การสอบปลายภาคที่ไม่ง่าย

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะครงัค้างอยู่หน้าโต๊ะสอบ ไม่ใช่กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของห้องใต้ดินสถาบันมรณะแห่งนี้ หากแต่เป็นข้อความสีเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนกระดาษคำถามแผ่นว่างเปล่า *“เวลาทำข้อสอบ: สามสิบนาที หากคะแนนไม่ถึงเกณฑ์ วิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ในสมุดพกของเซธเป็นการถาวร”* "ดูเหมือนว่ากรรมการคุมสอบในวันนี้ จะไม่ได้ต้องการวัดความรู้ความเข้าใจในตำราเสียแล้วกระมั้งครับคุณเซธ" เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่ารอบตัวจะเต็มไปด้วยเงาสีดำทมิฬที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของสัตว์ประหลาดกระหายเลือด เซธที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้อง ปรายตามองข้อสอบแผ่นนั้นด้วยแววตาเย็นชา ร่างจำลองในชุดสูทสีเข้มของยมทูตชั้นสูงดูโดดเด่นตัดกับความสกปรกโสมมรอบกาย เขาเคาะนิ้วลงกับต้นแขนเบาๆ เป็นจังหวะราวกับกำลังนับถอยหลัง "กฎของสถาบันยมทูตระบุไว้ชัดเจน... การสอบปลายภาคของเด็กดื้อ ย่อมต้องใช้ข้อสอบที่เด็ดขาด" เซธตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง "ถ้าไม่อยากกลายเป็นเครื่องประดับโต๊ะทำงานของฉัน ก็รีบหาทางแก้บั๊กของกระดาษแผ่นนี้ซะ เรย์" เรย์ไม่รอช้า ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกวาดมองอักขระโบราณที่สลักอยู่บนขอบโต๊ะด้วยสมาธิอันแน่วแน่ ในฐานะวิศวกรผู้มองเห็นระบบโครงสร้างเบื้องหลังของโลกใบนี้ เขารู้ดีว่าความกลัวคือสิ่งที่ระบบนี้ใช้หล่อเลี้ยงพลังงาน หากเขาแสดงความตื่นตูมออกมาแม้แต่นิดเดียว อัตราการรอดชีวิตจะลดลงเป็นศูนย์ทันที *ติ๊ง! ระบบตรวจพบข้อสอบระดับ S: 'บททดสอบแห่งตรรกะและการเอาชีวิตรอด'* *คำเตือน: ห้ามใช้กำลังแก้ปัญหาโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นระบบจะลงทัณฑ์* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับที่กรงเล็บอันแหลมคมของเงาทมิฬตนแรกพุ่งตรงเข้ามาหมายจะปลิดชีพ เรย์ก้าวเท้าหลบอย่างเฉียดฉิว ลลมกรรโชกแรงพัดผ่านจนเส้นผมสีเข้มปลิวไสว เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างบนตัวอักษรข้อสอบ—มันไม่ใช่คำถามวัดความรู้ แต่เป็นรหัสคำสั่ง (Command Line) ที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้าย "เข้าใจแล้ว..." มุมปากของเรย์ยกย่องขึ้นเล็กน้อย มือเรียวยื่นออกไปคว้าปากกาขนนกที่วางอยู่บนโต๊ะ "คุณกำลังจะทำอะไร?" เซธขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ปากจะถามเช่นนั้น แต่แววตากลับฉายแววพึงพอใจลึกๆ ที่เห็นมนุษย์ตรงหน้ายังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ในสถานการณ์คับขัน "ผมกำลังจะแก้โค้ดข้อสอบข้อนี้ให้มันจบๆ ไปไงครับ" เรย์ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาตวัดปลายปากกาเขียนทับลงบนสมการวิญญาณที่กำลังจะกลืนกินกระดาษคำถาม มือซ้ายดีดนิ้วเพื่อปลดปล่อยพลังงานตรรกะที่สะสมไว้ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าครามก็สว่างวาบขึ้นขับไล่ความมืดมิดรอบห้องให้ถอยร่นไปชั่วขณะ ข้อความสีเลือดบนกระดาษเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนรูปเป็นคำตอบที่ถูกต้องตามหลักการทางวิศวกรรมมรณะ ทว่า... ในวินาทีที่กระดาษคำถามแผ่นสุดท้ายกำลังจะถูกประทับตราผ่าน เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่า *ครืนนน...* พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังหินแกรนิตแตกออกเป็นรอยแยก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่ซ่อนอยู่หลังม่านมิติ และหนึ่งในนั้น... คือร่างเงาของบุคคลที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ เซธหุบยิ้มทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาบังหน้าเรย์โดยอัตโนมัติ พร้อมกับเคียวสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นในมือ "ดูเหมือนว่า... อาจารย์ผู้คุมสอบคนเดิมจะไม่ได้มาแค่ตรวจข้อสอบแล้วสินะครับ" เรย์พึมพำเบาๆ ขณะจ้องมองร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปมปริศนากับลิฟต์แก้วชั้นลบมา ณ ที่นี้นะครับ