พื้นที่ส่วนตัว

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังแก้ไขบั๊ก... หรือกำลังสร้างลูปที่ไม่มีวันสิ้นสุดกันแน่คะ, กวินทร์" เสียงทุ้มต่ำของรินรดาเจือความเยียบเย็น ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในยามที่ปลายนิ้วเรียวสวยวางลงบนหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งแสดงผลกราฟโค้ดระบบอัลกอริทึมพยากรณ์พฤติกรรมมนุษย์ที่เขากำลังพัฒนา แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสาดสะท้อนแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยคำถาม หล่อนจ้องมองเขา ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสโปรแกรมที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิต กวินทร์ไม่หลบสายตา ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างเชิงพื้นที่ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดระหว่างพวกเขากลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน "คุณพิมคงเตือนอะไรคุณไปสินะครับ..." กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา "แต่เสียดาย... ที่ตอนนี้อัลกอริทึมที่คุณกำลังเผชิญอยู่ ไม่ได้มีแค่เรื่องของเราสองคนอีกต่อไปแล้วครับ รินรดา" คำพูดนั้นไม่ได้ใช้คำสุภาพลงท้ายแบบที่ชายหนุ่มทั่วไปมักใช้กับหญิงสาวที่ตนพึงใจ แต่สำหรับกวินทร์... ทุกคำพูดของเขาคือตรรกะที่ถูกคำนวณมาแล้วอย่างดี และรินรดาก็จับความนัยนั้นได้ทันที หล่อนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "คุณกำลังใช้ฉันเป็นตัวแปรควบคุมในโปรเจกต์บ้าๆ นี่สินะคะ" รินรดาถามตรงๆ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยกำมะหยี่ "คุณสร้างสถานการณ์ทั้งหมดนี้ขึ้นมา ไม่ใช่เพราะความบังเอิญ... แต่เพราะคุณต้องการทดสอบสมมติฐานว่าความรู้สึกของมนุษย์สามารถถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งได้จริงหรือเปล่า" กวินทร์เงียบไป อึดใจนั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ เขาส,ะท้อนภาพความจริงในแววตาที่ว่างเปล่าชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มฝื่อนๆ ที่หาดูได้ยาก "คุณฉลาดเกินไป... รินรดา" กวินทร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นนวดขมับเบาๆ คล้ายคนกำลังเผชิญกับอาการไมเกรนกำเริบ "บางที... ฉันอาจจะเกลียดความฉลาดของคุณในตอนนี้ก็ได้" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดายืนนิ่งอยู่ที่เดิม หล่อนมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มผู้ซึ่งปกติแล้วมักจะควบคุมทุกสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเสมอ ความหยิ่งทะนงและความเย็นชาที่เขาสวมใส่ไว้เกราะกำบังเริ่มมีรอยร้าว และรอยราวนั้น... ก็มาจากความจริงที่เขาพยายามหลบ Aหนีมาตลอดชีวิต "นั่งลงก่อนสิคะ" รินรดาเปลี่ยนน้ำเสียงจากความดุดันเป็นความนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว หล่อนผายมือไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม "ไหนๆ อัลกอริทึมของคุณก็พังทลายต่อหน้าฉันแล้ว ช่วยกรุณาประมวลผลความผิดพลาดในอดีตให้ฉันฟังหน่อยค่ะ... เผื่อว่าในฐานะ 'ตัวแปร' อย่างฉัน จะช่วยคุณแก้บั๊กนี้ได้" กวินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ภายในดวงตาคู่นั้นมีความลังเลฉายชัดอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาวออกมา ราวกับเป็นการปลดปล่อยความอัดอั้นที่แบก 9 ไว้บนบ่ามานานแรมปี "มันเริ่มจากโปรเจกต์แรกเมื่อห้าปีก่อน..." กวินทร์เริ่มเอ่ยเสียงแผ่ว ทอดสายตาไปยังความมืดนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ "ตอนนั้น... ฉันมั่นใจมากว่าอัลกอริทึมประเมินความเสี่ยงด้านการลงทุนและจิตวิทยาองค์กรที่ฉันเขียนขึ้น จะช่วยป้องกันความผิดพลาดของมนุษย์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันเชื่อว่าทุกการตัดสินใจต้องมีเหตุผลมารองรับ และความผิดพลาดคือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในเชิงตรรกะ" รินรดานั่งลงเงียบๆ ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ หล่อนสังเกตเห็นกรามที่ขบเข้าหากันแน่นของเขา "แล้วเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน... คนที่เปรียบเสมือนโค้ดร่วมสำคัญในชีวิตฉัน ก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง" กวินทร์หยุดพูดไปชั่วขณะ เสียงลมหายใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย "ทั้งๆที่ในคืนก่อนหน้านั้น... ระบบของฉันประเมินคะแนนความสุขและเสถียรภาพทางจิตใจของเขาออกมาว่า 'ปลอดภัยดีเยี่ยม' ไม่มีตัวแปรไหนบ่งบอกเลยว่าเขาจะเดินไปสู่จุดนั้น" รินรดารู้สึกได้ถึงความหนบหน่วงที่บีบรัดหัวใจ หล่อนเข้าใจแล้ว... ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงหมกมุ่นกับการหาเหตุผลและความสมบูรณ์แบบ เพราะในอดีต... เขาเคยสูญเสียบางสิ่งไปเพียงเพราะระบบที่เขาเชื่อมั่นไม่สามารถอ่าน 'จิตวิญญาณ' ที่แตกสลายของมนุษย์ได้ "คุณโทษตัวเองเหรอคะ?" รินรดาเอ่ยถามเสียงเบาอย่างระมัดระวัง "ฉันโทษตรรกะของตัวเอง" กวินทร์หันกลับมาสบตากับหล่อน แววตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ฉันคิดว่าถ้าฉันเขียนโค้ดที่ละเอียดพอ ฉันจะสามารถควบคุมความรู้สึกและป้องกันไม่ให้ใครต้องเจ็บปวดได้อีก แต่ยิ่งฉันพยายามทำความเข้าใจมนุษย์ผ่านตัวเลขมากเท่าไหร่... ฉันก็ยิ่งพบว่ามนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้มีเหตุผลเลย โดยเฉพาะกับคุณ..." เขายื่นมือออกมาช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่หลังมือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ ความอบอุ่นนั้นส่งผ่านผิวสัมผัสจนหล่อนสะท้านเฮือก "ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน... อัลกอริทึมทุกตัวที่ฉันภูมิใจนักหนาก็ล่มสลายลงอย่างไร้ท่าสู้ คุณทำให้ฉันรู้ว่า มีบางสิ่งในโลกนี้... ที่ต่อให้มีพลังประมวลผลสูงแค่ไหน ก็ไม่มีวันคำนวณมันได้" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของหล่อนเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธขืนและความระแวงก่อนหน้านี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งสองเข้าหา0กันราวกับมีสนามแม่เหล็กไร้ทัศนียภาพ "แล้วตอนนี้ล่ะคะ..." รินรดากระซิบถาม ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดกันในระยะประชิด "ถ้าฉันไม่ใช่ตัวแปรในสมการของคุณ... งั้นฉันคืออะไรสำหรับคุณกันแน่คะ, กวินทร์" กวินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล เขากำลังจะเอաբคำตอบที่ซื่อตรงที่สุดออกจากริมฝีปากของตนเอง ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวที่อยู่ถัดจากห้องทำงาน พร้อมกับหน้าจอหลักที่กะพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอพร้อมเสียงระบบสังเคราะห์ **[WARNING: UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED - DATA BREACH IN SEC-09]** กวินทร์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นความเย็นชาและเฉียบคมในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที ดวงตาคู่นคมกวาดมองไปที่หน้าจอกล้องวงจรปิดด้านนอกที่กำลังตัดภาพไปที่ทางเดินมืดสนิท และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก... มุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่! แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมถอดรหัสหัวใจไปกับตัวละครในทุกๆ ตอนนะคะ