ตำแหน่งพนักงานดีเด่น? ไม่สนใจ!

"แฟ้มงานนี่... นายทำอีท่าไหนถึงปล่อยให้ตัวเลขขาดทุนไปสามแสนได้วะ คีย์!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนกระดาษบนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือน หัวหน้าแผนกอย่าง 'ประวิทย์' ยืนค้ำหัวด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวจากความโกรธเกรี้ยว ดวงตาขุ่นคลั่กถลึงมองชายหนุ่มที่นั่งนิ่งเงียบอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ คีย์ในชุดเสื้อเชيرสีขาวเรียบๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนก หรือหวาดกลัวอย่างที่ประวิทย์คาดหวังไว้แม้แต่น้อย มันว่างเปล่า เย็นชา และลึกล้ำเสียจนประวิทย์เผลอชะงักไปชั่วขณะ "ผมตรวจสอบบัญชีรอบสุดท้ายแล้วครับ ตัวเลขสามแสนนั้นไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของผม แต่เป็นยอดเบิกจ่ายลับของฝ่ายบริหารที่คุณอนุมัติเองเมื่อเดือนก่อน" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ทุกพยางค์ก้องกังวานในห้องทำงานรวมที่เวลานี้เงียบกริบ พนักงานคนอื่นต่างแกล้งก้มหน้าทำงาน แต่หูผึ่งรอฟังมรสุมลูกใหญ่ ประวิทย์หน้าถอดสี สีหน้าของมันเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นเขียวคล้ำทันทีเมื่อความจริงถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล มันตบโต๊ะซ้ำอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความผิด "แก! อย่ามาปากดีใส่ฉันนะ! แกเป็นแค่ลูกจ้างต๊อกต๋อย กล้าดียังไงมาโยนความผิดให้ผู้บริหาร!" "ลูกจ้างต๊อกต๋อยเหรอครับ..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวหน้าแผนกผู้กร่างคับฟ้าถึงกับสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ในวินาทีนั้น สมาร์ทโฟนราคาถูกในมือของคีย์สั่นเตือน หน้าจอสีดำสว่างวาบพร้อมข้อความจากระบบอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลทั่วโลก [ ตรวจพบสถานการณ์กดดันระดับต่ำ: การใช้อำนาจบาทใหญ่ของหัวหน้างาน ] [ ระบบเสนอทางเลือกเพื่อความสะใจ: ] [ A. อดทนก้มหัวรับคำด่า (รับเงินเดือนกระจ้อยร่อยต่อไป) ] [ B. ซื้อกิจการบริษัทนี้ทั้งดุ้น แล้วไล่ประวิทย์ออกภายใน 3 นาที (ปลดล็อกฉายา: ผู้ทำลายความหยิ่งยศ) ] [ ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: 999,999,999,999 บาท (วงเงินไม่จำกัด) ] คีย์เหลือบมองหน้าจอแวบเดียวก่อนจะกดเลือกข้อ B อย่างไม่ลังเล ด้านนอกกระจกใสของห้องทำงาน ริน แฟนสาวผู้เป็นที่รักของเขา ซึ่งทำงานอยู่ฝ่ายบัญชี กำลังยืนมองเหตุการณ์ด้วยความเป็นห่วง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวล เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกลัวว่าคีย์จะต้องทนก้มหัวให้คนสารเลวพวกนี้อีกครั้งเหมือนอย่างที่ผ่านมา แต่คีย์ส่งสายตาอบอุ่นและมั่น 100% ไปให้เธอ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจส่งผ่านไปทางสายตา ทำให้น้ำตาที่คลอเบ้าของรินค่อยๆ เหือดแห้งลง เธอรู้จักรินดี... สายตาแบบนั้น หมายความว่าโลกใบนี้กำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว "ประวิทย์..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว จนประวิทย์ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "แก... แกจะทำอะไรวะ!" "ตำแหน่งพนักงานดีเด่นที่พวกคุณมักจะเอามาล่อให้คนก้มหัวทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ... ผมไม่สนหريكครับ" คีย์ปลดป้ายชื่อพนักงานพลาสติกราคาถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใยดี "และใบลาออกนี่... ผมก็ขอยื่นมันตรงนี้ เดี๋ยวนี้" ประวิทย์หัวเราะลั่นออกมาด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆ! นึกว่าจะแน่! แกคิดว่าเศรษฐกิจแบบนี้ ออกไปแล้วจะไปซมซานอยู่ที่ไหนไอ้หนู! ไม่มีบริษัทไหนรับคนอย่างแกหรอก! ไสหัวไปซะ!" ครืนนน—! เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ลำเลียงพลระดับ VVIP บินมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือยอดตึกสำนักงานกระจกใส แรงลมจากใบพัดตีตึกจนกระจกสั่นสะเทือน ผู้บริหารระดับสูงและพนักงานทั้งชั้นต่างแตกตื่นวิ่งมาดูที่หน้าต่างด้วยความตกใจ ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ตลอดกาลเปิดออกอย่างไร้เสียง ชายชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนเดินเรียงแถวออกมาด้วยท่าทีนอบน้อม ผู้นำขบวนคือทนายความมือหนึ่งของประเทศผู้ทรงอิทธิพล เขาเดินตรงดิ่งมาหยุดโค้งคำนับให้คีย์ด้วยความเคารพสูงสุดท่ามกลางความอึ้งงันของทุกคน "ท่านประธานคีย์ครับ... เอกสารการเข้าซื้อกิจการบริษัททั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ" ทนายความหนุ่มยื่นแฟ้มหนังสีดำสนิทให้ คีย์รับมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว สายตาคมกริบกวาดมองประวิทย์ที่หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีไก่ต้ม ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "นาย... นาย..." ประวิทย์พูดไม่ออก สติหลุดลอยเมื่อเห็นตราประทับของเจ้าของบริษัทคนใหม่ในเอกสาร คีย์เดินเข้าไปใกล้ประวิทย์ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เมื่อกี้คุณบอกว่าใครต้องไสหัวไปนะครับ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ!