แบบร่างที่ไม่มีทางเข้ากันได้

“ถ้าคุณยังจะวางแจกันทรงประหลาดนี่ลงบนโต๊ะทำงานที่ผมออกแบบด้วยคอนเซปต์ ‘มินิมอลลิสต์นิรันดร์’ อีกครั้ง... ผมคงต้องพิจารณาเรื่องการถอนตัวจากโปรเจกต์นี้เป็นการถาวรครับ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยความเย็นชาบาดลึกดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมสุดหรูของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง ธามวางปากกาเขียนแบบในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คดัง *กึก* สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงโมเดิร์นจ้องเขม็งไปที่รัน อินทีเรียดีไซเนอร์หนุ่มที่กำลังวางแจกันเซรามิกสีสดจัดลงบนแบบแปลนที่เขาทุ่มเทร่างมาตลอดสามวัน รันไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางส่งยิ้มกวนประสาทกลับไป มือเรียวขยับแจกันให้เข้าที่เข้าทางอย่างมั่นคง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า ‘ปากร้ายที่สุดในวงการ’ “คอนเซปต์มินิมอลของคุณมันไม่มีชีวิตครับคุณธาม โรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงฯ ไม่ใช่ห้องเก็บศพที่ต้องคุมโทนให้คนมาพักรู้สึกเหมือนกำลังจะไปสู่สุขคติ แจกันนี่คือจุดพักสายตา ถ้าคุณไม่มีอาร์ตในหัวใจพอจะเข้าใจ ก็อย่ามาเหมาเข่งว่างานของผมจะพังงานของคุณ” “อาร์ตหรือขยะครับ?” ธามขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทคัตติ้งเนี้ยบก้าวตรงมาหาคนตัวเล็กกว่าที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้าม “งานออกแบบคือการควบคุมองค์รวม ไม่ใช่การจับแพะชนแกะเพื่อความสะใจส่วนตัว คุณกำลังทำให้ล็อบบี้โรงแรมนี้กลายเป็นตลาดนัดจตุจักร” “หึ” รันแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวสวนเข้าไปใกล้จนระยะห่างของคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวธามปะทะเข้ากับจมูกของเขา ความดื้อรั้นในแววตาของรันไม่ได้ลดละ “ถ้าโรงแรมนี้ออกมาจืดชืดเหมือนงานที่คุณทำเป็นประจำ มีหวังลูกค้าคงหลับตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา ผมเข้ามาคุมอินทีเรียเพื่อให้ ‘คน’ อยู่ได้จริง ไม่ใช่ให้รูปปั้นหินอย่างคุณมานั่งเชิดคางอยู่ในความว่างเปล่า” อากาศในห้องประชุมดูเหมือนจะเบาบางลงอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานเบาๆ เคมีที่ปะทะกันเหมือนไฟกับน้ำมันกำลังคุกรุ่น ธามก้มมองใบหน้าที่เชิดขึ้นท้าทายของรัน นัยน์ตาสีเข้มของเขาไหววูบไปครู่หนึ่งเมื่อต้องปะทะกับสายตาที่เต็มไปด้วยไฟฝันและแรงดื้อรั้นนั่น ธามเกลียดความวุ่นวาย แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับละสายตาจากคนตรงหน้าไม่ได้ มือหนายันลงบนโต๊ะฝั่งที่รันยืนอยู่ กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนที่เขาสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ดูเหมือนเราจะต้อง ‘ร่าง’ ความเข้าใจกันใหม่นะครับ คุณรัน” ธามเอ่ยเสียงพร่าต่ำลง “งานนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับอีโก้ของใครคนใดคนหนึ่ง ถ้าคุณอยากจะใส่ของไร้รสนิยมลงไปมากนัก ก็เชิญไปทำในที่ที่ไม่มีชื่อผมแปะอยู่บนหัวโปรเจกต์” “อีโก้ของผมน่ะมีไว้สร้างงานศิลปะครับ ไม่ใช่เอาไว้ถมทับคนอื่นเหมือนคุณ” รันตอบโต้ทันควัน พลางเงยหน้าสบตาอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้ารู้สึกว่าโดนท้าทายนัก ก็ลองทำตัวให้สมกับตำแหน่งหัวหน้าทีมหน่อย อย่าดีแต่พ่นคำพูดดูถูกคนอื่นไปวันๆ เลยครับ... ท่านสถาปนิกผู้สูงส่ง” ธามขบกรามแน่น ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีเหมือนจะขาดผึงลงเมื่อเจอเข้ากับความปากเก่งที่ยากจะหาใครเปรียบของคนตัวเล็กตรงหน้า เขากำลังจะเอ่ยโต้กลับด้วยประโยคที่แสบสันที่สุดเท่าที่จะคิดออก แต่ทว่า... *ครืด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของเลขาฯ หน้าห้องที่ดูมีสีหน้าเลิ่กลั่ก “ขอโทษค่ะคุณธาม คุณรัน... พอดีมีสายด่วนจากเจ้าของโปรเจกต์โรงแรม ท่านแจ้งว่าต้องการให้เราเปลี่ยนแบบล็อบบี้ใหม่ทั้งหมดภายในวันพรุ่งนี้... และที่สำคัญ ท่านขอร้องให้คุณทั้งสองคนขังตัวเองอยู่ในสตูดิโอคืนนี้เพื่อแก้ไขแบบให้เสร็จพร้อมกัน ห้ามออกจนกว่าจะผ่านการอนุมัติค่ะ” ทั้งธามและรันชะงักกึก ความใกล้ชิดที่ตึงเครียดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่ากระอักกระอ่วน ธามค่อยๆ ถอยหลังออกมาเพียงนิด แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของรันที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รันหันไปมองสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ดูเหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์อย่างหนัก ธามหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แววตาที่กึ่งข่มขู่ กึ่งโหยหา และกึ่งประชดประชัน “ดูเหมือนพระเจ้าจะอยากให้เรา ‘ใกล้ชิด’ กันมากกว่านี้นะครับ คุณรัน” ธามเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ “หวังว่าคืนนี้คุณจะปากเก่งได้เท่านี้... ในพื้นที่ส่วนตัวของผม” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางเข้าสู่โลกที่ร้อนแรงและซับซ้อนไปพร้อมกันนะครับ - แบล็กสมิธในตำนาน