ความวุ่นวายในงานเลี้ยงน้ำชา

กลิ่นหอมกรุ่นของชาบลูเบอร์รี่ผสมกลีบกุหลาบขาวฟุ้งกระจายเคล้ากับเสียงหัวเราะคิกคักของเหล่านักเรียนปีหนึ่ง บริเวณระเบียงกว้างของหอคอยดาราศาสตร์ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานเลี้ยงน้ำชายามบ่ายอันแสนรื่นรมย์ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านพลังงานโปร่งแสงที่ถูกกางไว้เพื่อกรองความร้อน ทำให้บรรยากาศภายในงานดูอบอุ่นและละมุนละไมราวกับภาพวาดสีน้ำ "เรย์คะ ชิ้นนี้อร่อยมากเลย ลองชิมดูสิคะ เป็นสูตรพิเศษที่ท่านอาจารย์เซเลน่าแนะนำมาเองเลยนะ" เสียงใสๆ ของมีอา เพื่อนร่วมชั้นสาวร่างเล็กดังขึ้น พร้อมกับยื่นจานกระเบื้องเคลือบที่มีขนมพายเลมอนเนื้อเนียนมาให้ เรย์พยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาสสีครามคู่คมกวาดตามองรอบบริเวณด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอก ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงานนี้ เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติของกระแสมานากลุ่มเล็กๆ ที่ไหลเวียนอย่างไร้ระเบียบใต้พื้นหินอ่อน มันไม่ใช่ความบังเอิญ... และไม่ใช่ความแปรปรวนของธรรมชาติเวทมนตร์ทั่วไป "ขอบใจนะมีอา แต่ฉันว่าเราควรเลี่ยงการดื่มชาถ้วยนี้ไปก่อนจะดีกว่าค่ะ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจัง สายตาจับจ้องไปยังกาน้ำชาเงินสลักลายวิจิตรที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกลาง "เอ๊ะ ทำไมล่ะคะ? หรือว่ามันบูด..." ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ถามจบ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรงจนถ้วยชาบนโต๊ะกระฉอกกระเด็น ม่านพลังงานสีฟ้าอ่อนที่กางกั้นระเบียงไว้รอบด้านพลันเกิดรอยร้าวราวกระจกแตก เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่านักเรียนดังระงมไปทั่วบริเวณ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาดำนับสิบก็พุ่งทะยานผ่านม่านพลังงานที่ถูกทำลายลงเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทและหน้ากากโลหะไร้ลวดลายปรากฏกายขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีแดงฉานจากเวทมนตร์โจมตีระดับสูงที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ความปรานี "กําแพงศิลาโบราณ จงตื่นขึ้น!" เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วมือเรียวยาวสะบัดวาดกลางอากาศ อักขระเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นตามสัญชาตญาณ แผ่นหินหนาหนักผุดขึ้นมาจากพื้นรับแรงระเบิดจากการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยให้เวลาเสียเปล่า สายตาคมกริบวิเคราะห์รูปแบบการร่ายเวทของฝ่ายตรงข้ามทันที *การเคลื่อนไหวแบบนี้... ไม่ใช่เวทมนตร์ของนักเรียนหรืออาจารย์ในโรงเรียนอย่างแน่นอน พลังเวทถูกบีบอัดด้วยวงเวทเฉพาะตัวที่คล้ายคลึงกับ... บันทึกโบราณเล่มที่อาจารย์เซเลน่าเคยเก็บไว้ในห้องสมุดต้องห้าม* "อย่าแตกตื่น! ถอยไปด้านหลังฉันค่ะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล อาจารย์เซเลน่าก้าวออกมาจากเงาเสาหิน ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีเข้มโบกสะบัด มือเรียวบาวยกขึ้นวาดวงเวทวงใหญ่กลางอากาศ เปลวเพลิงสีทองอร่ามพวยพุ่งออกมาราวกับมังกรคำราม กวาดต้อนกลุ่มคนลึกลับให้ถอยร่นออกไปจากเขตงานเลี้ยงในพริบตา ทว่า หนึ่งในผู้บุกรุกกลับยิ้มเยาะภายใต้หน้ากาก มันไม่ได้หวาดกลัวต่อพลังของอาจารย์สาวเลยแม้แต่น้อย มือหนายกคทาผลึกสีดำขึ้นสูง ท่องบทเวทมนตร์บทหนึ่งด้วยภาษาโบราณที่ฟังดูชวนขนหัวลุก "ระวังค่ะอาจารย์! เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการดึงพลังงานจากแกนกลางหอคอยต่างหาก!" เรย์ตะโกนเตือนสุดเสียง พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปขวางวิถีโคจรของลูกแก้วเวทมนตร์ที่กำลังพุ่งตรงไปหาอาจารย์เซเลน่า ตูมมม! แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของเรย์กระเด็นไถลไปกับพื้นหิน มีอาและเพื่อนๆ ช่วยกันรุมล้อมประคองร่างของเขาไว้ด้วยความตกใจ ขณะที่อาจารย์เซเลน่าสะบัดมือจัดการผู้บุกรุกคนนั้นจนหมดสติด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่สีหน้าของอาจารย์สาวกลับไม่มีความโล่งใจหลงเหลืออยู่เลย ดวงตาสีมรกตคู่สวยมองไปยังแท่นศิลาใจกลางหอคอยที่บัดนี้ปรากฏรอยร้าวสีดำแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กลุ่มคนลึกลับเหล่านี้ไม่ได้มาเพื่อก่อกวน แต่พวกมันคือ "ตัวล่อ" ให้ความสนใจของทุกคนพุ่งมาที่งานเลี้ยงน้ำชา เพื่อเปิดทางให้อีกกลุ่มหนึ่งแอบลักลอบเข้าไปยังห้องเก็บสมบัติชั้นใต้ดินต่างหาก ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณระเบียงชั่วขณะ ท่ามกลางควันจางๆ ของการต่อสู้ เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเรย์โดยที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน [ตรวจพบเหตุการณ์แทรกแซงระบบภารกิจระดับ SSS: "เงาแห่งอดีตที่ถูกปลุกเร้า"] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ความทรงจำที่หายไปส่วนแรกกำลังจะถูกเปิดเผย ณ ชั้นใต้ดินโบราณ] [คำเตือน: หากท่านก้าวลงไปในเวลานี้ เส้นทางชีวิตของท่านจะไม่สามารถหวนกลับคืนสู่ความสงบสุขได้อีกต่อไป...] เรย์กัดริมฝีปากแน่น มือข้างที่กำเศษกระดาษโน้ตปริศนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า สิ่งที่เขากำลังตามหามาตลอดอาจจะซ่อนอยู่เบื้องล่างนั้น "เรย์... เธอจะไปไหนคะ?" เสียงเรียกอันแผ่วเบาของมีอาทำให้เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้า เขากวาดตามองรอบตัว เห็นรอยยิ้มหวาดกลัวแต่ยังคงเชื่อใจของเพื่อนร่วมชั้น ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์เซเลน่าที่กำลังส่งสายตาเชิงห้ามปรามมาให้ แต่ทว่า... ก่อนที่เรย์จะทันได้ตัดสินใจก้าวขาเดินต่อไป ประตูเหล็กบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับบันไดวนลงสู่ชั้นใต้ดินซึ่งควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดพาเสียงกระซิบอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ผู้พิทักษ์แห่งอัคคีสีคราม" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!