การปรากฏของเงามืด

“ถ้าคุณเชื่อว่ากฎหมายของมนุษย์จะจัดการเจ้าสัวได้เพียงลำพัง คืนนี้คุณก็แค่เอาชีวิตมาทิ้งไว้กลางสายฝนเปล่าๆ ค่ะ ผู้กอง” รินรดากล่าวขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่คำรามก้องอยู่เหนือคฤหาสน์ตระกูลธนินทร์ เธอไม่ได้หันไปมองร้อยตำรวจเอกอัศวินที่กำลังกระชับเสื้อโค้ทกันฝน สายตาของเธอจับจ้องไปที่กลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบฐานรูปปั้นสิงโตหน้าประตูรั้วเหล็กดัด ไพ่ ‘The Tower’ ในมือของเธอสั่นสะท้านจนแทบจะหลุดจากนิ้วเรียว อัศวินถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจออกเป็นไอเย็นเฉียบ “ผมเป็นตำรวจ รินรดา ผมไม่เชื่อเรื่องเวทมนตร์ แต่ผมเชื่อในหลักฐาน และคืนนี้ผมมีหมายค้นอยู่ในมือ” “หมายค้นของคุณใช้ได้กับมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ แต่สิ่งที่อยู่ในนั้น...” รินรดาขยับกายหลบหยดน้ำฝนที่สาดซัด “มันไม่ได้ต้องการศาลหรือพยาน มันต้องการวิญญาณเป็นค่าตอบแทนค่ะ” สายฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับฟ้าเปิดช่องโหว่แห่งความโชคร้าย บรรยากาศรอบคฤหาสน์ดูบิดเบี้ยวไปตามแรงลม รินรดาหลับตาลงสัมผัสถึงกระแสพลังงานที่กดทับลงมาบนแผ่นหลัง มันคือกลิ่นอายของธูปหอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน ทันใดนั้นเอง ประตูคฤหาสน์บานมหึมาก็เปิดออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง เสียงบานพับโลหะกรีดร้องลั่นเหมือนเสียงคนโหยหวน ภายในโถงกว้างมีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่จุดอยู่กลางห้อง มันไม่ได้สั่นไหวไปตามลมแรงที่พัดผ่าน แต่กลับตั้งตรงแน่ว ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง “นั่น...” อัศวินคว้าปืนพกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แสงไฟฉายจากมือเขาตวัดวูบไปที่เงามืดมุมห้อง ที่นั่น... ร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจคือ ‘อาคม’ ที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างนั้น มันไม่ใช่พลังงานของคนเป็น แต่มันคือไอเย็นของคนตายที่ถูกควบคุมด้วยพิธีกรรมไสยดำระดับสูง “เจ้าสัวส่ง ‘ของ’ ออกมาต้อนรับเราแล้วค่ะ” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด “อย่าสบตามันเด็ดขาด! ถ้าคุณมองเข้าไปในเงาสะท้อนของมัน คุณจะไม่มีวันได้กลับออกมา” “รินรดา ถอยไป!” อัศวินตะโกน ก้าวขึ้นมาบังหน้าเธอไว้ แต่เขากลับต้องชะงักงันเมื่อเงามืดนั้นเริ่มขยับ มันไม่ได้ก้าวเดิน แต่มัน ‘เคลื่อนที่’ ราวกับควันไฟที่ถูกกระแสลมดูด ร่างนั้นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาในพริบตา ระยะห่างไม่ถึงสามก้าว กลิ่นคาวเลือดที่เคยจางกลับรุนแรงขึ้นจนรินรดาต้องยกมือปิดจมูก เธอสัมผัสได้ถึง ‘ไพ่’ ในกระเป๋าเสื้อที่ร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟลน ในนิมิตที่แวบเข้ามาในหัว เธอเห็นภาพของเจ้าสัวธนินทร์ที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้สลักลายโบราณ มือของเขาจุ่มอยู่ในอ่างเลือดข้นคลั่ก พึมพำมนต์สะกดที่ชื่อของเธอ... และอัศวิน “มึงขวางทางของนายกู” เสียงนั้นไม่ได้ดังออกมาจากปาก แต่มันดังสะท้อนอยู่ในกะโหลกศีรษะของทั้งคู่ อัศวินกัดฟันแน่น เหนี่ยวไกปืนออกไปสามนัดซ้อน เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบงัน แต่กระสุนกลับทะลุผ่านร่างเงาไปกระทบกับผนังหินอ่อนจนแตกกระจาย ร่างนั้นไม่สะทกสะท้าน มันค่อยๆ ยกมือขึ้น มือที่ซีดเผือดราวกับศพไร้เลือด นิ้วเรียวยาวค่อยๆ แบออก เผยให้เห็น ‘ไพ่ทาโรต์’ สีดำสนิทที่ขอบไพ่เปื้อนคราบสีแดงเข้ม รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ไพ่ใบนั้น... มันคือไพ่ใบเดียวกับที่เธอเคยเห็นในนิมิตตอนที่ครอบครัวของเธอถูกฆ่าตาย “มันไม่ใช่ฆาตกรคนเดิมที่ทำคดีเมื่อสิบปีก่อน...” รินรดาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนักอันโหดร้าย “แต่มันคือ ‘ร่างจำลอง’ ของพ่อฉันที่ถูกควบคุมโดยอาคมของเจ้าสัว!” เงาดำนั้นหยุดนิ่งก่อนจะหันมามองรินรดาอย่างเชื่องช้า ภายใต้หมวกปีกกว้าง เธอมองเห็นดวงตาที่กลวงโบ๋ไร้แววชีวิต แต่กลับมีความโกรธแค้นที่ถูกจองจำไว้ข้างในนั้นอย่างมหาศาล มันค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่หัวใจของรินรดา พร้อมกับที่สายฝนข้างนอกหยุดตกกะทันหัน เหลือเพียงความเงียบงันที่กดดันจนหูอื้อ วินาทีนั้นเอง อัศวินที่พยายามพุ่งเข้าชาร์จกลับถูกแรงล่องหนกระแทกจนร่างกระเด็นไปอัดกับเสาหิน รินรดาเหลือเพียงลำพังเผชิญหน้ากับปีศาจที่ใบหน้าเหมือนบิดาของเธอที่สุด เงามืดนั้นก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นอายความตายพุ่งเข้าหาจนรินรดาเกือบสิ้นสติ ก่อนที่มันจะคว้าลำคอของเธอไว้ พลันนั้นเอง รินรดาก็เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังเงามืดผ่านม่านตาสีดำสนิทของมัน... เธอเห็นตัวเธอเองในอนาคตที่กำลังยืนถือมีดอาคมแทงทะลุหัวใจของอัศวินด้วยน้ำมือของเธอเอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ ขวัญเนตรทายใจ