คำเตือนจากเพื่อนร่วมงาน

"เส้นกราฟความสัมพันธ์ของคุณกับคุณกวินทร์ในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีค่าความชันพุ่งสูงผิดปกติจนเกือบจะเป็นเส้นตรงในแนวตั้งแล้วนะคะ รินรดา" เสียงของพิมpissaya—เพื่อนร่วมงานตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์พิพิธภัณฑ์และอดีตที่ปรึกษาด้านการจัดการความเสี่ยง—ดังขึ้นแทรกเสียงเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซอัตโนมัติในห้องพักพนักงาน ความเงียบงันรอบตัวไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มกลับตัดกับความตึงเครียดที่ลอยตัวอยู่ในอากาศได้อย่างน่าประหลาด รินรดายกแก้วเซรามิกสีขาวขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความขมปร่าแตะปลายลิ้น เพื่อซื้อเวลาในการเรียบเรียงความคิด เธอยังคงรักษาท่าทีสงաբนิ่ง ปลายเลิ่กเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยยาทาเล็บสีนู้ดเรียบหรูเคาะเบาๆ ที่ข้างแก้วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—เป็นภาษาทางกายที่กวินทร์มักจะเรียกว่า 'อัลกอริทึมแห่งการประเมินสถานการณ์' "คุณกำลังใช้โมเดลพยากรณ์ไหนมาคำนวณเรื่องส่วนตัวของฉันเหรอคะ พิม" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้แววขบขัน "โมเดลที่เรียกว่า 'ประสบการณ์และความเป็นจริง' ค่ะ" พิมหันมาเผชิญหน้า พร้อมกับวางแท็บเล็ตในมือลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน หน้าจอนั้นไม่ได้แสดงกราฟการเงิน แต่เป็นภาพถ่ายปาปารัสซี่คุณภาพต่ำที่ถูกแคปเจอร์มาจากกล้องวงจรปิดบริเวณล็อบบี้อาคารเทคโนโลยี ฝั่งตรงข้าม—ภาพที่รินรดากำลังยืนสนทนากับกวินทร์อย่างใกล้ชิด ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มสลัวเมื่อสองคืนก่อน "ในทางสถิติแล้ว ผู้หญิงที่ก้าวเข้าไปพัวพันกับวิศวกรระบบผู้ยึดติดกับตรรกะแบบฮาร์ดคอร์ มักจะจบลงด้วยการเป็นตัวแปรที่ถูกคำนวณทิ้งเมื่อระบบเปลี่ยนเวอร์ชันนะคะ" พิมกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเฉียบคมตามวิสัยของคนเคยผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชน "คุณเป็นคิวเรเตอร์ผู้มองเห็นจิตวิญญาณในงานศิลปะ แต่สำหรับเขา... ทุกอย่างบนโลกนี้ถูกย่อยสลายเป็นเลขศูนย์กับหนึ่ง คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าความต่างนี้คือความลงตัว? หรือมันคือความผิดพลาดทางตรรกะที่คุณพยายามหลอกตัวเองให้เชื่อว่าเป็นโชคชะตา?" คำพูดของพิมแทงทะลุเกราะป้องกันที่รินรดาสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน ภาพซ้อนของบทสนทนาระหว่างเธอกับกวินทร์ในคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัว—ชายหนุ่มผู้มองความรู้สึกเป็นเพียงสารเคมีในสมองที่เกิดจากปฏิกิริยาของอัลกอริทึมทางชีววิทยา แต่กลับเป็นคนเดียวกับที่แสดงออกถึงความห่วงใยอย่างไร้เหตุผลในยามที่เธอเผชิญกับวิกฤตการจัดนิทรรศการ "บางครั้ง... สิ่งที่อยู่นอกเหนือจากสมการคณิตศาสตร์ ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอกนะคะ พิม" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอมองทะลุกระจกใสออกไปยังท้องฟ้าด้านนอกที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น "ความสัมพันธ์ไม่ใช่โค้ดคอมพิวเตอร์ที่จะต้องมีบั๊กแล้วต้องรีบดีบั๊กทิ้งเสมอไป" "ระวังเถอะค่ะ ว่าในวันที่คุณพยายามจะทำความเข้าใจโค้ดที่ซับซ้อนที่สุดในตัวเขา คุณอาจจะเป็นฝ่ายถูกลบออกจากระบบโดยที่เขาไม่ต้องกดปุ่มยืนยันซ้ำสองเลยด้วยซ้ำ" พิมถอนหายใจยาว วางมือลงบนไหล่ของเพื่อนสนิทเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักพนักงานไป ปล่อยให้รินรดายืนอยู่กับความคิดของตนเองตามลำพัง ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่าหัวใจของรินรดากลับเต้นรัวเร็วกว่าปกติ คำเตือนของพิมไม่ใช่เรื่องไร้สาระ มันคือความจริงดิบๆ ที่สะท้อนผ่านมุมมองของคนนอกผู้มองเห็นรอยต่อของความแตกต่างระหว่างเธอและกวินทร์ได้อย่างชัดเจน ความรู้สึกว้าเหว่สายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอก ชวนให้ตั้งคำถามว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่—การเปิดใจให้ผู้ชายที่เชื่อมั่นแต่ตรรกะ—คือความกล้าหาญ หรือเป็นเพียงความดื้อรั้นที่รอวันพังทลาย ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนเคาน์เตอร์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า รินรดาก้มลงมองหน้าจอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่เธอจำรูปแบบการเว้นวรรคและสัญลักษณ์พิเศษนั้นได้ขึ้นใจ—รูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโค้ดที่ถูกเขียนขึ้นโดยมือสมัครเล่นระดับอัจฉริยะ *[รหัสผ่านถูกถอดถอดเรียบร้อยแล้ว... แต่มีไฟล์แนบชิ้นหนึ่งถูกซ่อนไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองที่คุณอาจจะยังไม่เคยเห็น หากคุณไม่อยากให้ความจริงทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว กรุณามาที่ห้องทำงานชั้น 12 ของผมตอนนี้... กวินทร์]* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ ความสงสัย ความหวาดระแวง และแรงดึงดูดประหลาดก็ตีรวนขึ้นมาในอกพร้อมๆ กัน ไฟล์ลับอะไรที่กวินทร์กำลังพูดถึง? หรือว่าคำเตือนของพิมเมื่อครู่จะเป็นจริงเร็วกว่าที่คาดคิด? เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวเพื่อตัดสินใจ เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของกวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น—ใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่แววตาคู่คมกลับลึกล้ำและเต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่ได้ถูกเปิดเผย "คุณพิมคงเตือนอะไรคุณไปสินะครับ..." กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา "แต่เสียดาย... ที่ตอนนี้อัลกอริทึมที่คุณกำลังเผชิญอยู่ ไม่ได้มีแค่เรื่องของเราสองคนอีกต่อไปแล้วครับ รินรดา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและไขปริศนาไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - แสงดาวพร่างพราว