วิญญาณในโลงทอง

กลิ่นหอมหวานอันน่าสะอิดสะเอียนของกฤษณาเผาอบอวลจนแน่นขนัดอยู่ในโพรงจมูก ราวกับกลิ่นอายของโลงศพทองคำที่ถูกปิดตายอย่างแน่นหนา จ้าวเยว่หมิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของม่านมุ้งปักดิ้นทอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงย่างก้าวของแมวป่าดังอยู่เบื้องปลายเตียง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่นางคุ้นเคยจนฝังรากลึกเข้าไปในกระดูกดำ "องค์ชายทรงตรัสว่า... หากผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนการ" เสียงของ 'ชุนฮวา' สาวใช้คนสนิทที่นางเคยไว้วางใจยิ่งกว่าชีวิตตนเองดังขึ้น สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่นปนระทึก สัมผัสเย็นเยียบของโลหะมีคมที่ถูกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อสะท้อนแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักเข้ามา นิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดกระบี่สังหารศัตรูมานับแสนในสนามรบ ขยับเล็กน้อยบนฟูกนอนปักลายหงส์คู่มังกร เยว่หมิงไม่ได้สะดุ้งตื่นด้วยความตื่นตระหนก นางเพียงแต่นิ่งงัน ปล่อยให้ความจริงอันน่าเหลือเชื่อซึมซับเข้าสู่สติสัมปชัญญะ—นางตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? ตายอย่างอนาถในชุดเจ้าสาวอาบโลหิต ถูกทรยศโดยบุรุษที่นางมอบทั้งหัวใจและกองทัพให้ และถูกสังหารด้วยยาพิษสลายกระดูกที่พี่น้องร่วมสายเลือดเป็นผู้จัดหา แต่วินาทีนี้ ลมหายใจอุ่นร้อนกลับพัดผ่านลำคอ หัวใจที่ควรจะหยุดเต้นไปนานแล้วกลับมาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความเจ็บปวดจากการถูกแทงทะลุหัวใจเลือนหายไป เหลือเพียงความเย็นเยือกของคืนก่อนวันอภิเษกสมรส... วันที่ชีวิตของนางกำลังจะก้าวลงสู่หลุมพรางแห่งความตายอีกครั้ง ดวงตาหงส์คู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องหอที่ประดับประดาด้วยสีแดงชาดสะพรึงตา ทุกรายละเอียดช่างกระจ่างชัดเจนยิ่งกว่าความจริง นี่มิใช่ความฝัน แต่วสุนธราได้เมตตาหยิบยื่นโอกาสครั้งที่สองให้แก่วิญญาณที่แปดเปื้อนด้วยเลือดและความแค้นดวงนี้แล้ว "ชุนฮวา..." เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งจากหุบเขาหมันหู ทำให้สาวใช้สะ giật วาบ นางชะงักมือที่กำลังซ่อนกริช เลื่อนสายตามามองผู้เป็นนายบนเตียงด้วยความประหลาดใจระคนหวาดผวา "บ... บ่าวอยู่นี่เพค่ะ พระชายา เหตุใดจึงทรงตื่นบรรทมเร็วนนัก หรือว่าทรงกระหายน้ำ..." ชุนฮวาพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนขมับกลับทรยศนางสิ้นเชิง เยว่หมิงค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า อาภรณ์สีแดงเพลิงขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องให้โดดเด่นท่ามกลางเงาสลัว นางไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่ากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชุนฮวาถึงกับหนสันหลังวาบ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดทับจนบรรยากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง "เจ้าบอกว่า... หากผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนการอย่างงั้นหรือ?" เยว่หมิงทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทิ่มแทงลึกถึงขั้วหัวใจ "แผนการอันใดขององค์ชายเฉินหลง... ที่ทำให้เจ้าถึงกับยอมเอาชีวิตของนายตนเองไปเดิมพัน" ชุนฮวาเข่าทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง เสียงคุกเข่าดังทึบสะท้อนความตื่นตระหนก ร่างกายของสาวใช้สั่นเทาราวกับลูกนกตกในพายุฝน "พระ... พระชายาตรรัสอันใดเพค่ะ บ่าวไม่เข้าใจ... บ่าวมีความภักดีต่อท่านยิ่งชีพ..." "ความภักดี?" เยว่หมิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูงดงามดั่งระฆังแก้ว แต่กลับกรีดแทศสติของชุนฮวาจนขาดวิ่น นางก้าวลงจากเตียง ชายผ้าไหมลากผ่านพื้นห้องช้าๆ ดั่งเสียงยมทูตย่างก้าวเข้าใกล้เหยื่อทีละน้อย "เจ้ามีความภักดีต่อข้า หรือมีความภักดีต่อเตียงนอนของอ๋องเฉินหลงกันแน่ ชุนฮวา เจ้าอยู่กับข้ามาห้าปี ข้าเคยปฏิบัติกับเจ้าเช่นน้องสาวแท้ๆ ไยเจ้าจึงตอบแทนข้าด้วยน้ำชาอาบยาพิษที่เตรียมไว้ในสำรับพรุ่งนี้เล่า" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องหอชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของชุนฮวาที่ดังสะท้อนก้อง สาวใช้เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูผู้เคยเย่อหยิ่งแต่ไร้เดียงสาในเรื่องเล่ห์เหลี่ยม ถึงได้แปรเปลี่ยนเป็นปีศาจผู้ล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืนเช่นนี้ "ท่าน... ท่านรู้ได้อย่างไร..." ชุนฮวาพึมพำเสียงสั่น ร่างกายแนบชิดติดพื้นด้วยความจนมุม "รู้สิ... ข้าไม่เพียงแต่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร แต่ข้ายังรู้ด้วยว่า พรุ่งนี้ในพิธีอภิเษกสมรส องค์ชายเฉินหลงจะทรงใช้เลือดของข้าเซ่นไหว้บัลลังก์มังกรอย่างไรบ้าง" เยว่หมิงก้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชุนฮวาขึ้นมาบังคับให้สบตา ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ความปรานี ดุจเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อในกรงเล็บ "แต่, ชุนฮวา... เจ้าคิดว่าคนอย่าง จ้าวเยว่หมิง ผู้นี้ จะยอมเดินเข้าไปตายในหลุมพรางเดิมซ้ำสองหรือ?" "พระชายา... ไว้ชีวิตบ่าวด้วย! บ่าวถูกบังคับ! องค์ชายทรงขู่ฆ่าครอบครัวของบ่าวเพค่ะ!" ชุนฮวาร้องไห้โฮโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังปึ้ง หน้าผากบวมช้ำและมีรอยเลือดซึมออกมา เยว่หมิงมองภาพนั้นด้วยแววตาเยียบเย็น ไร้ความเห็นอกเห็นใจ ในชาติภพก่อน นางก็เคยใจอ่อนยอมรับคำแก้ตัวเหล่านี้ จนสุดท้ายต้องกลายเป็นวิญญาณไร้ญาติขาดมิตรในสุสานร้าง ความสงสารคือความโง่เขลาที่สุดของผู้ที่มีอำนาจ และนางจะไม่ยอมโง่เขลาซ้ำสองอีกเป็นอันขาด "ครอบครัวของเจ้า ข้าจะดูแลให้อย่างดี... ในฐานะที่เจ้าเลือกเดินผิดทางเอง" เยว่หมิงกระซิบข้างหูของสาวใช้ ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อถอยหลังหนึ่งก้าว "ลากตัวนางออกไป ขังไว้ที่ห้องใต้ดิน ห้ามให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาด จนกว่าจะถึงเวลาที่ข้าต้องการใช้ประโยชน์จากนาง" สิ้นเสียงคำสั่ง เงาร่างสีดำสนิทสามร่างพลันปรากฏขึ้นราวกับภูตผีจากพื้นดิน พวกเขาคือหน่วยองครักษ์เงาที่เคยจงรักภักดีต่อแม่ทัพจ้าว และในยามนี้พวกเขายังคงสวามิภักดิ์ต่อนางด้วยชีวิต ชุนฮวาถูกลากตัวออกไปอย่างไร้ซุ่มเสียง ทิ้งไว้เพียงรอยคราบน้ำตาและกลิ่นอายความหวาดกลัวที่ยังคงตลบอบอวล เยว่หมิงหันกลับมามองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง อาภรณ์สีแดงเพลิงขับเน้นใบหน้างดงามที่เปี่ยมด้วยอำนาจ นางยกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นในอดีตที่บัดนี้เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญราชสำนักทั้งแคว้นให้เป็นจุล "เฉินหลง... ท่านพี่ผู้แสนดีของหม่อมฉัน" นางพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดั่งประกาศิตจากนรก "ในเมื่อท่านปรารถนาบัลลังก์นักหนਾ ข้าก็จะปูทางเดินนั้นให้ท่าน... ด้วยซากศพของคนรอบตัวท่านทีละคน จนกว่าท่านจะได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง... เช่นเดียวกับที่ข้าเคยได้รับ" ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะจากด้านนอกห้อง ตามด้วยเสียงรายงานจากองครักษ์เงาที่ก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทีรีบร้อน "เรียนท่านแม่ทัพ... มีราชโองการลับจากตำหนักบูรพา ส่งตรงถึงมือท่านในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ผู้นั้นยื่นกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บมาเบื้องหน้า บนฝากล่องประทับด้วยครั่งสีชาดรูปตราประทับประจำองค์ของรัชทายาทเฉินหลง—กล่องที่บรรจุ "ของขวัญ" ชิ้นแรกที่ส่งตรงมาจากความตายของนางในชาติก่อน เยว่หมิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางยื่นมือเรียวขาวราวหยกไปรับกล่องไม้นั้นไว้ด้วยความมั่น ...เกมกระดานนรกนี้ นางหาใช่หมากที่รอให้ผู้ใดมาจัดวางอีกต่อไป แต่คราวนี้ นางคือผู้ถือหมาก และกระดานนี้... กำลังจะอาบไปด้วยเลือดของพวกมันเอง ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมก้าวเดินเข้าสู่ห้วงแห่งความแค้นและกลยุทธ์นี้ไปพร้อมกับมวลดอกไม้พิษนะคะ มนตรากรรมสะท้อน