หนีข้ามโซนชั้นใน

แรงสั่นสะเทือนจากลำแสงเลเซอร์ทำลายล้างที่เฉียดผ่านขมับของผมไปเพียงมิลลิเมตร ทำให้กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมอบอวลอยู่ในอากาศ ผมไม่รอให้ร่างเงานั้นยิงซ้ำ คิรินที่ฉลาดพอจะรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ ‘ตรรกะ’ สำคัญกว่า ‘ความกลัว’ ผมพุ่งตัวลงจากดาดฟ้าตึกร้างในสลัมชั้นนอก กระแทกเข้ากับท่อระบายอากาศหนาหนักก่อนจะใช้แรงเหวี่ยงดีดตัวลงสู่ตรอกมืดเบื้องล่าง “คิริน! อย่ามัวแต่ตกตะลึงกับเงาของตัวเอง!” เสียงของเซร่าดังผ่านช่องสื่อสารที่ติดตั้งไว้หลังใบหูของผม เธอไม่ได้ตื่นตระหนก น้ำเสียงของเธอยังคงความนิ่งสนิทเหมือนกับจังหวะของโปรเซสเซอร์ระดับสูง “ถ้ามันเป็นร่างแยกของหน่วยความจำที่หายไป นายต้องหยุดใช้สมองส่วนอารมณ์ประมวลผล แล้วใช้เหตุผลจัดการมัน” ผมกัดฟันกรอด เลือดอุ่นๆ ไหลซึมลงมาตามแนวกราม ผมหยิบเครื่องส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่สูง (EMP Grenade) ออกมาจากกระเป๋าคาดเอวพลางปรับค่าความถี่ให้เข้ากับโครงสร้างพื้นฐานของเขตสลัม “เซร่า ผมรู้ว่าต้องทำอะไร” ผมตอบกลับพลางกวาดสายตาผ่านเลนส์ไบโอนิกที่มองเห็นเส้นพลังงานความร้อนของศัตรูที่กำลังกระโดดลงมาตามหลัง “ถ้ามันคือเศษเสี้ยวของรหัสข้อมูลที่ถูกลบ วิธีเดียวที่จะจัดการกับมันได้ คือการทำให้ระบบของมันโอเวอร์โหลดด้วยข้อมูลขยะที่ไม่มีโครงสร้าง” ร่างเงานั้นร่วงลงสู่พื้น เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่น มันเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นช่องว่างสีดำสนิท ไร้ซึ่งนัยน์ตา แต่น่าแปลกที่ผมสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่พุ่งออกมาจากมัน “นายคือฉัน... แต่ที่ต่างกันคือฉันมีตรรกะที่สมบูรณ์แบบกว่า” ร่างนั้นเอ่ยขึ้น ก่อนจะยกปืนเลเซอร์ขึ้นจ่อที่หน้าอกผม ในจังหวะที่มันเหนี่ยวไก ผมกดปุ่มเปิดการทำงานของอุปกรณ์ในมือ ไม่ใช่การระเบิดทำลายล้าง แต่เป็นคลื่นรบกวนที่ปล่อย 'ข้อมูลขยะ' (Junk Data) นับล้านชุดเข้าไปในเครือข่ายประสาทของศัตรู *ปิ๊บ!* ร่างเงานั้นชะงัก ร่างกายของมันกระตุกอย่างรุนแรงเหมือนโปรแกรมที่กำลัง Error ข้อมูลที่ไหลทะลักเข้าไปในระบบประสาทเทียมของมันคือประวัติการซ่อมบำรุงที่ซับซ้อนและไร้ระเบียบของโรงงานนรกที่ผมเคยทำงวนอยู่เมื่อหลายปีก่อน ผมใช้จังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดตัว ใช้สนับมือไฟฟ้าที่ดัดแปลงจากชิ้นส่วนหุ่นยนต์รุ่นเก๋าชกเข้าที่แกนกลางหน้าอกของมันอย่างแรง เปรี้ยง! แรงกระแทกไฟฟ้าทำให้โครงสร้างนาโนบอทของมันแตกสลาย ร่างเงานั้นเริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ก่อนที่มันจะดับสูญสนิท เสียงกระซิบสุดท้ายจากมันแว่วเข้ามาในโสตประสาทของผม “ความทรงจำที่หายไป... มันไม่ได้ถูกลบ คิริน... มันถูกย้ายไปไว้ที่โซนชั้นใน... ที่ที่นายไม่มีวันเข้าถึง...” ผมยืนหอบหายใจอยู่กลางตรอกแคบ เสียงไซเรนจากกองกำลังรักษาความปลอดภัยเขตโซนชั้นในดังระงมขึ้นไม่ไกล นี่คือสัญญาณว่าการต่อสู้เมื่อครู่ดึงดูดความสนใจจาก 'ยามเฝ้าประตู' ของชนชั้นปกครองเข้าแล้ว “คิริน รีบออกมาจากตรงนั้น!” เสียงของเซร่าดึงผมออกจากภวังค์ “ประตูเขตหวงห้ามกำลังจะปิดในอีก 300 วินาที ถ้าพลาดครั้งนี้ เราจะต้องรออีกสามรอบวัฏจักรดวงจันทร์ ซึ่งตอนนั้นระบบภูมิคุ้มกันของเมืองจะตรวจพบตัวนายแน่นอน” ผมไม่เสียเวลาตอบ รับคำสั่งด้วยการวิ่งฝ่ากองขยะและซากโลหะมุ่งหน้าสู่เขตแบ่งกั้นพรมแดน โซนชั้นในนั้นสว่างไสวด้วยแสงนีออนที่สะอาดตา แตกต่างจากความมืดมิดและกลิ่นเหม็นเน่าในสลัมอย่างสิ้นเชิง แต่นั่นก็แลกมาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดที่สุดในโลกจักรกล เมื่อถึงแนวรั้วกั้นสูงตระหง่านที่มีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งอยู่ ผมถอดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นกลไกแขนกลที่ดัดแปลงจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ “เซร่า ปล่อยไวรัสเจาะช่องโหว่ (Zero-day exploit) ที่เราทดสอบเมื่อวาน ผมจะข้ามผ่านเซนเซอร์ตรวจจับนี้ภายในสองวินาที” “ทำได้อยู่แล้ว นายคือนักวิศวกรที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอมา... คิริน อย่าให้ระบบนั่นดูดกลืนนายไปเสียก่อนล่ะ” ผมกระโดดขึ้นไปเกาะบนแผ่นเหล็กของกำแพง จังหวะที่เซร่ารัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงเพื่อปิดระบบป้องกันของเซนเซอร์ตรวจจับ ผมพุ่งตัวผ่านช่องว่างของเลเซอร์ความร้อนที่กำลังหมุนวน ความแม่นยำระดับมิลลิเมตรคือสิ่งเดียวที่จะทำให้ผมไม่กลายเป็นผงถ่าน ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะร่อนลงสู่พื้นของเขตโซนชั้นใน แสงไฟสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่ก็ส่องกราดลงมาที่ตัวผม เสียงไซเรนเปลี่ยนโทนจากสีเหลืองเป็นสีแดงฉาน ระบบ AI ของเขตชั้นในประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด *“ตรวจพบผู้บุกรุก... รหัสผ่านสถานะ: สูญหาย... ดำเนินการยับยั้งด้วยโปรโตคอล ‘ล้างบางหน่วยความจำ’...”* ผมหยุดนิ่ง แขนกลของผมสั่นระริกจากกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านผิวหนัง เมื่อมองไปเบื้องหน้า กองทัพหุ่นยนต์รบ (Sentinels) นับสิบตัวค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืดของประตูบานยักษ์ และที่สำคัญที่สุด... หัวหน้าของกองกำลังนั้นมีใบหน้าเหมือนกับผม... ไม่ใช่ใบหน้าของร่างเงาเมื่อครู่ แต่เป็นใบหน้าที่สมบูรณ์แบบและเย็นชา เหมือนกับว่าผมกำลังส่องกระจกดูตัวเองในอนาคตที่ไร้หัวใจ มันก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวสะท้านถึงไขกระดูก “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... คิริน... หรือควรเรียกว่า... 'โครงการต้นแบบหมายเลข 0' ดีล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ในมือของมันปรากฏดาบเลเซอร์ที่ส่องประกายสีม่วงอันตราย... นี่ไม่ใช่แค่การไล่ล่า แต่มันคือการเปิดเผยความลับที่ผมอาจจะไม่อยากรับรู้มากที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 5 นี้ และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับความจริงที่กำลังจะสั่นคลอนทุกตรรกะในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099