รอยกระบี่ใต้แสงจันทร์

หยดน้ำค้างบนใบไผ่สีเขียวเข้มไม่เคยรู้ตัวเลยว่า มันกำลังทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความตาย ท่ามกลางความเงียบงันอันบาดลึกของป่าทึบแดนรกร้างรัตติกาล ไอร้อนผ่าวจากลมหายใจของเป้าหมายถูกพ่นออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ชายวัยกลางคนสวมอาภรณ์หรูหราปักลายเมฆาเหินห้าว กำลังก้าวเท้าอย่างเร่งรีบ ฝ่าความมืดมิดของราวป่าด้วยความตื่นตระหนก สองมือของมันกำกระบี่คู่กายแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว ราวกับว่าความมืดรอบกายสามารถกลืนกินวิญญาณของมันได้ทุกเมื่อ "ออกา... เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ใด ไป๋อวี้เฉิน!" เสียงคำรามแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นทำลายความเงียบ มันคือ 'หลี่เทียนเหิง' ผู้อาวุโสพรรคพยัคฆ์เมฆา ผู้ซึ่งเคยเหยียบย่ำชีวิตคนนับร้อยอย่างไร้ความปรานี ทว่ายามนี้ ร่างกายที่เคยองอาจกลับสั่นเทาด้วยสัญชาตญาณดิบแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ไม่มีเสียงตอบรับจากผืนป่า มีเพียงเสียงใบไม้ไหวตามสายลมยามราตรีที่เย็นยะเยือก และ... เสียงฝีเท้าที่ไร้น้ำหนัก ราวกับภูตผีที่เดินอยู่บนกลีบดอกไม้ *ฟึบ!* ประกายแสงสีเงินยวดยวงสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยวลมหายใจ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นขวางทางเดินเบื้องหน้าอย่างเงียบเชเชียบ ราวกับงอกเงยขึ้นมาจากผืนดิน ไป๋อวี้เฉินยืนสงบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้สูงเหนือศีรษะ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาล เส้นผมสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้เรียบร้อยด้วยปิ่นหยกสลักลายกระบี่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทอประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนงตนในวิถีกระบี่ที่ผู้ใดก็ไม่อาจสั่นคลอน หลี่เทียนเหิงสะดุ้งสุดตัว มันผงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ยกกระบี่ชี้ตรงไปยังร่างเบื้องบน "เจ้า... เจ้าตามข้ามาตลอดทางรึ!" ไป๋อวี้เฉินไม่เอ่ยวาจา สายตาของเขาคู่นั้นกวาดมองเป้าหมายราวกับกำลังมองซากศพที่ยังเดินได้ ความเงียบงันที่เขามอบให้นั้นกดดันยิ่งกว่าคมดาบพันเล่ม หลี่เทียนเหิงรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบออกไปจนหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด "ไป๋อวี้เฉิน! ข้ามีทั้งเงินทอง ตำแหน่ง และคัมภีร์วิชาลับระดับฟ้า! หากเจ้าไว้ชีวิตข้า ทุกอย่างที่เป็นของข้าจะตกเป็นของเจ้าทั้งหมด!" หลี่เทียนเหิงละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด ร้องขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ ความโลภและอำนาจที่มันเคยยึดถือ กลายเป็นเพียงเศษผงต่อหน้าความตายที่แท้จริง มุมปากของไป๋อวี้เฉินกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "วิถีกระบี่ของข้า... ไม่เคยซื้อได้ด้วยเศษเงินสกปรกของคนใกล้ตาย" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกเอ่ยขึ้น ประหนึ่งประกาศิตจากสวรรค์ "และคัมภีร์วิชาลับของเจ้า ต่อให้กองสูงเทียมฟ้า ก็ไม่คุ้มค่าพอจะแลกกับเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์ที่เจ้าสังหาร" *ชิ้ง!* เสียงเหล็กกล้าเสียดสีกับฝักกระบี่ดังขึ้นกังวานบาดแก้วหู มันเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดสำหรับมัจจุราช แต่มันคือเสียงระฆังแห่งความตายสำหรับหลี่เทียนเหิง ในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ มู่อวี้เซียนปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง นางยืนอยู่บนยอดไผ่ฝั่งตรงข้าม ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะตัดกับความมืดมิด ใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นไร้ความรู้สึกและเยชาชาต่อทุกสรรพสิ่งในโลกหล้า ดวงตางามดั่งหงส์มองตรงไปยังไป๋อวี้เฉินเพียงผู้เดียว ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาฉายชัดในแววตาคู่นั้น แม้แต่วิถีฟ้าดินก็ยังต้องหลีกทางให้ความมั่นคงในหัวใจที่นางมอบให้เขา "ระวังตัวด้วย... พิษโลหิตทมิฬของมันซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้า" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งของมู่อวี้เซียนเอ่ยเตือนเบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในโสตประสาทของชายหนุ่ม ไป๋อวี้เฉินเหลือบสายตากลับไปมองนางเพียงเสี้ยวพริบตา ความอ่อนโยนสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึก ก่อนจะกลับคืนสู่ความคมปลาบดั่งเดิม เขาพยักหน้ารับคำเตือนนั้นอย่างรู้ใจ หลี่เทียนเหิงเห็นโอกาสทองเมื่อสติของจอมกระบี่ไขว้เขว มันแผดเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้น ทุ่มพลังปราณเฮือกสุดท้ายทั้งหมดลงที่ปลายกระบี่ พุ่งทะยานเข้าใส่ไป๋อวี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง หมายจะเด็ดชีพศัตรูก่อนที่ตนจะดับสูญ "ตายซะเถอะ เจ้าคนแซ่ไป๋!" กระบี่พยัคฆ์คำรามแหวกอากาศ เสียงลมหวีดหิวด้วยความเกรี้ยวกราด พลังปราณสีแดงฉานพุ่งทะยานดั่งอสูรกายร้ายที่อ้าปากรอเขมือบเหยื่อ ไป๋อวี้เฉินไม่แม้แต่จะขยับกายหลบ เขายืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายเท้าปักหลักบนกิ่งไม้รากแก้ว ฝ่ามือเรียวยาวกำด้ามกระบี่มั่น จิตวิญญาณแห่งกระบี่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่ของหลี่เทียนเหิงกำลังจะพุ่งทะลุร่างของไป๋อวี้เฉินนั้นเอง แสงจันทร์เพ็ญบนท้องฟ้าพลันถูกกลุ่มควันสีดำประหลาดกลืนกินอย่างไร้สาเหตุ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกความมืดเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับกลิ่นอายพิษร้ายกาจที่ทำให้ใบไม้รอบบริเวณเหี่ยวเฉาลงในพริบตา และเป้าหมายของเงาดำนั้น... ไม่ใช่ไป๋อวี้เฉิน แต่เป็นมู่อวี้เซียนที่ยืนอยู่บนยอดไผ่! "อวี้เซียน ระวัง!" ไป๋อวี้เฉินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักฆ่าและหัวใจที่รักยิ่งแปรเปลี่ยนทิศทางกระบี่ในมือทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกันนะครับ