ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายความชื้นของกระดาษไขราคาแพงผสมกับหมึกพิมพ์แปลนโครงสร้างที่เพิ่งถูกฉีกกระชากออกจากสันปก ยังลอยอบอวลอยู่ในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยามวิกาล หัวใจของปารณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าใบหน้าคมคายภายใต้เงาสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะกลับนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกสลักขึ้นมาเพื่อท้าทายแรงโน้มถ่วงและโชคชะตา บนโต๊ะทำงานสีขาวสะอาดตา แฟ้มเอกสารวิจัยโครงการบูรณะตึกเก่า "อาคารรอด “ ที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนค้นคว้าโครงสร้างทางวิศวกรรมมานานกว่าครึ่งปี บัดนี้เหลือเพียงร่องรอยของลวดเย็บกระดาษที่ถูกงัดออกอย่างประณีต และพื้นที่ว่างเปล่าอันน่าเวทนา ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีเศษกระจกแตก ระบบคีย์การ์ดของห้องสตูดิโอชั้นสามบันทึกการเข้า-ออกเพียงสองคนในรอบสามชั่วโมงที่ผ่านมา... เขา และตัวเขาเอง "มันไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุ... และแน่นอนว่าไม่ใช่ฝีมือของพวกมือสมัครเล่น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ปารณปรายตามองเงาร่างโปร่งบางที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ นลินในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีครีมกำลังส่งยิ้มมุมปาก เธอกวาดสายตาสำรวจร่องรอยรอบห้องด้วยความเร็วระดับสแกนเนอร์ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองที่ความเสียหาย แต่กำลังอ่าน "ภาษาตัวตน" ของเขาผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะสามชั้น "คุณกำลังเสียเวลาไปกับการตีหน้าขรึม นายสถาปนิก" นลินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูเด็กโชยมาแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาร่องรอยบนโต๊ะ "การที่เอกสารวิจัยเจาะจงหายไปเฉพาะบทที่ว่าด้วยรอยร้าวของเสาเข็มโซน C... แปลว่าคนที่เอาไป ไม่ได้ต้องการแค่ทำลายงานคุณ แต่เขาต้องการ *ซ่อน* อะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอุบัติเหตุตึกถล่มเมื่อสามปีก่อนต่างหาก" ปารณเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ประกายในดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่งก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเย็นชา "คุณรู้มากเกินไปแล้ว นลิน" "และคุณก็กำลังจนมุมจนแทบไม่เหลือฟอร์มแล้วเหมือนกัน ปารณ" เธอย้อนกลับทันควันโดยไม่สะดุ้งสะเทือน นลินเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม เธอโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่มุมกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้ "ยอมรับเถอะว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณ คำนวณเรื่องโครงสร้างตึกได้แม่นยำทุกองศา แต่เรื่องการอ่านเกมจิตวิทยาของคนที่จ้องจะแทงข้างหลังคุณ... คุณมันบอดสนิท" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด ปารณไม่ถอยหนี เขากลับขยับตัวเข้าประชิดจนแผ่นหลังของหญิงสาวเกือบชิดกับชั้นวางหนังสือ สายตาดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยเพื่อค้นหาความจริงใจใต้ท่าทีท้าทายนั้น "ถ้าผมจนมุมจริง ทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะครับ คุณนักจิตวิทยา" ปารณกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย้าหยวนแต่จริงจังจนน่าใจหาย "คุณมาเพื่อซ้ำเติม หรือมาเพื่อ... ยื่นข้อเสนอ?" นลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เธอไม่มีทีท่าตื่นกลัวต่อระยะห่างที่อันตรายนี้เลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับเชิดคางขึ้นสบตากับเขาอย่างท้าทาย "ฉลาดนี่... สมกับที่เป็นหัวกะทิปีสาม" นลินผละถอยออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่ปลอดภัย แต่แววตายังคงพราวระยับ "เอกสารของคุณไม่ได้ถูกขโมยออกไปไกลหหรอก มันถูกถ่ายสำเนาและส่งต่อให้ใครบางคนที่มีอำนาจมากกว่าในคณะนี้... และถ้าคุณอยากได้มันคืนแบบครบทุกหน้าโดยที่ ดร.ธนา ไม่รู้ตัว คุณต้องร่วมมือกับฉัน" "ทำไมผมต้องเชื่อใจคุณ?" ปารณหรี่ตาลง วิเคราะห์ทุกคำพูดและภาษากายของหญิงสาวอย่างละเอียด ไม่มีสัญญาณของการโกหก รูม่านตาของเธอขยายเล็กน้อยยามที่พูดถึงอาจารย์ที่ปรึกษา แสดงถึงความตื่นตัวและเป้าหมายที่ชัดเจน "เพราะฉันมีสิ่งที่วิศวกรหัวรั้นอย่างคุณไม่มี... นั่นคือ *กุญแจดอกที่สาม* ที่ใช้ไขเข้าไปในเซฟของคณะ" นลินยื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดมุมอับของตึกภาควิชาให้เขาดู "และที่สำคัญที่สุด... ฉันรู้ว่าคืนนี้ใครคือคนที่เดินออกจากห้องนี้ตอนตีสองสิบห้า" ปารณมองภาพในจอ หัวใจกระตุกวูบ ภาพเงาร่างคุ้นตาของรุ่นพี่วิศวะที่เดินถือแฟ้มสีน้ำเงินคุ้นตาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด คณิน... ตัวแปรที่เขาคาดไม่ถึง ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องสตูดิโออีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันในความมืด ปารณผ่อนลมหายใจยาว ยอมรับความจริงในใจว่าลำพังตัวเขาเองในตอนนี้ ไม่มีทางงัดข้อกับเครือข่ายเบื้องหลังของคณินและอาจารย์ธนาได้แน่ ชายหนุ่มยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือหนามั่นคงและอบอุ่น ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเดิมพันอันตราย "ตกลงครับ... ว่ามาเลย ว่าเงื่อนไขของคุณคืออะไร" นลินมองมือคู่นั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอยื่นมือมาจับตอบสัมผัสที่หนักแน่นและจริงจัง "ง่ายมาก... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณต้องทำตามแผนของฉันทุกอย่าง ห้ามตัดสินใจเองเด็ดขาด... และที่สำคัญ ห้ามตายก่อนเราปิดคดีนี้" ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน กระแสความรู้สึกประหลาดก็แล่นริ้วผ่านเส้นประสาทราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปัง! สามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ปารณดึงตัวนลินเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ ดันเธอลอบไปหลบหลังตู้เก็บแบบพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ มืออีกข้างเอื้อมไปปิดสโตร์ไฟตั้งโต๊ะจนห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิท ลูกบิดประตูหน้าห้องค่อยๆ หมุนช้าๆ... เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงัน และก่อนที่บานประตูจะเปิดออกจนสุด แสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהเยزเยาะดังลอดเข้ามาในความมืด "ยังไม่นอนกันอีกเหรอครับ... น้องๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ