บททดสอบเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่หมักหมมมานับร้อยปีไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม วิศวกรหนุ่มกลับกวาดสายตามองโครงสร้างเหล็กกล้าของสังเวียนใต้ดินแห่งนี้ด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับกำลังประเมินรอยต่อของสะพานแขวนขนาดใหญ่ "คุณกำลังคำนวณอะไรอยู่ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นจากด้านข้าง เซธในร่างจำลองมนุษย์สวมชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนนับพันคนที่ส่งเสียงคำรามก้องอยู่บนอัฒจันทร์รอบทิศทาง พวกมันไม่ใช่คน แต่เป็นภูตผีและวิญญาณระดับสูงที่กระหายการนองเลือด "กำลังคำนวณน้ำหนักรองรับของคานเหล็กด้านบนครับ เซธ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือซ้ายขยับกรอบแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟสีแดงก่ำจากเพดาน "ถ้าผู้เข้าแข่งขันฝั่งตรงข้ามปล่อยพลังธาตุไฟในระดับที่ผมคาดการณ์ไว้ โครงสร้างจุดนี้น่าจะรับแรงกระแทกได้ไม่เกินสามนาที ก่อนที่เพดานจะพังลงมาทับพวกเราทั้งหมด... ซึ่งนั่นหมายความว่า เรามีเวลาจำกัดในการเคลียร์แมตช์นี้ไม่ให้ยืดเยื้อจนเกินไป" เซธเหลือบมองคู่หูมนุษย์ผู้มีตรรกะเหนืออารมณ์เสมอ มุมปากของยมทูตหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน "มีเพียงคุณคนเดียวที่มายืนอยู่กลางสังเวียนมรณะ แล้วยังคิดเรื่องการคำนวณโครงสร้างสถาปัตยกรรม แทนที่จะเป็นวิธีเอาชีวิตรอดจากกรงเล็บของอสูรตรงหน้า" กรงเหล็กขนาดใหญ่เบื้องหน้าถูกเปิดออกด้วยโซ่ตรวนที่ส่งเสียงลากครูดชวนขนหัวลุก ไอหมอกสีดำทะมฬพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เงาร่างมหึมาของ 'ราชبعธรแห่งหุบเขาอเวจี' ก้าวออกมาจากความมืด มันคืออสูรกลายพันธุ์ที่มีร่างเป็นมนุษย์แต่มีหัวเป็นกระทิงดุร้าย กล้ามเนื้ออัดแน่นด้วยมัดกล้ามสีดำสนิท และในมือถือขวานศึกเล่มยักษ์ที่อาบด้วยคราบเลือดสดๆ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบศัตรูระดับภัยคุกคาม A+] [เงื่อนไขภารกิจ: เอาชนะราชันแห่งหุบเขาอเวจีภายในเวลา 5 นาที โดยห้ามใช้พลังเกินขีดจำกัดของระบบระดับ 3] [บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณจะถูกผนึกไว้ในสังเวียนแห่งนี้ตลอดกาล] เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยขึ้นมาในอากาศ เรย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็วราวกับหน่วยประมวลผลคอมพิวเตอร์ เขามองเห็น 'บั๊ก' หรือจุดอ่อนสีฟ้าเรืองแสงที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อต่อหัวเข่าและหัวไหล่ขวาของอสูรยักษ์ ซึ่งเป็นจุดที่ระบบฟิสิกส์ของโลกใบนี้คำนวณความหนาแน่นของเกราะไว้น้อยที่สุด ราชันแห่งหุบเขาอเวจีไม่ปล่อยให้เหยื่อได้ตั้งตัว มันเหวี่ยงขวานยักษ์ผ่าอากาศพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงลมจากการโจมตีทำให้ฝุ่นผงบนพื้นสังเวียนปลิวว่อน เรย์ไม่หลบ เขาพุ่งตัวสวนทางกับคมขวานที่เฉียดผ่านเส้นผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร อาศัยจังหวะที่อสูรยักษ์เสียการทรงตัวจากการเหวี่ยงอาวุธหนัก พุ่งเข้าประชิดตัวและใช้มีดสั้นเคลือบพลังงานวิญญาณแทงเข้าที่จุดอ่อนบริเวณข้อต่อหัวเข่าทันที *ฉึก!* เสียงเนื้อและเกราะกระดูกฉีกขาดดังสนั่น อสูรยักษ์คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างมหึมาทรุดลงไปข้างหนึ่ง แรงกระแทกจากการล้มทำให้พื้นสังเวียนสั่นสะเทือน ฝูงชนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นระคนตกใจ "ยังไม่จบครับ" เรย์พึมพำกับตัวเอง เขากระโดดถอยหลังออกมาก่อนที่ขวานยักษ์จะกวาดมาโดนตัว เซธที่ยืนกอดอกดูอยู่มุมหนึ่งส่งกระแสจิตเข้ามาในหัว *'คุณมองเห็นจุดบกพร่องของมันทั้งหมดสินะ เรย์ เด็กดื้อคนนี้ชักจะทำให้ผมประหลาดใจขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ'* "ความรู้ทางฟิสิกส์และตรรกะไม่มีวันโกหกใครครับ เซธ" เรย์ตอบกลับในใจ พลางยกมือขึ้นตั้งรับคลื่นพลังงานสีดำที่อสูรยักษ์แผ่ขยายออกมาเป็นวงกว้าง การโจมตีระลอกสองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้มันดุเดือดและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เรย์สูดหายใจเข้าลึก 5 วินาที ควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ แม้เม็ดเหงื่อจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาคมกริมจดจ้องไปยังการเคลื่อนไหวของศัตรูที่กำลังเตรียมคำรามครั้งใหญ่เพื่อปลดปล่อยท่าไม้ตาย ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าเพื่อปิดฉากการต่อสู้ด้วยการโจมตีครั้งสุดท้าย เสียงประกาศก้องจากระบบที่ไม่ได้มาจากภารกิจปกติ กลับดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง [คำเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก] [รหัสผ่านนิรนามถูกถอด e-code ระดับ SSS: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าชายแห่งความตาย"] สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น พื้นสังเวียนที่แข็งแกร่งก็ปริร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่แตกต่างจากความมืดมิดโดยสิ้นเชิงก้าวเดินออกมาจากรอยแยกของมิติ มือเรียวบางยื่นมาแตะที่ไหล่ของเรย์แผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ลมหายใจของเซธสะดุดกุน "เกมสนุกพอหรือยัง... ลูกชายของฉัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ