ระบบเด้งเตือน: ยินดีด้วย คุณกลายเป็นมหาเศรษฐี

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ ไม่ได้ทำให้คีย์สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ชายหนุ่มกลับนั่งไขว่ห้างอย่างไร้ความกังวล สายตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นราคาถูกไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ธันวา ลูกชายเจ้าของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอาหารหินอ่อนด้วยท่าทีเหนือกว่า รอยยิ้มเยาะบนมุมปากของอีกฝ่ายเผยความเหยียดหยามออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ตื่นจากฝันได้แล้วไอ้คีย์ แกมันก็แค่พนักงานเงินเดือนกระจอกๆ ที่อาศัยเศษเงินจากบริษัทฉันเลี้ยงชีพ แล้วนี่กล้าดียังไงถึงพา 'ริน' ผู้หญิงระดับนี้มาดินเนอร์ในสถานที่แบบนี้? รู้ไหมว่าค่าอาหารมื้อนี้ของแก มันเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของแกเลยนะเว้ย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังตั้งใจให้แขกโต๊ะรอบข้างได้ยิน สายตาหลายคู่หันมามองด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับส่ายหัวให้กับความ 'เจียมตัวไม่เข้าเรื่อง' ของชายหนุ่ม คีย์ยังคงเงียบ เขาสัมผัสได้ถึงแรงบีบเบาๆ ที่มือข้างซ้าย ริน หญิงสาวฝ่ายบัญชีผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา กำลังกุมมือเขาไว้แน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนซีดเผือด ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอกัดฟันกรอดพยายามเอ่ยปกป้อง "คุณธันวาคะ... กรุณาให้เกียรติพวกเราด้วยค่ะ อาหารมื้อนี้พวกเราจ่ายเองได้" "จ่ายเอง? ฮ่าๆๆๆ!" ธันวาหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี "ริน เธอatตาบอดหรือไงถึงเลือกคบกับไอ้จนตรอกนี่? ดูสภาพมันสิ รองเท้าหนังก็เก่า โทรศัพท์ก็รุ่นตกรุ่น ถ้าเธอเลิกกับมันแล้วมาซบตักฉัน รับรองว่าชีวิตเธอจะไม่ต้องลำบากก้มหัวให้ใครอีกเลย อยากได้กระเป๋าแบรนด์ไหน รถคันเท่าไหร่ ฉันเปย์ให้ได้หมดในพริบตาเดียว!" ข้อเสนอแนะที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยศและดูถูกเหยียดหยามถูกโยนใส่หน้าอย่างไม่ไว้หน้า รินสะดุ้งเฮือก เธอหันมามองหน้าคีย์ด้วยความกังวล กลัวว่าชายหนุ่มจะทนรับความอับอายนี้ไม่ไหว แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ความพ่ายแพ้ในแววตาคู่นั้น คีย์ระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและลึกล้ำจนธันวาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคีย์ ราวกับเสียงกัมปนาทที่ฉีกกระชากมิติเวลา [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันและเจตนาคุกคามจากบุคคลภายนอก...] [ระบบ 'มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [เงื่อนไขการปลุกพลัง: ถูกเหยียดหยามเรื่องฐานะโดยบุคคลที่เหนือกว่าในที่สาธารณะ ผ่านเกณฑ์สมบูรณ์ 100%] [ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่: ปลดล็อก 'บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด' (Unlimited Black Card) และเงินสดหมุนเวียนในระบบ 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาท) เข้าบัญชีธนาคารส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว!] ดวงตาของคีย์วาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง โลกทั้งใบในมุมมองของเขาเปลี่ยนไปชั่วพริบตา ตัวเลขยอดเงินในบัญชีธนาคารบนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเฉพาะเขาเห็น ยืนยันตัวเลขเก้าหลักที่ถูกโอนเข้ามาชัดเจน นี่ไม่ใช่ความฝัน... นี่คือจุดเริ่มต้นของการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน "เงียบไปเลยไอ้คีย์ หรือว่าจุกจนพูดไม่ออก?" ธันวาเห็นคีย์เงียบไปก็ยิ่งได้ใจ โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหาร ก็ก้มลงกราบเท้าฉันตรงนี้สิ เดี๋ยวฉันจะเมตตาเซ็นชื่อจ่ายให้เอง ถือว่าทำบุญให้ทานหมาข้างถนน" รินหน้าซีดเผือด เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของชายหนุ่ม แต่ทว่า... คีย์กลับยกมือขึ้นแตะไหล่บางของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้รินต้องชะงัก คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันแปลกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มจนธันวาผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์ในตอนนี้ ห่างไกลคำว่าพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ "กราบเท้าเหรอครับ... น่าสนใจดีนะ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจนก้องไปทั่วทั้งโต๊ะอาหารที่เริ่มเงียบเสียงลงเพื่อรอดูความสนุก ธันวายิ้มเยาะ "รู้ตัวก็ดี งั้นก็เริ่มเล..." "แต่เกรงว่า... คุณคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะยืนมองผมกราบหรอกครับ" คีย์หยิบกระเป๋าสตางค์หนังสีดำเรียบหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวดึงบัตรสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับราวกับห้วงอวกาศอันลึกล้ำออกมา บัตรใบนั้นไม่มีลวดลายซับซ้อน มีเพียงชิปสีทองอร่ามและตัวอักษรนูนต่ำที่บ่งบอกถึงสถานะอันไร้ขีดจำกัด พนักงานเสิร์ฟและผู้จัดการร้านที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นบัตรใบนั้นชัดเจนเต็มสองตา! "คุณผู้จัดการครับ" คีย์หันไปสบตากับผู้จัดการร้านที่รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเคารพสקיต "ช่วยเคลียร์ค่าอาหารทั้งหมดของร้านนี้... รวมไปถึงค่าเสียหายที่ทำให้บรรยากาศมันแย่ลงด้วย คิดเงินมาเลยครับ ผมจ่ายเอง" ธันวาแค่นเสียงหัวเราะ "บัตรพลาสติกกิ๊กก๊อกทำสีดำหลอกเด็ก คิดว่าจะหลอกใครได้วะไอ้..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะพูดจบ คีย์ก็ยื่นบัตรสีดำสนิทนั้นให้กับผู้จัดการร้านด้วยท่าทีสุขุม "รูดเลยครับ" ผู้จัดการร้านรับบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทา สัมผัสเนื้อโลหะหนักหน่วงและลวดลายพิเศษทำให้เขาแน่ใจทันทีว่านี่คือบัตรในตำนานที่แม้แต่เจ้าของภัตตาคารนี้ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง! เครื่องรูดบัตรไร้สายถูกนำมาแตะอย่างรวดเร็ว *ตี๊ด!* เสียงสัญญาณอนุมัติผ่านดังขึ้นอย่างกังวาน พร้อมกับสลิปกระดาษความร้อนที่พ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง ตัวเลขยอดเงินหลายแสนบาทถูกหักออกจากบัญชีหลักอย่างราบรื่นไม่มีสะดุดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว บรรยากาศภายในร้านตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ทุกสายตาจ้องมองสลิปในมือผู้จัดการที่สั่นระริกด้วยความตื่นตะลึง คีย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดธันวาที่ยืนแข็งค้างเป็นหิน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของอีกฝ่าย "อาหารมื้อนี้ผมเลี้ยง... และถ้าคุณยังไม่รีบไสมือออกไปจากสายตาผมภายในสามวินาทีนี้ ร้านนี้ทั้งร้าน... จะเปลี่ยนมือมาเป็นของผม และคุณจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินเหยียบเข้ามาเหยียบที่นี่อีกตลอดชีวิต" ธันวาหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลẫกซึ้งดั่งเหวลึกของคีย์ ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูทางเข้าภัตตาคารหรูด้านหลังก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสากลนับสิบคนที่วิ่งกรูเข้ามาคุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดานอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในร้าน "ท่านประธานครับ! เครื่องบินเจ็ตส่วนตระกูลและทีมงานกฎหมายพร้อมเข้าซื้อกิจการตามคำสั่งแล้วครับ!" กิลด์มาสเตอร์เอส ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยความระทึกใจนี้นะครับ