อาลักษณ์ใหม่ในตำหนักเงา

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณหมักหมมมานับร้อยปีคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหมึกจีนชั้นดี ลอยอบอวลอยู่ภายใต้ความเงียบสงบอันน่าอึดอัดของหอจดหมายหลวง ในยามที่แสงตะวันยังไม่ทันทาบไล้พ้นกำแพงวังชั้นใน หลินหว่านเอ๋อร์ ในชุดนางกำนัลอาลักษณ์สีเขียวอ่อนสะอาดตา กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวบางไล่กวาดไปตามสันแฟ้มบัญชีรายจ่ายของกรมโยธาธิการประจำปีไท่คังที่สิบห้า ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองตัวเลขและลายลักษณ์อักษรบนกระดาษสาอย่างรวดเร็วราวกับจะบันทึกทุกอณูลงในสมอง ความจำระดับภาพถ่ายที่นางภาคภูมิใจนักหนากำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่า ยิ่งอ่าน ลมหายใจของนางก็ยิ่งผ่อนออกมาช้าลงและหนักหน่วงขึ้น "ผิดปกติ... ผิดปกติจนน่ากลัว" หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับลมพัดผ่านพ้นใบไม้แห้ง ในบัญชีระบุยอดเบิกจ่ายหินผาและไม้สักทองสำหรับบูรณะตำหนักหย่งle สอดคล้องกับงบประมาณที่สำนักพระราชวังอนุมัติ แต่เมื่อนางพลิกเปิดไปดูบันทึกภาคผนวกฉบับย่อย ซึ่งเป็นบันทึกการส่งมอบวัสดุของกองคลังหลวงที่ถูกซุกซ่อนไว้ลึกที่สุด ตัวเลขปริมาณไม้กลับลดลงถึงหนึ่งในสาม ส่วนต่างราคามหาศาลนี้ไม่ได้ถูกบันทึกรายจ่ายส่วนเกินหรือการคืนคลังแต่อย่างใด มันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่า หรือกล่าวให้ถูกคือ... ถูกกลืนกินโดยมือที่มองไม่เห็นของผู้มีอำนาจ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งตามด้วยฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดนิ่งหน้าห้องเก็บเอกสารชั้นใน หว่านเอ๋อร์สะดุ้งเล็กน้อย นางรีบพับสมุดบันทึกเล่มหนากลับเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว ทว่าจังหวะนั้นเอง แผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ระหว่างหน้าปกด้านในก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้น นางก้มลงหยิบมันขึ้นมาอย่างร้อนรน แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับตราประทับสีชาดมุมขวาล่าง—ตราประทับประจำตัวของ 'สำนักอัครมหาเสนาบดี' ลายมือหวัดแต่ทรงพลังตวัดลงท้ายด้วยคำสั่งสั้นๆ ว่า *'อนุมัติผ่าน โดยไม่ต้องตรวจสอบซ้ำ'* หัวใจของหว่านเอ๋อร์กระตุกวูบ มือของอัครมหาเสนาบดีเซียวเหยียนเจ๋อ... บุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเที่ยงตรง เยือกเย็น และยึดมั่นในกฎหมายบ้านเมืองราวกับหินผา ไฉนจึงมีลายมือของเขาปรากฏอยู่บนเอกสารทุจริตชิ้นนี้ หรือข่าวลือที่ว่าขุนนางระดับสูงต่างพากันซุกซ่อนความเน่าเฟะไว้เบื้องหลังภาพลักษณ์อันงดงาม จะเป็นความจริงทั้งหมด? ประตูด้านหน้าถูกผลักเปิดออกช้าๆ บานไม้สักเก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหูในความเงียบ ร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางชั้นสูงสีม่วงเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง กลิ่นอายกดดันอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที เซียวเหยียนเจ๋อหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของนาง ดวงตาคมปลาทูคู่นั้นกวาดมองสภาพแวดล้อมก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของนางกำนัลสาวผู้มาใหม่ แววตาของเขาพิจารณาและประเมินค่าอย่างแนบเนียน ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ไร้ซึ่งคำทักทายตามมารยาท "นางกำนัลใหม่จากกองอาลักษณ์..." น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่กลับทรงพลังจนกดดันให้ผู้ฟังต้องเกร็งตัว "ดูท่าทางเจ้าจะสนใจประวัติศาสตร์การเงินของราชสำนักเสียเหลือเกิน ถึงได้มาหมกมุ่นอยู่กับกองกระดาษฝุ่นเขรอะเหล่านี้ตั้งแต่ยังไม่รุ่งสว่าง" หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในใจจะตระหนักดีว่าบุรุษผู้นี้คือผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในราชสำนัก แต่อุดมการณ์ในใจก็ไม่ยอมให้นางก้มหัวให้ความอยุติธรรม "ทูลท่านอัครมหาเสนาบดี หม่อมฉันเพียงแต่ทำหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้องของบันทึกประวัติศาสตร์ เพื่อไม่ให้บันทึกของคนรุ่นหลังต้องแปดเปื้อนด้วยคำโกหกพอกพูนเพศค่ะ" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง ไม่สั่นไหว แม้จะรู้ว่าคำพูดนั้นแฝงนัยยะเสียดสีอยู่เต็มเปี่ยม มุมปากหยักลึกของเซียวเหยียนเจ๋อยกขึ้นเพียงนิด คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองลึกลงไปในดวงตาของนาง "คำโกหกหรือ..." เขาทวนคำ ช้าๆ ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของนางอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับนางลดลงเหลือเพียงเอื้อมมือ "เจ้าแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าเห็นในกองกระดาษพวกนั้น คือความจริงทั้งหมดที่เจ้าควรจะรู้... นางกำนัลหว่าน" เขารู้จักชื่อนาง... ทั้งที่นางเพิ่งมารับตำแหน่งเป็นวันแรก ในจังหวะที่หว่านเอ๋อร์กำลังจะอ้าปากโต้แย้ง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นกระดาษอีกแผ่นที่ถูกสอดไว้ใต้แฟ้มเอกสารที่เซียวเหยียนเจ๋อถือติดมือเข้ามา มันไม่ใช่เอกสารราชการ แต่เป็นรายชื่อขุนนางกลุ่มหนึ่งที่มีกำหนดการจะถูก "กำจัด" ในอีกสามวันข้างหน้า—และหนึ่งในนั้น มีชื่อของบิดานางรวมอยู่ด้วย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปพร้อมกับความลับที่เพิ่งเริ่มต้นนี้นะคะ