เงาพายุมังกรเหนือชายแดน

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายลมหนาวจัดพัดผ่านผืนหิมะสีชาด ณ ชายแดนเหนือ องศาความเยือกเย็นแทบจะแช่แข็งแม้กระทั่งหยดน้ำตาและลมหายใจของเหล่าทหารกล้า "รายงานท่านอ๋อง! ทัพหน้าของแคว้นเหนือแตกพ่ายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานของนายกองทหารม้าดังแทรกเสียงหอบสะท้านของลมพายุ ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายราวกับกลีบดอกเหมยสีขาวโพลนที่ถูกย้อมด้วยสีโลหิต หลี่มู่เฉิน ชินอ๋องผู้กุมกองทัพโลหิตประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีนิลนาม 'พยัคฆ์ทมิฬ' กายแกร่งห่อหุ้มด้วยชุดเกราะเหล็กกล้าสีดำสนิท ประดับลวดลายมังกรทะยานฟ้าที่สะท้อนแสงสีเงินยวงยามต้องแสงจันทร์หลบเมฆ ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีมองตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็นและไร้ซึ่งความปรานี รัศมีความกดดันแผ่ซ่านรอบตัวจนม้าศึกข้างเคียงยังต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว สำหรับหลี่มู่เฉินแล้ว สมรภูมิรบมิใช่สถานที่สำหรับการลังเล ความตายของศัตรูคือสิ่งเดียวที่ยืนยันความอยู่รอดของแผ่นดิน และความเด็ดขาดคือความเมตตาเดียวที่เขามอบให้แก่แผ่นดินแม่ "ไม่ต้องไล่ตาม" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับหลุดออกมาจากขุมนรกเอ่ยขึ้นเรียบเฉย แววตาดุดร้ายฉายประกายอำมหิตครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ "เป้าหมายของเราไม่ใช่แค่การขับไล่สุนัขจนตรอก... แต่อย่างกวาดล้างให้สิ้นซากถึงรากโคน" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปนับร้อยลี้ ณ ค่ายพักแรมชั่วคราวอันเงียบสงบ ท่ามกลางกระโจมบัญชาการที่จุดตะเกียงน้ำมันหอมกรุ่นกลิ่นไม้กฤษณา ร่างโปร่งระหงในชุดคลุมผ้าแพรปักลายเมฆสีขาวบริสุทธิ์กำลังนั่งประทับอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้แกะสลักอย่างใจเย็น ไป๋จินฮุ่ย นางกุนซือหญิงผู้มีชื่อเลื่องลือว่ากุมชะตาแผ่นดินไว้ครึ่งซีก นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนกำลังคีบหมากสีดำขึ้นพิจารณาก่อนจะวางลงบนกระดานหยกอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยความสง่างามและสุขุมลุ่มลึก เบื้องหน้าของนางคือแผนที่ภูมิประเทศชายแดนเหนือที่ถูกวาดขึ้นด้วยหมึกจีนอย่างละเอียดละออ ราวกับนางสามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของสนามรบได้ด้วยตาทิพย์ "แม่ทัพอวี้เหวินผู้นั้น คงคิดว่าการถอยทัพเข้าสู่หุบเขาอัสดงคือทางรอด" มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับซ่อนความเฉียบคมที่พร้อมจะเชือดเฉือนผู้คนให้แหลقสลายได้ในคราเดียว "น่าเสียดาย... ที่หุบเขาแห่งนั้น มิใช่สุสานของทัพเรา แต่มันคือหลุมศพที่เตรียมไว้ฝังพวกมันต่างหาก" นางหันไปพยักหน้าให้แก่ขันทีผู้ติดตามที่ยืนก้มหน้าอยู่มุมกระโจม "ส่งสัญญาณบอกท่านอ๋อง... ปิดล้อมทางออกทั้งสามด้านของหุบเขาอัสดง อย่าให้เหลือแม้แต่แมลงวันบินรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว" เสียงคำสั่งนุ่มนวลแต่เด็ดขาดก้องกังวานในความเงียบ ไป๋จินฮุ่ยยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมฝาดของใบชาชั้นดีกระจายไปทั่วปลายลิ้น ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับทอประกายห่วงหาอาทรยามทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระโจมที่มืดมิด นางรู้ดีว่าบุรุษผู้กุมกองทัพโลหิตผู้นั้นกำลังเผชิญหน้ากับความเหน็บหนาวและอันตรายเพียงใด แม้ภายนอกเขาจะเป็นดั่งปีศาจสงครามที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ แต่ในใจของนาง เขาก็คือบุรุษผู้มีบาดแผลจากวังวนอำนาจที่นางต้องปกป้องด้วยสติปัญญาและหยาดเลือดของตนเอง สงครามระหว่างแคว้นเป็นเพียงแค่เกมกระดานเล็กๆ เมื่อเทียบกับเกมชิงบัลลังก์ในราชสำนักที่องค์ชายสี่ หลี่เทียนฮ่าว กำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง การลอบสังหารและความอยุติธรรมที่หลี่มู่เฉินต้องเผชิญในอดีต คือหนามยอกอกที่ไป๋จินฮุ่ยสาบานว่าจะต้องถอนมันออกมาให้สิ้นซาก ทว่า ในขณะที่แผนการทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างไร้ที่ติ เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็แหวกลมหนาวเข้ามาหยุดคุกเข่าอยู่หน้ากระโจมด้วยท่าทีตื่นตระหนก "เรียนกุนซือไป๋! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." องครักษ์เงาละลลู่ละลอกด้วยความร้อนรน "มีพระราชโองการลับจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงแม่ทัพอวี้เหวินแห่งแคว้นเหนือแล้ว!" ไป๋จินฮุ่ยชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างระหงทันที นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบสงัด พระราชโองการลับจากเมืองหลวงในยามวิกาลเช่นนี้... ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ทันใดนั้นเอง ผ้าม่านกระโจมก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมพายุ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยและรอยยิ้มเยдяที่อ่านไม่ออก... บุคคลที่ไม่อาจคาดคิดว่าจะมาเยือนถึงสนามรบอันไกลโพ้นแห่งนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในมหากาพย์แห่งอำนาจและหัวใจนี้นะครับ