หมากกระดานแรกเริ่ม

กลิ่นหมึกจีนชั้นดีที่ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณอายุกับศตวรรษ ลอยอวลอยู่ในห้องคัดลอกตำหนักในยามวิกาล แสงจากคบเพลิงด้านนอกทอดเงาผ่านหน้าต่างกระดาษสา บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงประหลาดบนพื้นห้อง ราวกับภูตผีที่กำลังเริงระำ "ใต้เท้าเซียวคงไม่ทราบกระmôนการตรวจสอบสำเนาโบราณกระมังคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้นทำลายความเงียบ หลินหว่านเอ๋อร์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเล่มหนา ปลายพู่กันในมือของนางยังคงลากเส้นอักษรอย่างมั่นคงและรวดเร็ว ราวกับกลไกนาฬิกาที่ไขลานไว้สมบูรณ์แบบ เซียวเหยียนเจ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีเข้มยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือไม้จันทน์หอม สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของนางตั้งแต่หัวจรดเท้า เขารู้ดีว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ingนางกำนัลทั่วไป หว่านเอ๋อร์มีความจำที่น่าสะพรึงกลัว นางสามารถท่องจำฎีกาและบันทึกประวัติศาสตร์นับหมื่นคำได้โดยไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว และนั่นคือเหตุผลที่นางกลายเป็นเสี้ยนหนามที่เขาต้องเข้ามาจัดการด้วยตนเอง "ข้าไม่สนวิธีการของเจ้า หว่านเอ๋อร์..." อัครมหาเสนาบดีก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้อง "ข้าสนใจแค่ว่า เหตุใดหน้าบันทึกเหตุการณ์รัชศกหย่งleปีที่เจ็ด จึงมีลายเส้นหมึกที่หนากว่าปกติถึงสามไมครอน... เจ้าจงใจซ่อนร่องรอยของบัญชีลับปลอมเอาไว้ในบันทึกทางการ เพื่อป้ายสีผู้ใดกันแน่" หว่านเอ๋อร์สะดุดปลายพู่กันเล็กน้อยจนเกิดรอยหยดหมึกสีดำสนิทบนกระดาษสาแผ่นบาง นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการไหววุ่นในอก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "ใต้เท้าช่างสายตาเฉียบคมสมกับเป็นมันสมองแห่งราชสำนัก... แต่ท่านกลับมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดไป" นางวางพู่กันลงอย่างประณีต ขยับตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงก้าวเดียวจนได้กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาจากตัวเขา "บัญชีฉบับนั้นไม่ได้ถูกซ่อนเพื่อป้ายสีใคร แต่มันถูกวางไว้เพื่อล่อให้สุนัขล่าเนื้ออย่างท่าน วิ่งเข้ามาติดกับต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนัง เซียวเหยียนเจ๋อโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ภายใน เคมีอันตรายระหว่างทั้งสองพุ่งพล่าน ความฉลาดทันกันและอุดมการณ์ที่ขัดแย้ง ทำให้ต่างฝ่ายต่างรู้สึกทั้งชิงชังและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจของข้า" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน "หากข้าไม่กล้า... บัญชีลับที่เชื่อมโยงกับคดีกบฏเมื่อสิบปีก่อน คงไม่ตกมาอยู่ในมือของข้าหรอกค่ะใต้เท้า" หว่านเอ๋อร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม เซียวเหยียนเจ๋อชะงักไปชั่วขณะ ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอด ถูกขุดขึ้นมาด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของสตรีตรงหน้า มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้โดยสัญชาตญาณ บีบกระชับแน่นพอสมควรเพื่อแสดงอำนาจ แต่นางกลับไม่มีทีท่าจะสะดุ้งสะเทือน กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงคบเพลิงที่วอบแวบสาดส่องเข้ามาผ่านรอยแตกของประตูไม้ "มีคนบุกรุก! ค้นทุกซอกทุกมุม อย่าให้คนร้ายหนีไปได้!" เสียงตะโกนของราชองครักษ์เวรดังลั่นทำลายความเงียบงัน เซียวเหยียนเจ๋อขมวดคิ้วมุ่นทันที เขายังไม่ทันได้เค้นความจริงต่อ หว่านเอ๋อร์กลับอาศัยจังหวะชุลมุนนี้กระชากข้อมือหลุดจากการเกาะกุม แล้วคว้ากระบอกไม้ไผ่บรรจุเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาแนบอก ดวงตาดวงเดิมมองตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มลึกลับ "ดูเหมือนว่า... คืนนี้พวกเราคงต้องร่วมมือกันหนีเอาชีวิตรอดเสียแล้วกระมังคะ ใต้เท้าเซียว" นางเอ่ยเบาๆ ก่อนจะฉุดแขนเขาให้พุ่งตัวหลบเข้าไปหลังฉากกั้นลายปักภาพทิวทัศน์ ขณะที่บานประตูห้องถูกถีบกระเด็นเปิดผางด้วยฝ่าเท้าอันทรงพลังของทหารหลวง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมหมากอันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู