกธิคผสมผสานกับเสาหินอ่อนสลักลวดลายรูนเวทมนตร์ถูกบิดเบี้ยวด้วยเส้นแสงสีฟ้าเรืองแสงนับล้านเส้น เส้นสายเหล่านั้นถักทอเข้าหากันบนท้องฟ้า กลายเป็นโดมทรงกลมขนาดมหึมาที่แผ่แรงกดดันมหาศาลลงมาจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับจมอยู่ใต้น้ำ “ระบบการจัดการโลกถูกรีเซ็ต... กำลังสร้างเขตแดนปลอดภัย” เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวขยับเคาะเบาๆ ที่ข้างขมับเพื่อเรียกอินเทอร์เฟซส่วนตัวที่ฝังอยู่กับจิตวิญญาณ หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่า *ชื่อ: เรน (Reign)* *อาชีพ: เซียนกลยุทธ์ไร้เงา (Shadow Tactician) - [สถานะ: ผูกพันธสัญญาพิเศษ]* *เลเวล: 1* *ฉายา: ผู้แบกรับเศษซากแห่งปฐพี* *ทักษะติดตัว: เนตรวิเคราะห์ยุทธวิธี (Lv.MAX), จิตนิ่งเหนือกาลเวลา (Lv.MAX)* “ไร้สาระสิ้นดี เลเวลหนึ่งกับฉายาที่ฟังดูชวนให้ปวดหัวเนี่ยนะ” เรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสสีนิล เขายังจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้แม่นยำ การทดลอง "โปรเจกต์เจเนซิส" เพื่อกอบกู้โลกที่กำลังจะตายด้วยการหลอมรวมจิตสำนึกเข้ากับฐานข้อมูลมหาเวทโบราณเกิดความผิดพลาดอย่างรุนแรง พลังงานย้อนกลับทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยกิโลเมตร เพื่อนร่วมทีมของเขาสละชีพเพื่อยื้อเวลาให้เขาป้อนคำสั่งสุดท้าย และผลลัพธ์ก็คือ... การถูกส่งมายังสถานที่แห่งนี้ โลกที่ถูกแปลงสภาพให้กลายเป็น "เซิร์ฟเวอร์" ขนาดยักษ์ที่มีกฎเกณฑ์ของเกมแฟนตาซีครอบงำ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกก็ดังขึ้นจากซากเสาหินด้านหลัง เรนไม่หันกลับไปมองทันที เขาส่งแรงไปที่ข้อเท้า ดีdตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วพร้อมกับตวัดแขนตั้งรับตามสัญชาตญาณ *เคร้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเมื่อคมดาบเรียวยาวปะทะเข้ากับอากาศธาตุ ความเร็วและมุมองศานั้นแม่นยำไร้ที่ติ แต่สิ่งที่ทำให้เรนต้องชะงักคือเจ้าของดาบเล่มนั้น ร่างระหงในชุดคลุมสีเงินเก่าคร่ำคร่า เรือนผมสีเงินยาวสยายสะท้อนแสงเรืองรองจากเส้นสายระบบ ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่กลับฉายแววสับสนและว่างเปล่า ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นจ้องมองมาที่เรนราวกับกำลังพยายามค้นหาความทรงจำที่หาย and... “เจ้า... เป็นใคร?” เสียงหวานเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยและเต็มไปด้วยความไม่มั่นคง เธอยกดาบในมือขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณ ทว่ามือข้างนั้นกลับสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เรนหรี่ตาลงประเมินสถานะของหญิงสาวตรงหน้าทันทีโดยใช้ทักษะติดตัว *เป้าหมาย: ลูมิน่า* *สถานะ: เอลฟ์นักดาบ (สูญเสียความทรงจำบางส่วน / ซิงโครไนซ์ 42%)* *คำเตือน: จิตวิญญาณมีความเชื่อมโยงกับแกนกลางระบบของทวีป* “ผมชื่อเรน” เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ แม้สถานการณ์รอบตัวจะอันตรายเพียงใดก็ตาม เขาลลดระดับการตั้งรับลงเล็กน้อยเพื่อแสดงออกว่าไม่มีเจตนาเป็นศัตรู “แล้วคุณล่ะ จำได้ไหมว่าตัวเองอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ลูมิน่ายังคงถือดาบตั้งท่าระแวดระวัง เธอมองสำรวจเรนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเธอฉายความลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด “ฉัน... จำไม่ได้ รู้แค่ว่า... ฉันต้องรอใครบางคน คนที่จะมาปลดปล่อยสถานที่แห่งนี้จาก... เสียงเหล่านั้น” “เสียงเหล่านั้น?” เรนทวนคำ เบนสายตาขึ้นมองท้องฟ้าที่เส้นแสงสีฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ราวกับสัญญาณเตือนภัยที่กำลังเร่งเร้า “ใช่... เสียงที่บอกว่าพวกเราเป็นเพียงข้อมูลในหน้าประวัติศาสตร์ที่รอการลบ” ลูมิน่ากุมศีรษะตัวเองด้วยความเจ็บปวด เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อภาพความทรงจำที่แตก เรนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปสัมผัส แต่เลือกที่จะใช้คำพูดที่นิ่งสงบและหนักแน่นเพื่อดึงสติของเธอ “ถ้าอย่างนั้นเราคงมีเป้าหมายเดียวกันแล้วล่ะครับ เพราะผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นแค่ข้อมูลให้ใครลบเหมือนกัน” คำพูดเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจนั้นทำให้ลูมิน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้เยือกเย็นแต่มีความอบอุ่นบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องลึก เคมีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างความเย็นชาของเรนและความอ่อนโยนที่กำลังแตกสลายของลูมิน่าเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางซากปรักหักพัง ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ยอมให้พวกเขาได้ทำความรู้จักกันนานกว่านั้น *ตึง! ตึง! ตึง!* พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแตกสีแดงฉานระเบิดขึ้นจากพื้นผิวถนนหินอ่อน แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างกะทันหันจนเรนต้องคว้าแขนของลูมิน่าเอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้เธอล้มลง ท้องฟ้าที่เคยเป็นโดมสีฟ้าบัดนี้แตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นช่องว่างสีดำสนิทราวกับรอยแผลในอวกาศ และจากรอยแยกนั้นเอง เสียงคำรามต่ำทุบที่ทรงพลังจนแก้วหูแทบปริแตกก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งมหานคร “ตรวจพบภัยคุกคามระดับมหาวิบัติ... ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ... บอสประจำโซน ‘ผู้พิทักษ์สุสานแห่งกาลเวลา’ ปรากฏตัว” หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยบานปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวเรนและลูมิน่า ตัวอักษรสีเลือดกระพริบเตือนรัวเร็วจนแสบตา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรนก็สังเกตเห็นตัวเลขแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นเหนือร่างของเงาดำมหึมาที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกบนฟ้า มันไม่ใช่เลเวล 1... แต่มันคือเครื่องหมายอนันต์ ($\infty$) ที่กำลังนับถอยหลัง “จับตาดูให้ดีนะ” เรนกระซิบเบาๆ ข้างหูของเอลฟ์สาว ดวงตาสีดำสนิททอประกายคมกลาคมราวกับนักล่าที่รอคอยเหยื่อ “เกมนี้... ผมจะเป็นคนวางหมากเอง” *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการตัดสินใจที่ฝ่าฝืนกฎของเซิร์ฟเวอร์: เปิดใช้งานภารกิจลับระดับ SSS - "เดิมพันพันธนาการแห่งทวีป" เงื่อนไขความสำเร็จ: มีชีวิตรอดจากการโจมตีครั้งแรกของบอส และค้นหา "ช่องโหว่" ของระบบภายใน 180 วินาที บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวละครถาวรและรีเซิตความทรงจำของทวีปทั้งหมด] ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ *(นามปากกา: ลอร์ดออฟดาร์กเนส)*