เด็กหนุ่มกับรอยร้าวในตำรา

กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกเวทมนตร์ครามเข้มข้นลอยอบอวลอยู่รอบตัว จนเกือบทำให้เรย์ลืมไปว่าโลกภายนอกหอสมุดกลางแห่งนี้กำลังเผชิญกับฝนฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปราย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือเวทมนตร์สีดำสนิทขยับพลิกหน้ากระดาษของตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มหนาอย่างระมัดระวัง ทุกสัมผัสของเขาไม่ได้ใช้เพียงแค่แรงกาย แต่เป็น 'การฟัง'—การฟังเสียงกระซิบแผ่วเบาของอักขระโบราณที่นอนนิ่งอยู่บนแผ่นกระดาษมานานนับร้อยปี สำหรับนักเรียนปีสองอย่างเรย์ หอสมุดเขตหวงห้ามชั้นใต้ดินคือสถานที่เดียวที่เขาสามารถซ่อนตัวจากสายตากดดันของเพื่อนร่วมชั้นและคำถามที่ไม่มีวันตอบได้เกี่ยวกับความทรงจำที่ขาดหายไปในวัยเด็ก ปมปริศนาที่ติดอยู่ในหัวสมองของเขามันเหมือนกับเศษจิ๊กซอว์ชิ้นเล็กๆ ที่ไม่ว่าจะพยายามประกอบเข้ากันอย่างไร ก็ยังคงมีช่องว่างสีดำสนิทหลงเหลืออยู่เสมอ "ถ้ามัวแต่จดจ่ออยู่กับการแกะรอยอักขระที่ตายไปแล้ว ระวังว่าปัจจุบันกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เรย์สะดุ้งเล็กน้อยจนต้องรีบปิดตำราในมือลง ดวงตาสีเทาเข้มเงยขึ้นสบกับเจ้าของเสียงที่ยืนพิงชั้นหนังสือไม้โอ๊กโบราณอยู่ไม่ไกล อาจารย์เซเลน่าในชุดคลุมสีครามเข้มประจำตำแหน่งอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์กำลังมองมาที่เขา รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเอ็นดูผสมผสานกับความระแวงระวังที่ซ่อนอยู่ลึกในแววตาคู่นั้น "ผมแค่กำลังทบทวนเนื้อหาสำหรับการสอบภาคปฏิบัติสัปดาห์หน้าค่ะ อาจารย์เซเลน่า" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจของตนเองให้เป็นปกติ อาจารย์เซเลน่าก้าวเดินเข้ามาใกล้ แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลสะท้อนลงบนเรือนผมสีเงินยววงของเธอ กลิ่นอายของละอองเวทธาตุแสงบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากตัวเธอจางๆ เป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้นักเรียนทุกคนเกรงใจและเคารพในเวลาเดียวกัน เธอกวาดสายตามองตำราเล่มหนาบนโต๊ะ ก่อนจะเหลือบมองถุงมือสีดำที่มือของเรย์ "การทบทวนตำราทั่วไปเขาไม่ใช้เวทมนตร์ผนึกสัมผัสหรอกนะ เรย์..." อาจารย์เซเลน่าโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้เรย์ได้กลิ่นจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกระดาษเก่าจากตัวเธอ "โดยเฉพาะกับตำราที่ถูกผนึกด้วยเวทมนตร์สายเลือดตระกูลดยุคเก่าแก่... เธอกำลังหาอะไรกันแน่? ความทรงจำที่หายไป... หรือว่าเบาะแสเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยลอยฟ้าแห่งนี้?" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ไหวพริบและความฉลาดเฉียบคมของอาจารย์สาวผู้นี้ไม่เคยปล่อยให้เขาหลุดรอดไปได้ง่ายๆ เลยสักครั้ง เธอรู้เสมอว่าเขาปิดบังอะไรอยู่ แต่ก็ไม่เคยบังคับคาดคั้น มีเพียงการหยั่งเชิงและเตือนสติด้วยความหวังดีเสมอมา ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เรย์รู้สึกทั้งอุ่นใจและระแวงในเวลาเดียวกัน "ผมแค่... รู้สึกว่าอักขระพวกนี้มันกำลังเรียกหาบางสิ่งบางอย่างค่ะ" เรย์ตัดสินใจเลือกที่จะพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว "เหมือนกับว่ามันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อบันทึกประวัติศาสตร์ แต่ถูกเขียนขึ้นเพื่อ... รอเวลาที่จะสื่อสาร" อาจารย์เซเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่ฉายชัดขึ้น เธอยื่นมือเรียวแตะลงบนสันตำราเล่มนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับปกหนัง อักขระเวทมนตร์สีครามที่เคยสงบนิ่งก็พลันสั่นระริกราวกับมีชีวิต! "เด็กน้อย... เธอช่างไม่รู้ตัวเลยสินะว่าตัวเองกำลังเปิดประตูบานไหนอยู่" อาจารย์เซเลน่าพึมพำเสียงเบา สายตาของเธอไม่ได้มองที่เรย์อีกต่อไป หากแต่จ้องมองไปยังหน้ากระดาษที่กำลังเปิดออกเองโดยไม่มีใครจับ บรึ้ม! เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากใจกลางตำรา แรงลมมหาสมุทรแห่งเวทมนตร์พัดกระโชกจนเส้นผมสีเงินและสีดำปลิวไสว แสงสีครามสว่างวาบจนแสบตา กวาดเอาฝุ่นผงรอบตัวลอยเคว้งคว้าง ก่อนที่ตัวอักษรปริศนาชุดใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในตำราเล่มใดมาก่อน จะค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ เรียงร้อยเป็นประโยคภาษาโบราณที่สั่นคลอนหัวใจของเรย์ให้ดิ่งวูบ *< ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบแห่งผู้พิทักษ์... ผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาเลือด บทที่หนึ่ง: จงสังเวยความทรงจำที่เหลืออยู่ เพื่อแลกกับการเปิดผนึกความจริง >* พร้อมกับประโยคข้อความนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ส่วนตัวที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณของเรย์ก็ดังขึ้นอย่างไร้การควบคุม เป็นเสียงก้องกังวานที่เยือกเย็นและทรงพลังจนลมหายใจของเขาแทบสะดุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิทธิ์ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งหอคอยบรรพกาล... เงื่อนไขการปลดล็อกระดับ SSS เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [คำเตือน: หากท่านปฏิเสธการสังเวย ความทรงจำทั้งหมดจะถูกลบเลือนถาวรภายในเวลา 60 วินาที—] เซเลสเทียละอองเวท (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเวทมนตร์สีครามบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)