ใบสมัครงานในวันที่ฝนตก

คราบน้ำฝนที่เกาะอยู่บนกระจกใสของร้าน "Aroma" ถูกละอองไอร้อนจากห้องครัวด้านหลังเบลอจนกลายเป็นภาพมัวซัว แต่สิ่งเดียวที่คมชัดและบาดลึกอยู่ในสายตาของเรย์เวลานี้ คือกระดาษใบสมัครงานสีขาวสะอาดในมือ เรย์สะบัดปลายคางเล็กน้อยเพื่อไล่หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามกรอบหน้าคมสัน เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ถูกรีดจนเรียบกริบไร้รอยยับบัดนี้แนบไปกับแผ่นอกลาดกว้างตามแรงหอบหายใจเล็กน้อยจากการเร่งฝีเท้าฝ่าพายุฝนข้างนอก เขามองสำรวจตัวเองในกระจกเงาร้านอีกครั้ง—นักสืบอิสระที่ปกติคุ้นเคยกับการแฝงตัวอยู่ในเงามืดและโค้ทกันหนาวตัวหนา วันนี้ต้องมาสวมบทบาทเป็น "กุ๊กฝึกหัด" สมัครเล่น เพียงเพราะเป้าหมายสำคัญในคดีที่กัดกินใจเขามาตลอดหกเดือนซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กสีเข้มตัวนั้น กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเชฟประจำร้านที่ก้าวออกมาจากครัว ลมหายใจของเรย์สะดุดไปเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะดวงตาคู่คมกริบของ "คิน" ที่มองตรงมายังผู้บุกรุกรายใหม่ด้วยสายตาราวกับกำลังประเมินราคาสินค้ามีตำหนิบนสายพาน "ถ้าจะมาหลบฝน กรุณาไปยืนหลบที่อื่น ร้านเรายังไม่เปิด และต่อให้เปิด... สภาพอย่างคุณก็คงไม่เหมาะจะมาเดินเฉิดฉายในโซนห้องอาหารของเราหรอกมั้งครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาทักทาย คินในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตาเอามือล้วงกระเป๋า กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วผสมกับความหอมอบอวลของเนยละลายลอยมาแตะจมูก แต่บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายกลับเย็นช1และพร้อมจะผลักไสคนแปลกหน้าออกไปให้พ้นรัศมีสามเมตร เรย์ไม่ได้สะท้าน เขาเก็บอาการกระอักกระอ่วนไว้ใต้หน้ากากความนิ่งสนิท ดวงตาสีนิลกวาดมองประเมินเชฟหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและฝีมือระดับปรมาจารย์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ไปหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ โดยไม่สนใจว่าหยดน้ำจากชายเสื้อจะหยดลงบนพื้นไม้ขัดมัน "ผมไม่ได้มาหลบฝน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนจนอีกฝ่ายต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ผมมาสมัครงาน... ตามประกาศรับสมัครผู้ช่วยเชฟที่ติดไว้หน้าร้านเมื่อวานนี้ต่างหาก" คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของเรย์อย่างวิเคราะห์วิจารณ์ มือเรียวสวยของเชฟหนุ่มหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่เรย์วางไว้บนเคาน์เตอร์ขึ้นมาพลิกดูช้าๆ ก่อนจะโยนมันกลับลงที่เดิมด้วยท่าทางไร้เยื่อใย "ผู้ช่วยเชฟ? หึ หน้าตาเนียนกริบ มือสะอาดสะอ้านแถมยังใส่แหวนเงินราคาแพงที่นิ้วก้อยแบบนี้... บอกว่าคุณเป็นคุณชายตกอับที่เพิ่งหนีออกจากบ้านมาน่าจะน่าเชื่อ 100% มากกว่าจะเป็นคนแบกกระสอบแป้งหรือล้างก้นกระทะให้ผมนะ" คินก้าวเข้าไปประชิดขอบเคาน์เตอร์อีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเรย์ได้กลิ่นอายความดุดันและมั่นใจในตัวเองที่แผ่ออกมาจากตัวเชฟหนุ่ม "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกคุณหนูไฮโซที่อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศมาเล่นเป็นเชฟแก้เบื่อในวันฝนตกหรอกนะครับ" เรย์ไม่ถอยหลังหนี เขาสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตาคู่นคมกริบฉายแววท้าทายที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะน้อยๆ อย่างเหนือกว่า "คุณเชฟคินครับ... คนเรามักจะตัดสินหนังสือจากปกเสมอหรือเปล่า ถึงได้มองไม่ออกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้มีความสามารถมากกว่าแค่หน้าตาที่สะอาดสะอ้าน" เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนใบหน้าคมคายแทบจะอยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่าย "ถ้ากลัวว่าผมจะทำงานไม่เป็น ทำไมไม่ลองให้โอกาสผมพิสูจน์ฝีมือดูสักตั้งล่ะครับ หรือว่า... กลัวว่าเด็กใหม่คนนี้จะทำผลงานได้ดีจนคุณหาข้อมาไล่ออกไม่ได้กันแน่" ดวงตาของคินหรี่แคบลง รังสีความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเจอคนปากเก่งและไม่ยอมก้มหัวให้ ความเงียบงันอึมครึมเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสอง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอกอย่างไร้ความปรานี ในจังหวะที่คินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนที่เตรียมไว้ ทันใดนั้น ประดานไม้สักทองด้านหลังร้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเตือน พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเปียกโชกที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "เชฟคิน! แย่แล้วครับ... ทางซัพพลายเออร์ส่งเนื้อวัวล็อตใหญ่มาผิดเกรดแถมยังส่งมาไม่ทันรอบดินเนอร์คืนนี้ด้วย!" คินชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาดึงสายตาออกจากเรย์อย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันไปตวาดลูกน้องเสียงเข้ม "ว่ายังไงนะ! แล้วทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้!" เรย์ยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นโอกาสทองที่หล่นตุ๊ลงมาตรงหน้า นี่คือจังหวะเวลาที่เขาเฝ้ารอ—การพิสูจน์ความสามารถเพื่อฝังตัวลงในสถานที่แห่งนี้ "ถ้าต้องการคนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในเวลาสิบลนาที..." เรย์เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะดึงความสนใจของคินให้หันกลับมามองอีกครั้ง "ผมคิดว่า... ใบสมัครงานของผมในตอนนี้ มีค่ามากกว่าแค่กระดาษแผ่นเดียวแล้วล่ะมั้งครับ" คินหันขวับมามองหน้าเรย์ ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอีกครั้งในระยะประชิด ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและชวนให้อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่านถึงขีดสุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!