ฟิสิกส์กับคนอย่างพี่ ไม่ถูกกันอย่างแรง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะไม้เนื้อดีดัง *ปึ้ง* จนกาแฟในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนภัยรอบที่สามของวันจากอาจารย์ประจำภาควิชาฟิสิกส์ ที่มองหน้าผมด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าเทอมนี้คินมันยังสอบตกฟิสิกส์พื้นฐานอีกตัวเดียว มันได้โบกมือลาคณะเราไปนอนกอดใบรีไทร์สมใจแน่ครับคุณโซ่" อาจารย์ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ห่อ "ในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าห้องและคะแนนเก็บวิชานี้เป็นอันดับหนึ่งของชั้นปี ผมฝากอนาคตของนายตัวแสบไว้ที่คุณคนเดียวนะครับ" ผม—โซ่ เด็กหนุ่มปีสองผู้มีชีวิตสงบสุขและตารางชีวิตที่วางแผนไว้ราวกับโปรแกรมคอมพิว터—ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ อยากจะคัดค้านแต่ก็ทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอเมื่อนึกถึงเกรดเฉลี่ยสะสมที่อาจหลุดลอยหากปฏิเสธอาจารย์ ให้ตายสิ... ทำไมผมต้องมารับกรรมแทนผู้ชายฮอตประจำคณะที่เอาแต่ขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ไปวันๆ ด้วยเล่า! ห้ามนิ้วเรียวยาวไม่ให้สั่นเทาขณะหิ้วแฟ้มเอกสารหนาเตอะเดินตรงไปยังห้องสมุดโซนเงียบสงบที่ถูกจับจองเป็น "สนามประลองความรู้" บรรยากาศรอบตัวช่างชวนอึดอัด กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยอบอวล แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผมยิ่งกว่าสิ่งใดคือร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นกำลังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้าไป "มาเร็วจังครับคุณติวเตอร์ตัวน้อย ผมรอนานจนใบไม้ร่วงหมดต้นแล้วมั้งเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยแซวทันที คิน—ผู้ชายที่ทำเอาผมปวดหัวจนไมเกรดขึ้นตั้งแต่ยังไม่เริ่มบทเรียนแรก เขากวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพราวระยับที่บอกได้เลยว่าไม่ได้มองหาความรู้ทางวิทยาศาสตร์แม้แต่น้อย "เลิกกวนประสาทผมสักทีเถอะครับพี่คิน ถ้าพี่ตั้งใจเรียนสักครึ่งหนึ่งของเวลาที่เอาแต่หยอดมุกแป้กๆ ป่านนี้พี่ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งซ่อมโปรแกรมกับผมหรอกครับ" ผมกระแทกตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มเอกสารกระแทกโต๊ะเบาๆ เพื่อระบายความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนพาลทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "โถ่ โซ่จ๋า... จะให้พี่เข้าใจเรื่องแรงเสียดทาน แรงโน้มถ่วง หรือกลศาสตร์อะไรนั่นได้ยังไง ในเมื่อเวลาพี่ขมวดคิ้วแล้วมันน่าดึงดูดใจกว่าสมการฟิสิกส์เป็นไหนๆ" "พี่คิน!" ผมแหวลั่น เผลอเสียงดังจนบรรณารักษ์โต๊ะข้างๆ หันมามองค้อนขวิดจนต้องรีบหดคอลงแล้วปรับเสียงให้เบาลง "นี่เรามาติวหนังสือกันนะครับ ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของ! เปิดสมุดหน้าแรกเลยครับ ไม่งั้นผมจะฟ้องอาจารย์ว่าพี่ไม่ให้ความร่วมมือ" คินทำหน้ามู่ทู่ราวกับเด็กโดนขัดใจ แต่ก็ยอมหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ดวงตาคมกริบมองผมด้วยประกายบางอย่างที่ผมมักจะแปลความหมายไม่ออกทุกที "โอเคๆ ครับ ยอมแพ้แล้ว เด็กอะไรดุเป็นหมาป่าเลย... เอ้า ไหนลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิครับว่าทำไมฟิสิกส์กับคนอย่างพี่ถึงไม่ถูกกันเอาซะเลย" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่าง นิ้วเรียวชี้ไปที่โจทย์ข้อแรกในกระดาษ พยายามปรับโหมดเข้าสู่โหมดวิชาการอย่างเต็มที่ แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นโครมครามจากระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็นเมื่อครู่ก็ตาม "ฟังนะครับพี่คิน... ฟิสิกส์ไม่ใช่เรื่องไกลตัว มันคือธรรมชาติรอบตัวเรานี่แหละครับ ถ้าพี่เข้าใจหลักการพื้นฐาน พี่ก็จะรู้ว่าทุกอย่างมันมีเหตุและผลของมัน เหมือนกับ..." ผมเว้นจังหวะ มองหน้าเขาเพื่อเช็กความเข้าใจ "...เหมือนกับแรงดึงดูดระหว่างมวลนั่นแหละครับ" "อ๋อ..." คินลากเสียงยาวในลำคอ สายตาไม่ได้มองตัวเลขในกระดาษเลยสักนิด แต่มันกลับจ้องมองผมไม่วางตา "แรงดึงดูดระหว่างมวลสินะครับ... ถ้าตามกฎของนิวตัน วัตถุมวลมากย่อมดึงดูดวัตถุมวลน้อยเข้าหาตัวเสมอ แบบนี้แปลว่า..." เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "...ที่พี่ขยับเข้ามาใกล้โซ่เรื่อยๆ แบบนี้ ก็เพราะมวลหัวใจของพี่มันมากกว่าของโซ่สินะครับ ถึงได้ดึงดูดให้พี่หยุดมองโซ่ไม่ได้เลย" ให้ตายเถอะ! นี่มันคาคาบติวฟิสิกส์หรือคอบบี้จีบกันแน่ฟะเนี่ย! ผมอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลสมการฟิสิกส์ได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์ลงชั่วขณะ ใบหน้าร้อนฉ่าจนลามไปถึงใบหู ขอยืนยันตรงนี้เลยว่า ฟิสิกส์กับคนอย่างพี่คิน ไม่ถูกกันอย่างแรง... และคนที่ไม่ถูกกันที่สุดในตอนนี้ ก็คือหัวใจของผมเองที่ดันทรยศเต้นแรงไม่เป็นจังหวะให้กับมุกเสี่ยวๆ ของผู้ชายคนนี้ซะแล้ว! แต่ก่อนที่ผมจะได้อ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง* ผมก้มลงมองหน้าจอด้วยหางตา ตั้งใจจะเมินเฉย แต่ทว่า... ชื่อผู้ส่งและข้อความตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับโดนสาปให้กลายเป็นหินในทันที *K: "จริงๆ แล้วที่พี่แกล้งโง่เรื่องฟิสิกส์... ก็เพราะอยากให้เด็กแถวนี้ใจเต้นแรงแบบนี้ทุกวันแหละครับ... โซ่รู้ความลับของพี่หมดแล้วนะ :P"* ผมเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที คินไม่ได้หลบสายตาเลยสักนิด เขายังคงส่งยิ้มละมุนที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม พร้อมกับยื่นมือถือของตัวเองขึ้นมาโชว์หน้าจอที่กำลังพิมพ์ข้อความบางอย่างค้างไว้... และก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากห้ามอะไร มือหนาก็ slid หน้าจอส่งข้อความถัดไปออกไปอย่างรวดเร็วกินเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที! *(ข้อความที่ถูกส่งออกไป: "เป็นแฟนกับพี่นะ... นะครับคนดี")* หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออกเมื่อรู้ตัวว่าปุ่มยกเลิกข้อความมันสายเกินไปเสียแล้ว... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและเสียอาการไปกับความกวนของพี่คินและความปากแข็งของน้องโซ่นะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!