สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น

ควันหอมกรุ่นจากหม้อตุ๋นเนื้อวัวเกรดพรีเมียมที่ได้จากมอนสเตอร์ระดับบอสในชั้นที่ 30 ลอยอบอวลไปทั่วแคมป์พักแรมชั่วคราวกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 32 แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าของเอลิน่าที่กำลังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก เธอไม่ได้ขยับตัวมานานหลายนาทีแล้ว สายตาของจอมเวทผู้ทรงเกียรติไม่ได้จับจ้องไปที่คัมภีร์เวทมนตร์เล่มหนาในมือ ทว่ากลับทอดมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังบรรจงโรยเครื่องเทศสูตรลับลงบนชิ้นเนื้อด้วยสมาธิแน่วแน่ “คนเรามักพูดว่ารสชาติของอาหารคือความทรงจำ แต่สำหรับคุณเรย์... อาหารของคุณมันเหมือนการฉุดรั้งฉันไว้ไม่ให้หลงทางในความว่างเปล่าเสียมากกว่า” เรย์ชะงักมือที่กำลังถือช้อนไม้เล็กน้อย เขาค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะพับ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คำพูดนั้นฟังดูหนักหนากว่าการวิจารณ์รสชาติซุปของผมไปหน่อยนะครับ คุณเอลิน่า” เอลิน่าวางหนังสือลง เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดกาลเวลาเริ่มร้าวรานผ่านดวงตาสีมรกตคู่นั้น เธอไม่ใช่คนพูดเก่ง และยิ่งเป็นเรื่องความรู้สึก ยิ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยต้องจัดการ แต่นับตั้งแต่การเดินทางครั้งนี้เริ่มต้นขึ้น โลกที่เคยเป็นเพียงสมการเวทมนตร์และชัยชนะในสนามรบของเธอกลับเปลี่ยนไปเพียงเพราะกลิ่นหอมของเครื่องปรุงและความใส่ใจของชายหนุ่มตรงหน้า “ไม่ใช่คำวิจารณ์หรอกครับ... มันคือความจริง” เธอเน้นเสียงต่ำ “ฉันเติบโตมาในหอคอยที่หนาวเหน็บ ทุกอย่างถูกกำหนดด้วยตรรกะและพลังอำนาจ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อ ‘รอคอย’ มื้ออาหารของใครสักคนมันให้ความรู้สึกแบบนี้... อบอุ่นจนน่ากลัว” เรย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของสมุนไพรสดและเหงื่อจางๆ จากการต่อสู้ของเขาทำให้หัวใจของจอมเวทสาวสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำหรูหรา ทว่าเขากลับตักซุปเนื้อคำที่ละเมียดที่สุดยื่นไปตรงหน้าเธอ “กินก่อนเถอะครับ ความร้อนจะช่วยให้คุณใจเย็นลง แล้วหลังจากนั้น... ผมจะฟังทุกอย่างที่คุณอยากจะพูด” เอลิน่ารับช้อนไปโดยไม่ละสายตาจากเขา จังหวะที่รสชาติกลมกล่อมสัมผัสลิ้น ดวงตาของเธอก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความซาบซึ้งในรสชาติเพียงอย่างเดียว แต่เพราะในห้วงเวลาที่เธอกำลังจะจมดิ่งสู่ความโดดเดี่ยวในภารกิจเสี่ยงตายครั้งนี้ เรย์คือคนเดียวที่มองเห็นตัวตนของเธอ มากกว่าแค่ ‘จอมเวทผู้แข็งแกร่ง’ “เรย์...” เธอเอ่ยเบาๆ ขณะวางช้อนลง “ถ้าหากวันหนึ่ง... วันที่ดันเจี้ยนนี้สิ้นสุดลง หรือวันที่สถานะของเราไม่สามารถยืนอยู่เคียงข้างกันได้ คุณจะยังทำอาหารให้ฉันทาน... ในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่งได้ไหม?” เรย์มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกนั้น เขาไม่ได้ตอบรับด้วยวาจาพร่ำเพรื่อ แต่เขากลับเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้เบาๆ สัมผัสที่ถ่ายทอดความมั่นคงผ่านฝ่ามือที่กร้านจากการทำงานหนักนั้นหนักแน่นเกินกว่าคำสัญญาใดๆ “ต่อให้โลกทั้งใบจะเปลี่ยนไป หรือดันเจี้ยนจะพังทลายลงตรงหน้า... ตราบใดที่ยังมีวัตถุดิบและมีคุณอยู่ตรงนี้ ผมจะเป็น ‘พ่อค้าอาหาร’ ของคุณแค่คนเดียวตลอดไปครับ” บรรยากาศรอบข้างที่เคยบีบคั้นพลันเงียบสงัดลง ราวกับเวลาหยุดหมุนชั่วขณะ ทว่าความหวานชื่นนั้นกลับถูกตัดฉับด้วยเสียงสัญญาณเตือนที่ดังสนั่นขึ้นในอากาศข้างหูของเรย์ หน้าต่างโปร่งใสสีเลือดปรากฏขึ้นกลางวงสนทนา ตัวอักษรสีแดงฉานสั่นระริกราวกับมีชีวิต [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในระดับพลังงานชั้นที่ 32!] [ภารกิจระดับ SSS: 'มื้ออาหารสุดท้ายก่อนการล่มสลาย' ถูกกระตุ้น!] [เป้าหมาย: จงรักษาชีวิตของ 'ผู้ร่วมเดินทาง' จากการบุกรุกของสิ่งที่ถูกลืม!] ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหม้อซุปคว่ำลง พื้นปูนของดันเจี้ยนที่แข็งแกร่งแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างเงาสีดำทมิฬที่ผุดขึ้นมาจากรอยแยก มันไม่ใช่บอสธรรมดา แต่มันคือ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งนรก’ ที่เคยถูกกล่าวขานในตำนานว่าสูญพันธุ์ไปนานแล้ว ดวงตาสีเหลืองอำพันนับสิบดวงลืมขึ้นพร้อมกันจ้องมองมาที่เรย์และเอลิน่าด้วยความหิวกระหายที่ลึกสุดหยั่ง “เอลิน่า... เตรียมตัวให้พร้อม” เรย์ชักมีดทำครัวคู่ใจออกมาจากมิติเก็บของ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเด็ดขาดของนักล่า “มื้อนี้... เราคงต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอดก่อนจะได้รับประทานกันจริงๆ แล้วล่ะครับ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ