เป้ใบเก่ากับมิติที่ไม่ธรรมดา

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของสวี่เฉิงไม่ได้ทำให้หลินฟางรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกวาดมองร่องรอยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าบึ้งตึงของสามีหนุ่มอย่างรู้เท่าทัน "คุณมองอะไร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องครัวคับแคบ สวี่เฉิงขยับตัวเข้าประชิด ร่างกายกำยำในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแผ่ไออุ่นร้อนผ่าวออกมา มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวที่ยังมีรอยแดงจากการทำงานหนัก แต่หลินฟางกลับพลิkตัวหลบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความหมายไปให้ "ฉันไม่ได้มองอะไรค่ะ แค่กำลังคิดว่า... สามีของฉันคนนี้ ต่อให้ทำหน้าถมึงทึงใส่แค่ไหน แต่ก็ยังใจดีกับฉันเสมอ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความหยอกเย้าเล็กน้อย นางจงใจขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นอายความเป็นบุรุษหนุ่มและกลิ่นแดดจางๆ จากตัวเขาลอยเข้าจมูก ปลุกความรู้สึกบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในห้วงลึกของ3ดวงจิต สวี่เฉิงชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าที่มักจะเคร่งขรึมขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหูอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่านางไม่ได้แอบซ่อนบาดแผลอะไรไว้อีก "ดึกมากแล้ว ทำไมนัง... เอ่อ ทำไมคุณยังไม่นอนอีก" สวี่เฉิงเปลี่ยนคำพูดกะทันหัน เมื่อเห็นประกายระยิบระยับในดวงตาของภรรยาที่ดูแปลกตาไปจากเดิม หล่อนไม่เหมือนผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ก้มหน้ารับชะตากรรมเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว แววตาของหลินฟางในตอนนี้มีความมั่นใจและความเด็ดเดี่ยวฉายชัดเจน "นอนไม่หลับค่ะ และมีเรื่องสำคัญที่อยากจะทดลองทำดูพอดี" หลินฟางยิ้มละไม นางหันไปหยิบกระเป๋าเป้ผ้าใบเก่าคร่ำครึที่วางอยู่มุมห้องขึ้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันเบาหวิวราวกับไม่มีอะไรอยู่ข้างใน แต่สำหรับหลินฟางแล้ว มันคือ "กุญแจ" ดอกสำคัญที่จะพลิกชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงนี้ สวี่เฉิงหรี่ตามองกระเป๋าเป้ใบนั้นอย่างเคลือบแคลง "กระเป๋าเก่าขาดๆ นั่นมีอะไรน่าสนใจนักหนา หรือว่าคุณซ่อนเงินเอาไว้?" น้ำเสียงของเขามีแววหยอกเย้าแกมดุอยู่เล็กน้อย "อยากรู้ไหมคะ?" หลินฟางเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับ "ถ้าอยากรู้ ก็ตามมาค่ะ" ว่าแล้ว หญิงสาวก็หมุนตัวเดินตรงไปยังมุมห้องที่ค่อนข้างลับตา สวี่เฉิงขมวดคิ้วมุ่นแต่ก็ยอมก้าวเท้าเดินตามไปอย่างเงียบๆ ขายาวๆ ของเขาทำให้ก้าวตามนางทันได้อย่างง่ายดาย ในห้องมืดสลัว หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นางวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้นดินอัดแน่น สมาธิทั้งหมดถูกดึงรั้งเข้าไปในห้วงจิตสำนึก ทันใดนั้น จิตวิญญาณของนางก็เชื่อมต่อกับ "มิติพิเศษ" ที่ซ่อนอยู่ภายในกระเป๋าเป้ใบนี้ทันที! *วาบ!* แสงสว่างเรืองรองสีฟ้าจางๆ แผ่ขยายออกมาจากรอยตะเข็บของกระเป๋าเป้ สวี่เฉิงชะงักกкаก ถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณของทหารหน่วยรบพิเศษ มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ ร่างกายตึงเครียดขึ้นมาทันที "นี่มัน... อะไรกัน?!" สวี่เฉิงอุทานออกมาอย่างตกใจ ดวง เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา เมื่อเบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่พื้นห้องแคบๆ อีกต่อไป แต่เป็น... ช่องว่างสีขาวมหาศาลที่มีชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา! หลินฟางหันมามองสามีที่มีสีหน้าตื่นตะลึง นางหัวسเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความขบขัน "ไม่ต้องตกใจค่ะ สามี นี่คือ... สมบัติชิ้นใหม่ของเรา" หญิงสาวกวักมือเรียกชายหนุ่มให้ก้าวตามเข้ามา สวี่เฉิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก้าวข้ามผ่าน "เขตแดน" ของปากกระเป๋าเป้เข้ามาสู่ด้านใน และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้ชายชาติทหารอย่างเขาถึงกับพูดไม่ออก มันคือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมาที่ย่อส่วนลงมา! ชั้นวางของเต็มไปด้วยสินค้าอุปโภคบริโภคยุคใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต มีทั้งกระป๋องอาหารสำเร็จรูป บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลากรสชาติ ข้าวสารขัดขาวสะอาดสะอ้าน น้ำมันพืชขวดใส น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ และแม้กระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กที่ใช้พลังงานแบตเตอรี่! "นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?" สวี่เฉิงพึมพำ มือหนายื่นออกไปสัมผัสกับกล่องกระดาษบรรจุบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เนื้อสัมผัสนั้นจริงแท้ ไม่ใช่ภาพลวงตา กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศลอยเตะจมูก "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่ามันมา2จากไหน แต่มันอยู่ในกระเป๋าเป้ใบนี้ และมันเป็นของเรา" หลินฟางเดินเข้าไปหยิบขวดน้ำดื่มสะอาดใสบริสุทธิ์ออกมาจากชั้นวาง บิดฝาออกแล้วดื่มอึกใหญ่ ความสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายนาง "ด้วยสิ่งเหล่านี้ ครอบครัวเราจะไม่ต้องทนอดอยากอีกต่อไปแล้วค่ะ" สวี่เฉิงหันมามองภรรยา แววตาของเขามีความซับซ้อนฉายชัด ทั้งตกตะลึง หวาดระแวง และทึ่งในเวลาเดียวกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เด่นชัดที่สุดคือความห่วงใย "หลินฟาง เรื่องนี้... ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ถ้ามีคนล่วงรู้เข้า พวกเราอาจจะถูกมองว่าเป็นปีศาจหรือสายลับ และถูกทางการจับตัวไปได้!" หลินฟางพยักหน้ารับอย่างจริงจัง นางเข้าใจความน่ากลัวของยุคสมัยนี้ดี อำนาจและการควบคุมเข้มงวดแค่ไหน นางย่อมรู้ดีกว่าใคร "ฉันรู้ค่ะ ฉันถึงได้บอกแค่คุณคนเดียวไงคะ สามี" คำว่า "แค่คุณคนเดียว" กระแทกเข้ากลางใจของสวี่เฉิงอย่างจัง ใบหน้าคมคายร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจที่ด้านชาจากการรบราฆ่าฟันมานานนับปีกลับเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าช่างลึกลับ น่าหลงใหล และทำให้เขาอยากปกป้องนางด้วยชีวิต "ดีมาก... งั้นคุณอยากจะเอาอะไรออกไปข้างนอกก่อน?" สวี่เฉิงปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นส่ำ "อืม..." หลินฟางใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากอย่างใช้ความคิด สายตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่โซนอาหารสดและเครื่องปรุงรส "พรุ่งนี้เช้า ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณกินค่ะ เอาเป็น... เนื้อตุ๋นยาจีนเข้มข้น กับข้าวสวยร้อนๆ ดีไหมคะ?" แค่เพียงจินตนาการถึงกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก สวี่เฉิงก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันתי ชายหนุ่มพยักหน้า "ตามใจคุณ..." ระหว่างที่หลินฟางกำลังเลือกหยิบเนื้อหมูสามชั้นและเครื่องเทศคุณภาพดีใส่ตะกร้า ทันใดนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นประตูบานสีทองแดงลึกลับที่ตั้งอยู่สุดทางเดินของซูเปอร์มาร์เก็ตมิตินี้ ประตูบานนั้นปิดสนิท มีแม่กุหลาบโบราณขนาดใหญ่คล้องเอาไว้ และมีตัวเลขดิจิทัลสีแดงกระพริบเตือนอยู่เหนือวงกบ... *10... 9... 8...* มันกำลังนับถอยหลังสู่อะไรบางอย่างที่หลินฟางเองก็ไม่คาดคิด! สวี่เฉิงสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบดึงตัวภรรยาเข้ามาหลบด้านหลังของตน พร้อมกับชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ทันทีที่ตัวเลขดิจิทัลบนประตูสีทองแดงลดลงจนถึงศูนย์... *คลิก!* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นกังกาลวานไปทั่วพื้นที่มิติ พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นหมอกควันสีขาวหนาทึบ และ... เงาร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวเท้าเดินทะลุผ่านม่านหมอกออกมา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ