ฟื้นคืนชีพในร่างสะใภ้ขี้โรค

"ถ้ายังอยากมีลมหายใจอยู่ในบ้านหลังนี้ ก็ไสหัวไปซักผ้ากองนั้นซะ! อย่ามาทำสำออยนอนรอความตายตรงนี้ นังตัวกาลกิณี!" เสียงแหลมสูงของจางชุ่ยหลัน แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความใจดำและปากร้ายดังทะลุแก้วหู ปลุกสติของหลินฟางให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิดอันยาวนาน กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบปศุสัตว์ลอยคละคลุ้งผสมปนเปอยู่ในห้องแคบๆ ที่มีแสงสว่างลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ไผ่เข้ามาเพียงน้อยนิด หลินฟางขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บแปลบราวนับพันเล่มทิ่มแทงแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ศีรษะของเธอนอกจากจะหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับถมแล้ว ความทรงจำแปลกปลอมสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ร่างนี้... สะใภ้รองแห่งตระกูลสวี่ในยุคเจ็ดศูนย์ผู้มีนามเดียวกัน ทรุดโทรมและอ่อนแอจนถึงขีดสุดเนื่องจากถูกใช้งานราวกับวัวควายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ ข้าวปลาไม่เคยได้กินให้อิ่มท้อง งานหนักทุกอย่างถูกโยนมาให้ทำจนร่างกายผอมโซและจากโลกนี้ไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เธอยอดเชฟหญิงมือหนึ่งจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดต้องเข้ามาสวมรอยรับเคราะห์กรรมนี้แทน หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนแอฉายแววเยียบเย็นและเฉียบขาดขึ้นมาวับหนึ่ง ชาติก่อนเธอคือนักปรุงอาหารอัจฉริยะผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ ทั้งยังครอบครองมิติลับ "ฟาร์มจักรวาล" ที่พกติดตัวมาตั้งแต่เกิด ใครจะคาดคิดว่าการตื่นขึ้นมาในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ จะทำให้เธอกลายเป็นสะใภ้ขี้โรคที่ใครจะรังแกก็ได้ "ยังไม่ลุกอีกใช่ไหม! นังเด็กนี่ หรือว่าอยากจะให้ฉันเอาไม้กวาดไล่หวดหลังจริงๆ!" จางชุ่ยหลันก้าวเข้ามารัวฝ่าเท้ากระแทกพื้นเสียงดัง พร้อมกับเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบลงบนใบหน้าซีดเซียวของหลินฟาง ทว่า เร็วกว่าที่ฝ่าหยาบกร้านนั้นจะกระทบผิวแก้ว หลินฟางใช้มือเรียวบางที่แม้จะผอมแห้งแต่เต็มไปด้วยพลังตวัดคว้าข้อมือของแม่สามีไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านปลายนิ้วทำให้จางชุ่ยหลันชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะแรงมหาศาลที่สวนกลับมานั้นราวกับคีมเหล็ก ไม่ใช่แรงของหญิงสาวขี้โรคใกล้ตายอย่างที่ควรจะเป็น "คุณแม่..." หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัวดังเช่นเคย ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกลงไปในดวงตาของแม่สามีจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ร่างกายฉันเพิ่งฟื้นไข้ หากยังอยากให้ฉันทำงานใช้หนี้กรรมให้บ้านตระกูลสวี่ต่อไป เกรงว่าคุณแม่คงต้องหาหมอมาดูอาการฉันก่อน ไม่เช่นนั้น... ถ้าฉันตายคาเรือนนี้จริงๆ คนที่จะเดือดร้อนที่สุดคงไม่ใช่ใครอื่นกระมังคะ" "ทะ... นำหน้ากล้าดียังไงมาพูดจายอกย้อนฉัน!" จางชุ่ยหลันหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมด้วยความตกใจ ปากอ้าพะงาบๆ จะด่าทอต่อ แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเฉียบคมและทรงพลัง นางก็พลันรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาดจนต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไป หลินฟางไม่สนใจท่าทีฮึดฮัดของหญิงสูงวัยตรงหน้าอีก เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน แม้เข่าจะสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ตั้งหลักได้อย่างมั่นคง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่และข้าวของระเกะระกะ ความคิดในหัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสเธอได้ชีวิตใหม่ แถมยังพ่วงมิติลับฟาร์มจักรวาลติดตัวมาด้วย เธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกต่อไป จิตใต้สำนึกของหลินฟางเชื่อมโยงเข้ากับพื้นที่มิติลับในทันที ภาพเบื้องหน้าปรากฏแปลงผักออร์แกนิกเขียวขจี น้ำพุจิตวิญญาณใสสะอาดที่ส่งกลิ่นหอมสดชื่น และคลังเก็บวัตถุดิบอาหารระดับพรีเมียมที่เธอสะสมไว้ก่อนข้ามมิติ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยียบของน้ำพุวิญญาณในมิติ อาการวิงเวียนศีรษะและเรี่ยวแรงที่หายไปก็กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เม็ดเหงื่อผุดพรายขับของเสียออกจากร่างกายจนผิวพรรณที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง "อยากให้ฉันซักผ้าใช่ไหมคะ ได้ค่ะ... เดี๋ยวฉันจัดให้" หลินฟางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับทำให้จางชุ่ยหลันรู้สึกหนาวเยือกถึงขั้วหัวใจอย่างไร้สาเหตุ หลินฟางเดินผ่านร่างของแม่สามีออกไปที่ลานบ้าน กองผ้าเก่าคร่ำครึส่งกลิ่นอับชื้นกองโตวางอยู่ข้างอ่างไม้ นางไม่ได้ปริปากบ่นสักคำ แต่กลับตักน้ำจากบ่อมาเทใส่กะละมังอย่างใจเย็น ทว่าในใจกลับวางแผนการชีวิตต่อจากนี้ไว้อย่างเป็นระบบ การจะลืมตาอ้าปากในยุคเจ็ดศูนย์นี้ นอกจากการตบหน้าคนตระกูลสวี่ที่คอยเอาเปรียบทีละคนแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือการใช้มิติลับสร้างความมั่งคั่งและปรนเปรอสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ที่กำลังจะกลับมาจากค่ายทหารให้กินอิ่มนอนหลับอย่างราชา ขณะที่หลินฟางกำลังก้มหน้าซักผ้าด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมผิดหูผิดตา เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงทักทายของเพื่อนบ้านที่ดังแว่วมา "อ้าว สวี่เฉิง! กลับมาเยี่ยมบ้านหรอกหรือพ่อหนุ่ม ลมอะไรหอบนายกลับมาช่วงนี้ล่ะ?" หลินฟางชะงักมือที่กำลังขยี้ผ้า นางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรังเล็กน้อยกำลังก้าวเข้ามาในลานบ้าน ไหล่กว้างและแผ่นหลังหนาแน่นแสดงถึงความแข็งแกร่งดุดัน ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมรากับรูปสลักสันกรามคมชัดรับกับดวงตาดุจเหยี่ยวที่กวาดมองรอบบริเวณ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างผอมบางของภรรยาที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง สวี่เฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นสภาพของหลินฟาง รังสีความเย็นชาและบรรยากาศกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดถล่มทุกสิ่งที่ขวางหน้า! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของกระท่อมไผ่ริมธารเสมือนเคยนะคะ