การเผชิญหน้ากับอาจารย์ใหญ่

เสียงโลหะกระทบกันครั้งแล้วครั้งเล่าในห้องทำงานส่วนตัวใต้ดิน ดังก้องกังวานเสียจนรินทร์ต้องขยับแว่นกรอบทองเหลืองบนสันจมูกเพื่อเพ่งสมาธิไปยังกลไกเวทมนตร์ขนาดเท่าฝ่ามือตรงหน้า เด็กหนุ่มเด็กหลังห้องผู้ขึ้นชื่อเรื่องการมีปริมาณมานาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน กำลังใช้แหนบปลายแหลมคีบแผ่นฟลูออไรต์บริสุทธิ์หนาเพียงเสี้ยวปรอทเข้าสู่ร่องฟันเฟืองจักรกลเวท การคำนวณทิศทางการไหลเวียนของกระแสมานาในหัวของเขากำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ราวกับคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่ถูกเร่งรอบการประملผลจนถึงขีดสุด "ถ้าองศาการหักเหของอักขระรูนตรงนี้พลาดไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แรงดันจากผลึกแกนกลางจะย้อนกลับมาเผาไหม้เส้นประสาทเวทในแขนขวาของผมจนกลายเป็นจุล... แต่ถ้าปรับลดกระแสลงสามเปอร์เซ็นต์ ระบบก็จะขาดเสถียรภาพในการเชื่อมต่อกับหอคอยกลางทันที" รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าเหงื่อกาฬเม็ดโตจะเริ่มซึมตามไรผมของเขาแล้วก็ตาม "นั่นคือเหตุผลที่เด็กหลังห้องอย่างเธอ ไม่ควรเอาสมองอันน้อยนิดมาเสี่ยงเล่นกับระบบโครงข่ายเวทมนตร์ระดับมหภาคของสถาบันยังไงล่ะครับ คุณรินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทดลอง อาจารย์เซเลสเต้ก้าวออกมาจากเงาของชั้นหนังสือโบราณ เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนที่ปลายเรียวเล็บของเธอกะพริบไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มเช่นเคย แต่แววตากลับซ่อนประกายความกังวลที่ถูกเก็บงกดึงเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาอย่างแนบเนียน รินทร์เหลือบสายตาขึ้นมองอาจารย์สาวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกดสลักล็อกตัวสุดท้ายลงไปอย่างแม่นยำ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับแสงเรืองรองสีครามที่แผ่ซ่านออกมาจากกลไกจักรกลเวท เป็นอันเสร็จสิ้นการซ่อมแซมเรโซเนเตอร์ชั่วคราวที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลชั้นในของสถาบัน "ถ้าผมไม่ลงมือทำ อาจารย์ก็คงไม่มีทางเข้าถึงบันทึกการเบิกจ่ายมานาส่วนกลางที่ถูกเข้ารหัสลับระดับห้าดาวของสำนักงานอธิการบดีหรอกครับ... จริงไหมครับ?" รินทร์เอ่ยถามพลางวางเครื่องมือลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ เขายืดตัวขึ้นยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนจะสบตากับอาจารย์สาวตรงๆ เซเลสเต้ถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองผลงานชิ้นเอกที่เด็กหนุ่มตรงหน้าเพิ่งประกอบเสร็จด้วยความทึ่งระคนหวาดหวั่น แม้เธอจะเป็นถึงอาจารย์ผู้สอนประวัติศาสตร์เวทมนตร์และมีอำนาจพอสมควรในสถาบันแห่งนี้ แต่การเจาะทะลวงผ่านชั้นป้องกันเวทมนตร์โบราณที่สืบทอดกันมานับพันปีนั้น เป็นสิ่งที่เกินกว่าขีดความสามารถของเธอ—เว้นแต่จะมีอัจฉริยะด้านตรรกะและการคำนวณอย่างรินทร์คอยหนุนหลัง "เธอประเมินอำนาจของ 'เบื้องบน' ต่ำเกินไปนะรินทร์" เซเลสเต้เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคู่สวยคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับหวาดระแวงว่าจะมีสายลับจับตาดูอยู่ "ทันทีที่เธอเริ่มเชื่อมต่อสัญญาณเรโซเนเตอร์ตัวนี้เข้ากับโครงข่ายหลักเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ระบบป้องกันอัตโนมัติของหอคอยกลางก็ส่งสัญญาณเตือนไปยังห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ทันที ตอนนี้... พวกมันกำลังเคลื่อนไหว" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว บรรยากาศภายในห้องทดลองก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อักขระเวทสีทองอร่ามที่ถูกสลักไว้ตามผนังศิลาเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นมาเองโดยไม่มีใคร Lิขิต แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้กระดูกในร่างกายแทบแหลกสลายแผ่ซ่านเข้ามาทางประตูห้อง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กหนาหนักนับตันถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ราวกับไม่มีน้ำหนัก ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสองราวกับเสียงคำรามของอสูรกายโบราณ ร่างเงาของบุคคลผู้หนึ่งก้าวล่วงเข้ามาภายในห้อง แสงไฟจากคบเพลิงเวทด้านนอกสาดส่องกระทบกับเส้นผมสีเงินยวงและชุดคลุมยาวปักลวดลายดาราศาสตร์อันซับซ้อน ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดบดบังเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ทว่ารัศมีมานาที่แผ่ออกมาจากตัวตนนั้นกลับหนาแน่นเสียจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น เซเลสเต้ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือเรียวรีบดึงรินทร์ให้มาอยู่เบื้องหลังสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอพุ่งพล่านถึงขีดสุด นี่ไม่ใช่แรงกดดันจากเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือจิตสังหารที่ผ่านการขัดเกลามานับร้อยปีของผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งสถาบันเวทมนตร์ "อาจารย์เซเลสเต้..." เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากร่างเบื้องหน้า "และ... เจ้าเด็กตระกูลสายรองผู้มีมานาต่ำต้อยที่บังอาจต่อกรกับโชคชะตา" อาจารย์ใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดนึงอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่คมที่ซ่อนอยู่ใต้เงาฮู้ดจ้องมองตรงมาที่รินทร์ ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวน้อยที่กำลังไต่ขึ้นมาบนกองเพลิง "พวกคุณกำลังค้นหาอะไรในสิ่งที่ไม่อนุญาตให้แตะต้อง... รู้ไหมว่าความอยากรู้อยากเห็นแบบนี้ มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน?" รินทร์ขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่เหนือชั้นกว่าตนเองหลายเท่าตัว แต่สมองส่วนตรรกะของเขากลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ดวงตาสนใจใคร่รู้ไม่ได้ลดละลงเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองรูปแบบการร่ายเวทที่ปกคลุมรอบตัวอาจารย์ใหญ่ และพบจุดอ่อนเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น "ราคาที่ต้องจ่ายเหรอครับ?" รินทร์เอ่ยสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและหนักแน่น ผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่เผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจสูงสุด "สำหรับผมแล้ว... การต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคำโกหกและระบบที่ถูกเซ็ตไว้โดยไม่รู้ว่าเบื้องหลังคืออะไร นั่นต่างหากคือราคาที่แพงเกินกว่าจะจ่ายไหว" อาจารย์ใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายจะไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะกล้าต่อปากต่อคำในสถานการณ์เช่นนี้ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากภายใต้เงาฮู้ดจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างน่าขนลุก "ปากกล้าดีนี่... ถ้าอย่างนั้น ฉันจะแสดงให้ดูเอง ว่าความจริงที่พวกเธอพยายามไขว่คว้า มันสกปรกและน่าสมเพชขนาดไหน" สิ้นเสียงนั้น อาจารย์ใหญ่สะบัดมือเบื้องหน้าเพียงครั้งเดียว ห้วงมิติรอบตัวรินทร์และเซเลสเต้ก็แตกสลายกลายเป็นรอยร้าวสีดำสนิท หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยดวงปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อยเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวจนแทบฟังไม่ทัน **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงเขตแดนระดับ SSS จากบุคคลภายนอก]** **[คำเตือน: เป้าหมาย 'อาจารย์ใหญ่' ได้ทำการล็อกพิกัดพื้นที่แล้ว เส้นทางหลบหนีทั้งหมดถูกปิดกั้น]** **[สถานะปัจจุบัน: ชีวิตของเป้าหมายทั้งสองอยู่ในภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด—]** รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบส่วนตัว ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบอันแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู *“ยินดีต้อนรับสู่ความจริง... เด็กน้อย”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" ในตอนนี้ด้วยนะครับ