ปากจัดแบบฉบับมือโปร

“ถ้าคิดว่าการลากเส้นทับงานผมคือศิลปะ ผมแนะนำให้คุณไปเปิดร้านขายพู่กันจะดีกว่าครับ จะได้ละเลงสีตามใจชอบโดยไม่ต้องพะวงเรื่องโครงสร้างที่มัน... พังพินาศเพราะรสนิยมของคุณ” ธามโยนแบบพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวแข็งดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอส่วนตัวที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและแรงปะทะทางอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงจ้องเขม็งไปที่รัน ราวกับจะทะลวงเข้าไปในความคิดที่แสนดื้อรั้นนั้น รันไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักเล็กๆ ที่ข้อมือขณะที่เอื้อมมือไปหยิบแบบร่างนั้นขึ้นมาดูด้วยท่าทีสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ “คุณธามครับ การออกแบบไม่ได้มีไว้เพื่อให้คนมองว่าโครงสร้างมันแข็งแรงแค่ไหน แต่มันคือการทำให้คนที่อยู่ข้างในรู้สึกว่า ‘ที่นี่คือบ้าน’ ไม่ใช่ ‘ที่นี่คือคุกที่มีสถาปนิกโรคจิตเป็นผู้คุม’” รันยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ผมแก้แบบเพราะมันดูอึดอัด เหมือนกับนิสัยของคุณเป๊ะเลยครับ” “นั่นคือคำจำกัดความของคำว่า ‘มืออาชีพ’ ครับ” ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวรัน ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้ลมหายใจในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้น “ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อเปลี่ยนบ้านให้เป็นห้องนั่งเล่นอนุบาล ผมจ้างคุณมาเพื่อเติมเต็มส่วนที่ผมวางไว้... ไม่ใช่มาแทรกแซงด้วยไอเดียเพ้อเจ้อของคุณ” “ไอเดียเพ้อเจ้อที่ทำให้งานของคุณได้รับรางวัลระดับประเทศปีที่แล้วน่ะเหรอครับ?” รันสวนกลับทันควันโดยไม่ถอยหนี เขาก้าวเข้าไปหาธามจนหน้าอกเกือบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของธามตีเข้าจมูกจนรันต้องแสร้งทำเป็นเมินเฉย “ยอมรับมาเถอะครับว่าคุณน่ะ ‘ติด’ ความคิดผมเข้าแล้ว แค่ปากคุณมันแข็งจนฟันแทบหักเท่านั้นเอง” “ผมว่าคุณกำลังสำคัญตัวผิดไปไกลมากนะครับ คุณรัน” ธามโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างจากรันเพียงคืบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความเย็นชาที่แฝงด้วยความปรารถนาบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ “ที่ผมยังเก็บคุณไว้ ก็เพราะยังไม่มีใครกล้าท้าทายผมได้เท่าคุณ... จนกว่าผมจะเบื่อ” “คนปากจัดแบบคุณน่ะนะ จะเบื่อคนอย่างผม?” รันหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ระวังนะครับ คำว่า ‘เบื่อ’ ของคุณอาจจะกลายเป็นคำว่า ‘ขาดไม่ได้’ ในไม่ช้า ผมค่อนข้างมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองพอสมควรเลยล่ะ” ธามชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของรันเหมือนลูกดอกที่พุ่งเข้าปักกลางใจอย่างแม่นยำ มือหนาเอื้อมไปคว้าคางของอีกฝ่ายไว้มั่น กดนิ้วลงบนผิวเนียนเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงรันไว้กับที่ “มั่นใจให้ได้ตลอดแบบนี้เถอะครับ” ธามกระซิบ เสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ “เพราะในพื้นที่ส่วนตัวของผม... คุณไม่มีทางหนีพ้นความปากจัดของผมไปได้หรอก... และผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าผมปิดปากคุณด้วยวิธีอื่น คุณจะยังกล้าเถียงผมอยู่ไหม” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากความขัดแย้งเรื่องงาน กลายเป็นแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นแต่รุนแรงจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างรอบตัว รันเริ่มรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ แต่เขาก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นรับสายตาคุกคามนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่า... ก่อนที่ธามจะได้ทำตามความตั้งใจที่แฝงอยู่ในสายตาคมคู่นั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันควัน ตามมาด้วยเสียงประตูที่เปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาต “คุณธามคะ! เอกสารสรุปโครงการมาถึงแล้วค่ะ... เอ๊ะ?” หญิงสาวในชุดเดรสสีหรูหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเกินกว่าเหตุ แววตาของเธอสั่นไหวเมื่อจ้องมองมือของธามที่ยังคงจับคางของรันไว้อย่างแนบแน่น ธามถอนหายใจยาวพลันละมือออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขาหันไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบ “ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าให้รออยู่ข้างนอกก่อนจะเข้ามา? มารยาท... เป็นสิ่งที่บริษัทนี้ต้องมีนะครับ” “ขอโทษค่ะ... พอดีเห็นว่างานด่วน...” รันยืดตัวขึ้นจัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปสบตาธามด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อจนน่าหมั่นไส้ “ดูเหมือนงานด่วนของคุณจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญๆ แล้วนะครับคุณธาม งั้นผมขอตัวไปสรุปแบบร่างใหม่ก่อนนะครับ... เผื่อว่าคนมาใหม่จะอยากดูด้วยว่างานที่ ‘พังพินาศ’ ของผมน่ะ มันจะออกมาน่าประทับใจแค่ไหน” รันก้าวเดินผ่านผู้มาเยือนไปอย่างมั่นคง แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาก็หยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมามองธามที่ยังคงยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย “อ้อ... แล้วก็อย่าลืมนะครับคืนนี้... พื้นที่ส่วนตัวของคุณที่ว่า ‘หวงนักหวงหนา’ น่ะ หวังว่าจะยังมีที่ว่างให้ผมเข้าไป ‘ป่วน’ ได้ตามสัญญานะครับ” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น รันก็เดินจากไปทิ้งให้ธามยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กดดันกว่าเดิม โดยมีสายตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยคำถามและเงื่อนงำจับจ้องไม่วางตา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะจัดให้หนักกว่าเดิมแน่นอนครับ แบล็กสมิธในตำนาน