ทักษะแรกกับจอบในตำนาน

"วางมือจากด้ามดาบซะ เอลาร่า ถ้าเธอขยับอีกนิดเดียว สารสกัดจากรากปีศาจที่ฉันเพิ่งโรยไว้รอบแปลงผักจะเริ่มกัดกินรองเท้าบูทของเธอจนเหลือแต่กระดูกเท้าเชียวล่ะ" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจอบเหล็กกล้าที่กำลังขุดพลิกหน้าดินอย่างใจเย็น เสียงของผมราบเรียบ ทว่าแฝงความนัยที่ทำให้หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีครามดั่งท้องฟ้ายามพายุคลั่งหยุดชะงัก ฝ่ามือที่แตะอยู่บนฝักดาบสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะคลายออก เอลาร่าพ่นลมหายใจผ่านจมูก ดวงตาของเธอจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่ารอบสวนที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ในสายตาของผม ซึ่งมองเห็นอินเทอร์เฟซโปร่งใสของระบบ มันคือสนามรบที่ถูกวางโครงข่ายไว้อย่างประณีต "คุณดูมีความสุขกับการเล่นขายของในขณะที่พวกกลุ่มล่าค่าหัวกำลังจะมาถึงประตูบ้านในอีกไม่เกินสิบนาทีนะ เรย์" เธอว่าพลางขยับตัวถอยหลังอย่างระมัดระวัง "การเพาะปลูกช่วยชีวิตได้งั้นหรือ? ในโลกที่คมดาบคือคำตอบสุดท้าย" ผมยิ้มบางๆ พลางวางจอบลงกับพื้นดินที่เริ่มส่งเสียงครางเบาๆ ราวกับเครื่องจักรที่รอการกระตุ้น "คมดาบน่ะแก้ปัญหาได้เพียงชั่วคราวครับเอลาร่า แต่ความรู้ทางโบราณคดีที่ผสานกับทักษะการเพาะปลูกที่ระบบมอบให้... มันคือการสร้าง 'นิเวศวิทยาแห่งความตาย' ที่ไม่ต้องเปลืองแรงเหวี่ยงดาบเลยแม้แต่นิดเดียว" ผมกดปุ่ม [Activate: Soil-Trap System] บนหน้าจอโฮโลแกรม ทันใดนั้น พื้นดินรอบตัวบ้านพักที่ดูรกร้างก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงกลไกโบราณที่ฝังลึกอยู่ใต้ดินทำงานประสานกับรากพืชประหลาดที่ผมเพิ่งปลูกลงไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่พืชสวนครัวธรรมดา แต่มันคือ 'เถาวัลย์ดักจับอสุรา' สายพันธุ์โบราณที่สูญหายไปนับพันปี [ระบบแจ้งเตือน: ทักษะ 'ศาสตร์แห่งเกษตรกรรมมรณะ' (เลเวล 1) ทำงาน] [สถานะ: กับดักเตรียมพร้อม 85%... 92%... 100%] "ดูนั่นสิ" ผมชี้ไปทางชายป่า กลุ่มเงาตะคุ่มเกือบสิบคนเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกมันคือกลุ่ม 'นักล่าซาก' ที่หมายหัวสมบัติโบราณที่ซ่อนอยู่ในตัวผม พวกมันชำนาญการรบและมีอาวุธครบมือ แต่พวกมันประมาท... ประมาทที่คิดว่าสวนหลังบ้านของนักโบราณคดีเกษียณอายุจะมีเพียงดอกไม้ประดับ "พวกมันมาแล้ว" เอลาร่าชักดาบออกจากฝัก แสงสีฟ้าหม่นของตัวดาบส่องประกายวูบวาบ "ฉันจะจัดการด้านหน้า คุณถอยไปอยู่หลังกำแพงซะ" "ไม่ต้องหรอกครับ" ผมค้านเบาๆ ขณะหยิบเมล็ดพันธุ์สีทองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว "หน้าที่ของนักรบคือการป้องกัน แต่หน้าที่ของนักโบราณคดีคือการจัดฉากละคร... ให้พวกมันแสดงบทบาทจนจบตอน" ผมดีดเมล็ดพันธุ์สีทองลงบนพื้นผืนดินที่เพิ่งเตรียมเสร็จ ทันทีที่เมล็ดแตะพื้น มันพุ่งตัวขึ้นราวกับงูยักษ์ที่หิวโหย มันไม่ได้โตเป็นต้นไม้ แต่มันแตกแขนงกลายเป็นหนามแหลมคมที่ถักทอเข้ากับรากไม้เดิม ก่อตัวเป็นกำแพงธรรมชาติที่ดูดซับเสียงและพลังเวททั้งหมดที่ปะทะเข้ามา *ฉึก!* เสียงธนูอาบยาพิษนับสิบดอกพุ่งเข้ามา แต่พวกมันกลับหยุดชะงักกลางอากาศราวกับถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดประหลาด ก่อนจะถูกหนามของพืชประหลาดกลืนกินเข้าไปเหมือนปลากินเหยื่อ เหล่าโจรชะงักค้าง หัวหน้ากลุ่มที่ดูเหมือนจะมีสัมผัสเวทแรงกล้าถ่มน้ำลายลงพื้น "นี่มันวิชาอะไรกัน! พวกแกเล่นตลกอะไรอยู่!" "ต้อนรับสู่สวนหลังบ้านของฉันครับ" ผมตะโกนกลับไป น้ำเสียงยังคงสุภาพทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ "กรุณาอย่าเหยียบแปลงผัก 'หัวไชเท้าเขี้ยวเพชร' ของผม ถ้าไม่อยากถูกบดละเอียดเหมือนปุ๋ยคอก" เอลาร่ามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความสงสัยในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความทึ่ง เธอเห็นผมพลิกข้อมือเพียงนิดเดียว ดินที่ดูร่วนซุยก็กลายเป็นหลุมพรางที่ดูดกลืนกลุ่มนักล่าลงไปทีละคน "คุณ... คุณไม่ได้แค่ปลูกผัก" เธอกระซิบ "คุณกำลังจัดเรียงเลย์ไลน์ (Ley Lines) ของที่นี่ใหม่ด้วยต้นไม้พวกนี้" "ถูกต้องครับ" ผมตอบพลางคว้าจอบคู่ใจขึ้นมา "การเอาตัวรอดในยุคที่เต็มไปด้วยความลับ ไม่ใช่การสู้ให้ชนะเสมอไป แต่มันคือการทำให้ศัตรูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเดินเข้ามาในกรงขังตั้งแต่เมื่อไหร่" ขณะที่กลุ่มนักล่าพยายามดิ้นรนหนีจากรากไม้ที่พันธนาการขาของพวกมันไว้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของผม... ไม่ใช่เสียงของระบบปกติ แต่เป็นเสียงดังกังวานที่มาพร้อมกับตัวอักษรสีเลือด [คำเตือนระบบ: ตรวจพบ 'คลื่นพลังโบราณ' ที่ไม่รู้จักจากเป้าหมาย!] [สถานะบอสลับ: 'ผู้คุมกฎแห่งสุสานใต้พิภพ' กำลังตอบสนองต่อการกระตุ้นของสวนแห่งนี้] [ภารกิจระดับ SSS: กักขังหรือทำลายตัวตนที่กำลังตื่นขึ้นภายใต้ฝ่าเท้าของคุณ!] พื้นดินใต้เท้าของผมสั่นสะเทือนรุนแรงจนกระทั่งบ้านพักทั้งหลังเอียงกระเท่เร่ ทันใดนั้น มือที่เน่าเปื่อยขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากใจกลางแปลงผักของผม! เอลาร่าเบิกตากว้างพร้อมกับรีบพุ่งตัวมาคว้าคอเสื้อผมลากถอยออกมา ก่อนที่จอบในตำนานของผมจะถูกมือยักษ์นั่นตบจนแตกละเอียดเป็นผุยผง นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุกของโจร... นี่คือการเปิดประตูสู่บางสิ่งที่ผมไม่ควรปลุกมันขึ้นมาตั้งแต่แรก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางผ่านหน้ากระดาษนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!