ชัยชนะเหนือทุกสิ่ง

“ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริงครับ... คุณธันวา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของอาคารสำนักงานใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้ ร่างของบุคคลที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากหน่วยอาชญากรรมพิเศษและกองปราบปรามการเงินแห่งชาติ พร้อมด้วยกำลังพลในเครื่องแบบที่ถือหมายจับสีแดงเพลิงในมือ ดวงตากลมโตของคีย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะคลายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเยือกเย็น ผิดกับธันวาที่หน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก เมื่อครู่นี้เขายังเป็นผู้กุมความได้เปรียบและหัวเราะเยาะใส่ความยากจนในอดีตของคีย์ แต่ในตอนนี้... ภาพฝันอันยิ่งใหญ่ของทายาทมหาเศรษฐีกลับพังทลายลงในพริบตา “เป็นไปไม่ได้! ฉัน... ฉันเป็นลูกชายของประธานกลุ่มบริษัทธนandวุฒิ พวกแกไม่มีสิทธิ์มาจับตัวฉัน!” ธันวากดเสียงต่ำคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เขาพยายามถอยหลังหนี แต่ทางออกทุกด้านถูกปิดตายด้วยบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบคนที่คีย์จ้างมาด้วยระบบเปย์คลั่ง สารวัตรหนุ่มผู้ถือหมายจับเดินตรงเข้าไปหาธันวาอย่างไม่เกรงกลัวใบหน้าเหี้ยมเกรียมของอีกฝ่าย เขาชูหมายจับขึ้นระดับสายตา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราọคมมีดบาดลึก “สิทธิ์นั้นมาจากหลักฐานการยักยอกทรัพย์ ฟอกเงิน และการติดสินบนเจ้าพนักงานที่คุณทำไว้ทั้งหมดตลอดสามปีที่ผ่านมาครับคุณธันวา หลักฐานทั้งหมดถูกส่งตรงถึงโต๊ะอัยการสูงสุดเรียบร้อยแล้วโดย... ท่านคีย์” คำว่า ‘ท่านคีย์’ ทำให้ธันวาต้องหันขวับกลับมามองชายหนุ่มที่ตนเคยเหยียบย่ำว่าเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ คีย์ยืนกอดอกด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความนิ่งSุมที่น่ากลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองอดีตศัตรูตัวฉกาจราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเหยียบซ้ำ “ตกใจมากเหรอครับธันวา?” คีย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราแผ่ซ่านออกมาจนธันวาต้องผถอยหลังกรูด “นายคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง นายคิดว่าอำนาจของพ่อแม่นายจะปกป้องนายได้ตลอดไป... แต่นายลืมไปอย่างหนึ่งนะ ว่าบนโลกใบนี้ ยังมีสิ่งที่เรียกว่า ‘อำนาจที่เหนือกว่า’ อยู่” รินที่ยืนอยู่เคียงข้างคีย์มาตลอด ขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปจับชายเสื้อสูทของคีย์ไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระบายความตึงเครียด แม้ในใจจะโล่งอกจนแทบอยากร้องไห้ออกมา แต่เธอก็เลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างสง่างามในวินาทีแห่งชัยชนะนี้ “คีย์...” รินกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย คีย์หันกลับมามองคู่ชีวิตของตน แววตาที่เยือกเย็นและเฉียบขาดเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ ด้วยความรักใคร่ “ไม่เป็นไรแล้วนะครับริน คนที่ทำลายความสุขของเราจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกเขาทำอย่างสาสม” “แก... แกไอ้สารเลวคีย์!” ธันวาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่งเมื่อเห็นภาพนั้น ความอิจฉาริษยาและอีโก้ที่สูงส่งจนทะลุฟ้าทำให้เขาขาดสติ พุ่งตัวเข้าหาคหมายจะชกหน้าชายหนุ่มให้หายแค้น แต่ทว่า... *พรึบ!* ก่อนที่หมัดของธันวาจะทันได้เฉียดปลายจมูกของคีย์ บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาล็อกตัวเขา กดลงกับพื้นห้องอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ธันวากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบแนบแนบสนิทกับพื้นเย็นเฉียบ ทัศนียภาพที่เคยอยู่สูงส่งบัดนี้กลับกลายเป็นระดับต่ำต้อยที่สุด “ปล่อยฉันนะเว้ย! พวกแกไม่รู้หรอว่าฉันเป็นใคร! พ่อฉันจะส่งพวกแกไปตายให้หมด!” ธันวาตะโกนโวยวายอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำลายฟูมปากด้วยความคับแค้นใจ สารวัตรหนุ่มถอนหายใจยาวด้วยความระอา ก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาใส่กุญแจมือเหล็กกล้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของธันวา “หมดเวลาแสดงละครแล้วครับคุณธันวา เชิญไปสงบสติอารมณ์ในคุกมืดตลอดชีวิตที่เหลือของคุณเถอะครับ” ร่างของธันวาถูกหิ้วปีกขึ้นและลากถูไปตามพื้นทางเดิน เสียงโวยวายค่อยๆ เบาลงตามระยะทางที่ไกลออกไป จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความวุ่นวายและกลิ่นอายของความพ่ายแพ้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด คีย์ยืนมองตามแผ่นหลังนั้นนิ่งๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ระบบเปย์คลั่งในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จดังระรัว รางวัลมหาศาลถูกโอนเข้าบัญชีอย่างไร้ขีดจำกัด แต่วินาทีนี้ สิ่งที่มีค่ามากกว่าตัวเลขในบัญชีใดๆ คือการได้เห็นผู้หญิงที่เขารักปลอดภัย และความยุติธรรมที่ได้รับการชำระสะสางด้วยมือของเขาเอง “จบเรื่องสักทีนะครับ” คีย์หันมาพูดกับรินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รินพยักหน้ารับ น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลรินอาบแก้มเนียน เธอยิ้มกว้างออกมาได้เต็มที่เสียทีหลังจากต้องแบกรับความกดดันและความหวาดกลัวมาเนิ่นนาน “อื้ม ขอบคุณนะคีย์ ขอบคุณที่นายไม่เคยปล่อยมือจากฉันเลย” “ผมไม่มีทางปล่อยมือจากโลกทั้งใบของผมหรอครับ” คีย์สวมกอดรินไว้แนบอก ไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาลบเลือนความหนาวเหน็บในใจของเธอจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทิศทางที่สมบูรณ์แบบนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเปย์คลั่งดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครคาดคิด [แจ้งเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ ‘บุคคลนิรนาม’ ผู้ถือครองรหัสผ่านระดับสูงเทียบเท่าระบบหลัก พิกัดปัจจุบันกำลังมุ่งตรงมายังห้องโถงนี้ และเป้าหมายของมัน... คือการทำลายล้างทุกสิ่งที่คุณสร้างขึ้นทั้งหมดในเวลาอีกสามนาทีข้างหน้า] ดวงตาของคีย์หรี่แคบลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อบานประตูนิรภัยอีกด้านหนึ่งของห้องโถงกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่เยือกเย็นและทรงพลังยิ่งกว่าใครทั้งหมดที่เขาเคยเจอมา... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!