ตื่นในกระท่อมร้าง

“ถ้าไม่อยากตายอดตายอยากอยู่ที่นี่ ก็ไสหัวออกไปพร้อมกับเศษเงินก้นถุงนั่นซะ! ตระกูลจางไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ไว้ให้เปลืองข้าวสุกหรอกนะ หลินฟาง!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังบาดโสตประสาท เสียงปิดประตูดังปังใหญ่จนฝุ่นเกาะหนาบนหลังคาสังกะสีร่วงกราวลงมาคล้ายหิมะสกปรก นี่ไม่ใช่เสียงนกกระจิบหรือแสงแดดรำไรที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของวันใหม่ แต่มันคือเสียงก่นด่าที่ปลุกให้วิญญาณของ ‘หลินฟาง’ หญิงสาวผู้เพียบพร้อมจากศตวรรษที่ 21 ฟื้นตื่นขึ้นมาในร่างของสะใภ้รองที่กำลังจะขาดใจตาย หลินฟางลืมตาโพลง ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกที่ท้ายทอยแล่นริ้วไปทั่วร่าง กลิ่นอับชื้นของราและกลิ่นดินโคลนเตะเข้าจมูกอย่างจัง เธอพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผนังไม้ผุๆ ที่ดูเหมือนจะพร้อมพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อหากลมแรงพัดผ่าน “นี่ฉัน... ตายแล้วเกิดใหม่จริงๆ สินะ” เธอพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบที่ผิดวิสัยเจ้าของร่างเดิม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องแคบๆ ที่เรียกได้ว่า 'กระท่อม' ก็ยังดูหรูหราเกินไป มันเป็นเพียงเพิงสังกะสีที่โดนแดดเลียจนสนิมเกาะกรัง แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลอดช่องโหว่ของหลังคาลงมาเป็นลำ เห็นฝุ่นละอองเต้นระบำอย่างเริงร่า ในมือของเธอกำถุงผ้าเก่าๆ ที่ข้างในมีเพียงเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญและเศษข้าวสารที่พอประทังชีวิตได้ไม่เกินสองมื้อ การถูกขับไล่ออกจากบ้านใหญ่ตระกูลจางเพียงเพราะสามีอย่าง ‘จางเหว่ย’ ไปราชการทหารที่ชายแดนแล้วขาดการติดต่อ นำมาซึ่งข้อหา ‘ตัวกาลกิณีที่ทำให้ผัวตาย’ ของแม่สามีใจร้ายและเหล่าพี่สะใภ้ที่จ้องจะฮุบส่วนแบ่งที่ดินผืนนี้ไป นี่คือพล็อตนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่านในชาติก่อน ทว่าในชาตินี้... เธอคือคนที่จะเขียนบทสรุปใหม่ด้วยมือของเธอเอง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดังกังวานขึ้นในโสตประสาท ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านเข้ามา หลินฟางหลับตาลงตั้งสติ ก่อนจะพบกับพื้นที่มิติปริศนาที่ซ้อนทับอยู่ในห้วงความคิด มันคือห้างสรรพสินค้าครบวงจรที่ทันสมัยที่สุดที่เธอเคยบริหารงานในชีวิตก่อน และที่มุมหนึ่งของมิตินั้น... ฟาร์มอัจฉริยะที่ส่งกลิ่นหอมของข้าวหอมมะลิใหม่ๆ และผักสดกรอบกำลังเริงร่ารอการเก็บเกี่ยว “ในเมื่อพวกหล่อนเลือกที่จะผลักฉันลงเหว ก็อย่าหาว่าฉันไม่ปรานีเมื่อฉันปีนกลับขึ้นไปเหยียบหัวพวกหล่อน” หลินฟางแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูทรงเสน่ห์แต่แฝงความดุดัน เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่เตาถ่านเก่าๆ ที่วางอยู่มุมห้อง ท้องของเธอเริ่มประท้วงด้วยความหิวโหย แต่สำหรับหลินฟาง ผู้ซึ่งผ่านการเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์มาแล้ว การใช้วัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติมาเนรมิตอาหารมื้อแรกในกระท่อมร้างไม่ใช่เรื่องยาก เธอหยิบไข่ไก่สดจากมิติฟาร์มและต้นหอมกรอบๆ ออกมา มือเรียวบางลงมือปรุงอาหารด้วยท่วงท่าที่สง่างามแม้จะอยู่ในสภาพมอมแมม ไม่นานนัก กลิ่นหอมฟุ้งของ ‘ข้าวผัดไข่ใส่ต้นหอม’ ก็โชยออกจากกระท่อมร้าง กลิ่นหอมนั้นไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของความมั่งคั่งและเครื่องเทศที่หาได้ยากยิ่งในหมู่บ้านชนบทที่แร้นแค้นเช่นนี้ กลิ่นหอมแรงเสียจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดกึก หลายคนทำจมูกฟุดฟิดด้วยความประหลาดใจ “นั่น... กลิ่นจากบ้านของสะใภ้รองจางไม่ใช่หรือ? นางเอาเงินที่ไหนไปซื้อของกินหรูหราขนาดนั้น!” หลินฟางตักข้าวผัดเข้าปาก กลิ่นหอมละมุนของเมล็ดข้าวที่เพิ่งสีใหม่ๆ ผสมกับความนุ่มของไข่ที่ปรุงรสด้วยสูตรลับ ทำให้เธอมีความสุขอย่างประหลาด นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานะ เธอจะไม่ยอมเป็นเพียงสะใภ้ที่ถูกทอดทิ้ง แต่เธอจะเป็นเศรษฐีพันล้านที่แม้แต่ตระกูลจางก็ต้องก้มหัวให้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู กระท่อมไม้สั่นสะเทือนตามจังหวะก้าวเดินที่ดูทรงพลังและดุดัน หลินฟางชะงักตะหลิวในมือ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ประตูไม้ผุๆ ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นควัน ใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่โหนกแก้ม ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองมาที่เธอนิ่งนาน “ฉันบอกแล้วว่าถ้าใครเข้ามาตอแย...” หลินฟางตั้งท่าจะเอ่ยปากไล่ แต่ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับถอดหมวกทหารออกช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย “เมียจ๋า... ผมกลับมาหาคุณแล้ว” จางเหว่ย... สามีที่ทุกคนต่างสาปแช่งว่าตายไปแล้ว กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่เหมือนเพิ่งผ่านสงครามมาหมาดๆ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงอาวุธ แต่เป็นกระเป๋าเอกสารที่เต็มไปด้วยตราประทับของกองทัพ และรอยยิ้มของเขาที่ส่งมาให้เธอนั้น... ช่างดูไม่เหมือนคนปกติที่เพิ่งรอดตายกลับมาเลยสักนิด เพราะในแววตาคู่นั้น... มันมีความกระหายที่จะทำลายล้างบางอย่างซ่อนอยู่ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปกับการฟาดฟันและสร้างเนื้อสร้างตัวของหลินฟางไปพร้อมกับต้นไม้ริมระเบียงนะคะ!