ลมหายใจของวันวานที่ดับสูญ

"หากเจ้ามีโอกาสได้เขียนจดหมายฉบับสุดท้ายถึงคนที่จะพรากทุกอย่างไปจากเจ้า... เจ้าจะเลือกใช้หมึกสีใด" เสียงกระซิบที่คุ้นหูจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม รวินทร์ อัครบดินทร์ ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเพราะแสงตะวัน หรือเสียงนกร้องอย่างที่ใครหลายคนมักจะเป็น แต่เขารู้สึกถึงกลิ่นอายจางๆ ของดอกมะลิที่อบร่ำอยู่ในอากาศ กลิ่นที่เตือนให้เขารู้สึกถึงความตายครั้งล่าสุด—กลิ่นเดียวกับที่โชยมาจากชายชุดดำผู้ปลิดชีพเขาในห้องลับใต้ดินเมื่อห้านาทีก่อน ทว่า... ความเย็นเยียบที่เคยบาดลึกถึงกระดูกสันหลังกลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นของผืนผ้าไหมเนื้อละเอียดที่เขากำลังนอนทับอยู่ รวินทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาพร่าเลือนค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นลวดลายมังกรทองที่ถักทอด้วยด้ายเงินบนเพดานไม้หอมราคาแพงระยับ นี่ไม่ใช่ห้องทรมานที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่มันคือตำหนักส่วนตัวของเขา... ตำหนักที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสามปีก่อน เขายันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าความฝันแสนสวยงามนี้จะแตกสลายหากเขาขยับตัวแรงเกินไป รวินทร์ก้มมองมือทั้งสองข้างของตนเอง—มือที่ไร้รอยแผลเป็นจากการถูกเฉือนเอ็นข้อมือ มือที่ยังคงขาวสะอาดไร้รอยมลทินของคนแพ้ "ท่านครับ... พระสนมทรงส่งข่าวมาว่า ท่านอ๋องพันธกานต์จะเสด็จมาเยือนในอีกหนึ่งชั่วยาม" เสียงคนสนิทดังขึ้นจากหลังบานประตูไม้แกะสลัก จังหวะการเคาะประตูนั้นสม่ำเสมอจนน่าหงุดหงิด รวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจในอกที่เคยหยุดเต้นไปแล้ว กลับมาเต้นกระหน่ำราวกับเสียงกลองศึก เขาไม่ได้ตายจริง หรือนี่คือบทลงโทษจากสวรรค์ที่ให้เขากลับมาเผชิญหน้ากับ ‘ปีศาจ’ อีกครั้ง? เขาเดินไปที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ แววตาที่เคยหม่นแสงด้วยความแค้นในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว รวินทร์หยิบกริชเล่มงามที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมา—มันคือกริชเล่มเดียวกับที่พันธกานต์เคยใช้ปักลงบนหัวใจของเขาในวันวาน "หมากกระดานนี้... ข้าจะไม่ใช่เบี้ยอีกต่อไป" เขาพึมพำกับเงาสะท้อนในกระจก เวลาผ่านไปชั่วยามดั่งการรอคอยชั่วกัปชั่วกัลป์ ฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนดังกังวานขึ้นที่หน้าตำหนัก รวินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นทองรูปพยัคฆ์ก้าวเข้ามาพร้อมไอเย็นที่แผ่ซ่าน บรรยากาศรอบตัวชายผู้นี้กดทับจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ "ดูเหมือนเจ้าจะเตรียมตัวรอข้าอยู่นานแล้วนะ รวินทร์" พันธกานต์ ราชสีห์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้รวินทร์ได้กลิ่นไม้กฤษณาจางๆ ที่มาพร้อมความตายเสมอมา "กระหม่อมเพียงแค่ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี... ในวันที่ท่านอ๋องตัดสินใจจะทำลายทุกอย่างของกระหม่อมทิ้ง" รวินทร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พันธกานต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองทะลุเข้าไปในม่านตาของรวินทร์ ราวกับกำลังมองหาพิรุธบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะต่างออกไป... ช่างมีความมั่นใจเหลือเกินนะ" พันธกานต์หยิบถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา รินน้ำชาสีอำพันช้าๆ ก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้ารวินทร์ กลิ่นของดอกเก๊กฮวยปนกับกลิ่นฝาดเฝื่อนจางๆ ของหญ้าพันปี... ยาพิษไร้สีไร้กลิ่นที่เขาเคยดื่มในชาติก่อนจนสิ้นลมหายใจ "ดื่มสิ... เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้กับพันธสัญญาใหม่ของเรา" พันธกานต์เอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าเหี้ยมโหดที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยสร้างมา รวินทร์มองถ้วยชาในมือสลับกับใบหน้าของศัตรูตัวฉกาจ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะขอบถ้วยชาอย่างแผ่วเบา "ท่านอ๋อง... หากข้าดื่มถ้วยนี้ไปแล้วเกิดหลับไหลไม่ยอมตื่นขึ้นมา ท่านจะเสียดายกระหม่อมบ้างหรือไม่?" "ข้าไม่เสียดายสิ่งที่ข้าเป็นคนเลือกทำลายเองกับมือหรอก" พันธกานต์ตอบทันควัน รวินทร์ยิ้มหวาน—รอยยิ้มที่สะท้อนถึงความเกลียดชังที่ลึกซึ้งดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาขยับถ้วยชาช้าๆ แต่แทนที่จะยกขึ้นดื่ม เขากลับเทน้ำชานั้นลงบนพื้นพรมราคาแพงต่อหน้าต่อตาพันธกานต์ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ทันใดนั้นเอง... ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับกฤษฎีกาที่ถืออยู่ในมือ ขุนนางผู้เฒ่าที่เคยเป็นสายลับของพันธกานต์ทรุดตัวลงคุกเข่าใบหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฮ่องเต้... ฮ่องเต้เสด็จสวรรคตแล้ว! และพระราชโองการลับฉบับสุดท้าย... ทรงแต่งตั้งให้รวินทร์ อัครบดินทร์ เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแต่เพียงผู้เดียว!" พันธกานต์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปสิ้น รวินทร์ไม่ได้ก้มลงมองกฤษฎีกานั้น แต่เขากลับจ้องมองไปที่ชายผู้กุมอำนาจตรงหน้า แล้วกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูเหมือนว่า... หมากกระดานนี้ คนที่ต้องเริ่มถอยกลับไปเริ่มต้นใหม่... จะไม่ใช่ข้าเสียแล้วล่ะท่านอ๋อง" หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านนะคะ มนตรากรรมสะท้อนตั้งใจถ่ายทอดทุกตัวอักษรเพื่อมอบอรรถรสให้แก่ทุกคนค่ะ