แบบแปลนแรกที่ขัดแย้ง

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้คอนเซปต์ ‘ดิบและดิบจนเกินไป’ กับโรงแรมหรูระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยาแบบนี้ ฉันเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยกันต่อค่ะ คุณแทนไท เพราะเงินลงทุนเก้าร้อยล้านไม่ได้มีไว้ให้คุณเอาคอนกรีตเปลือยมาทำเป็นสุสานสาธารณะ!” เสียงใสปนกรุ่นโกรธดังสะท้อนก้องห้องประชุมกระจกใสของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง พิมพ์มาดา หรือ ‘พรีม’ ในชุดสูทเข้ารูปสีครีมตัดกับผิวเนียนละเอียด กำลังยืนค้ำโต๊ะประชุมตัวยาว สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม แทนไท ปรับสีหน้าเรียบเฉย แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองเธอนิ่งราวกับเธอกำลังท่องบทละครน้ำเน่า ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยบ่งบอกความอดทนที่ใกล้หมดลง เขายกนิ้วเรียวยาวขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าหมั่นไส้ “สถาปัตยกรรมที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องประโคมทองหรือคริสตัลปลอมๆ เพื่อบอกว่ามันหรูหราหรอกนะคะ คุณมัณฑนากร... สิ่งที่ผมออกแบบคือความจริงใจต่อวัสดุ แต่ถ้าสมองของคุณประมวลผลความงามได้แค่วอลเปเปอร์ลายหลุยส์กับโคมไฟระย้า ผมก็คงต้องยอมรับว่าเราอยู่กันคนละโลกจริงๆ” เพล้ง! ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ แทนไทคงพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว พิมพ์มาดากลืนก้อนสะอื้นแห่งความโมโหลงคอ มือเรียวบางกำแท่นปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว เธอเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด... คนที่ฉลาดเป็นกรด เย่อหยิ่งจองหอง และมองคนอื่นเป็นแค่ฝุ่นผงใต้รองเท้าหนังราคาแพง “นี่คุณ! ฉันเป็นมัณฑนากรที่ออกแบบภายในมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบโปรเจกต์ใหญ่ อย่ามาดูถูกรสนิยมของฉันนะ!” “แล้วผมก็เป็นหัวหน้าสถาปนิกที่คุมโปรเจกต์นี้ตั้งแต่กระดาษแผ่นแรกเช่นกัน” แทนไทลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีออร่าความนิ่งขรึมทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที เขาก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยแตะจมูก “ถ้าคุณแก้แบบภายในให้สอดคล้องกับโครงสร้างคอนกรีตดิบของผมไม่ได้... พรุ่งนี้เช้า ผมจะทำเรื่องขอเปลี่ยนตัวมัณฑนากรใหม่ซะ” “คุณ...!” พิมพ์มาดาหน้าชาวา โกรธจนพูดไม่ออก ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความทิฐิ เธอไม่เคยยอมแพ้ใคร และไม่มีวันยอมให้ผู้ชายปากจัดคนนี้มาเขี่ยเธอพ้นโปรเจกต์ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจมาแรมเดือนเด็ดขาด “หึ ถ้ากลัวว่าฉันจะทำไม่ได้ดี ก็เชิญทำเรื่องยื่นซองประท้วงได้เลยค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนอย่างพรีมไม่เคยถอยให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!” เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันไม่ยอมหลบแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระคนตื่นตระหนกกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปนี้ แทนไทชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ) มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะแต่แววตากลับไหววูบประหลาด เขากำลังจะเอ่ยปากสวนกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนตามนิสัย แต่เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะประชุมก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ กรณ์เพื่อนสนิทและวิศวกรประจำโปรเจกต์กดรับสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันมามองทั้งคู่แล้วโพล่งขึ้นเสียงดัง “เฮ้ย... แทน, พรีม หยุดสงครามประสาทกันก่อน ประธานบริษัทกับตัวแทนจากกลุ่มทุนใหญ่เพิ่งโทรมาแจ้งด่วนที่สุด พวกเขาต้องการดูแบบแปลนและโมเดลรีโนเวททั้งหมด ‘เดี๋ยวนี้’ ที่ห้องรับรองชั้นบน และ... พวกเขาพาแขกคนสำคัญที่ไม่คาดคิดมาด้วย!” แทนไทผละตัวออกห่างจากพิมพ์มาดาช้าๆ สายตายังคงจดจ้องใบหน้าหวานที่บึ้งตึงอย่างไม่วางตา เขากระตุกยิ้มมุมปากอีกครั้งก่อนจะหยิบสูทพาดบ่า “ดูเหมือนเกมนี้จะสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะคะ... คุณมัณฑนากรปากเก่ง” พิมพ์มาดากัดฟันกรอด สะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ “เชิญค่ะ! แล้วเราจะได้เห็นกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง” ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงกันออกจากห้องประชุมด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งรอบตัว ตลอดทางเดินยาวมุ่งสู่ลิฟต์ส่วนตัวบรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ต่างฝ่ายต่างเก็บงวดยุทธวิธีในหัวเพื่อเตรียมรับมือกับศึกหนักเบื้องหน้า โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย ว่าบุคคลปริศนาที่รออยู่หลังประตูห้องรับรองชั้นบนนั้น... จะเป็นจุดเปลี่ยนที่จะพลิกผันสถานทุกอย่าง และผูกมัดหัวใจของพวกเขาทั้งคู่เข้าด้วยกันจนดิ้นไม่หลุด กริ๊ก! เสียงสัญญาณลิฟต์ชั้นบนสุดดังขึ้น ประตูโลหะสีทองค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายสูงวัยทรงอำนาจยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานยักษ์ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาสบตาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของแทนไทและพิมพ์มาดาแทบสะดุดกึกลงตรงนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เอมเมอรัลด์อายส์