บททดสอบแรก

"ถ้าคุณยังใช้มุมองศาเดิมในการก้าวขา ผมกล้ารับประกันเลยว่าระบบ AI ของคุณจะไม่มีทางคำนวณจังหวะการหลบหนีของมนุษย์ได้ทัน... คินน์" น้ำเสียงของรินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด เธอยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือยของห้องซ้อมละครใต้ถุนอาคารวิศวกรรม แสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดกระทบกรอบหน้าคมคายที่มีหยดเหงื่อเกาะพราวจากการเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครยอมลดละ หลังรอดพ้นจากประตูเหล็กกลายพันธุ์ที่ปิดตายตัวลงอย่างปริศนาเมื่อคืนก่อน ทั้งคู่ไม่ได้เลือกที่จะวิ่งหนีหรือแหกปากขอความช่วยเหลือ ทว่ากลับเลือกที่จะใช้พื้นที่ปิดตายนี้เป็น "ห้องทดลองลับ" ในการพิสูจน์สมมติฐานบางอย่างที่ค้างคาใจ คินน์ชะงักฝีเท้า ลมหายใจของชายหนุ่มหอบสะท้อนเบาๆ ที่อกเสื้อยืดสีดำชุ่มเหงื่อ ดวงตาสองสีที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เขามองหน้าหญิงสาวผู้สวมบทบาททั้งผู้กำกับเวทีและผู้ตรวจสอบอัลกอริทึมในเวลาเดียวกัน สมองอัจฉริยะของวิศวกรคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลคำพูดของเธออย่างรวดเร็ว "ทฤษฎีกลศาสตร์ของนิวตันไม่ได้ผิดพลาด ริน" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นอายความเย็นชาผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และความตึงเครียดแผ่ซ่านในอากาศ "แต่ปัญหาคือ 'มนุษย์' อย่างคุณ ไม่เคยเคลื่อนไหวตามตรรกะทางคณิตศาสตร์ คุณใช้สัญชาตญาณดิบ... ซึ่งเป็นตัวแปรที่อัลกอริทึมของผมเกลียดที่สุด" รินไม่ถอยหนี เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่มผู้ปิดตายหัวใจด้วยตรรกะ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะอย่างท้าทาย "งั้นก็ถือว่าคุณโชคดีสิครับ... ที่ได้ 'ตัวแปร' ที่ควบคุมยากที่สุดมาช่วยจับผิดระบบของคุณ" รินจงใจล้อเลียนสำเนียงการพูดของเขาด้วยความกวนประสาท "มา ลองดูใหม่อีกรอบ ฉันจะเดินเข้าหาคุณด้วยความเร็วคงที่ 1.5 เมตรต่อวินาที แบบไม่มีทิศทางที่แน่นอน ใช้สัญชาตญาณล้วนๆ... ถ้า AI ของคุณจับทางการเคลื่อนไหวของฉันได้ก่อนที่ฉันจะแตะโดนตัวคุณ ผมจะยอมรับว่าตรรกะของคุณเหนือกว่า" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับเธอกำลังแก้ผ้าเปลือยเปล่าต่อหน้าเครื่องสแกน "ตกลง... แต่ถ้าคุณพลาดท่าล้มลงมาในระยะประชิดอีกครั้ง ผมจะไม่รับประกันนะว่าระบบประมวลผลของผมจะยังคิดคำนวณเรื่องอื่นนอกจากความน่ารำคาญของคุณ" เปรี้ยง! สิ้นเสียงท้าทาย รินพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอไม่ได้วิ่งตรงดิ่งเข้ามาแบบหุ่นยนต์ แต่ใช้เทคนิคการก้าวเท้าเฉียงสลับหลอกล่อที่เรียนมาจากละครเวที—การเคลื่อนไหวที่ฉีกกฎฟิสิกส์และทำลายทุกรูปแบบการคำนวณของอัลกอริทึม คินน์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักล่ากระตุ้นให้ร่างกายขยับตอบสนองตามโค้ดคำสั่งในสมอง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวเพื่อล็อกตัวตามโปรแกรมที่ตั้งไว้ แต่ทว่า... รินกลับหมุนตัวหลบด้วยองศาที่แคบจนน่าเหลือเชื่อ แรงเหวี่ยงจากการหมุนทำให้ร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบด้วยกันทั้งคู่ ร่างของรินทาบทับอยู่บนอกของคินน์ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินรดกันจนสัมผัสได้ คินน์ชะงักค้างไปชั่วขณะ มือข้างหนึ่งของเขาเผลอโอบเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณการทรงตัว ดวงตาของทั้งสองสบประสานกันอย่างแนบแน่นในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนก้อง "นาย... คำนวณความผิดพลาดข้อนี้ไม่ถึงรินใช่ไหมล่ะคะ... เอ้ย, ครับ" รินกระซิบเสียงพร่า แกล้งแซوหลุดปากเพื่อกวนประสาทเขาเล่น แต่ดวงตากลับไหววูบอย่างประหลาดเมื่อตระหนักได้ว่าระยะห่างนี้มันใกล้เกินไป มากเกินกว่าที่ความสัมพันธ์แบบ "คู่กัด" จะรับไหว คินน์นิ่งเงียบ สมองที่เคยประมวลผลด้วยความเร็วสูงกลับหยุดชะงักลงอย่างไร้สาเหตุ กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของหญิงสาวชวนให้ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ความทรงจำสีเทาเลือนรางบางอย่างแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาพยายามปฏิเสธความรู้สึกแปลกปลอมนี้ แต่ร่างกายกลับซื่อตรงต่อสัมผัสอันอบอุ่นที่แนบชิด ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเปลี่ยนผันเป็นความหวานล้ำและเปราะบาง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินมืดสนิทเบื้องนอก—*ตึง ตึง ตึง*... ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักศึกษาทั่วไป แต่มันคือเสียงลากของโลหะที่ครูดไปกับพื้นปูนอย่างจงใจ! คินน์ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาดันร่างของรินให้ออกห่างเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับดึงหญิงสาวให้หลบไปอยู่ด้านหลัง แววตาเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังขั้นสุด แสงไฟนีออนกะพริบไหวติดๆ ดับๆ ราวกับพลังงานกำลังจะหมดลง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างอันบิดเบี้ยวของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกฝ้าของห้องซ้อม พร้อมกับเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าผ่านรอยแยกของประตูที่ดังชัดเจนจนขนลุกซู่ *"เจอตัว... ของเล่นชิ้นใหม่แล้ว..."* รินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าชายเสื้อของคินน์ไว้แน่น ขณะที่คินน์หรี่ตามองเงาลึกลับเบื้องหน้า พลางเอื้อมมือไปหยิบวัตถุตกลงบนพื้นซึ่งกระเด็นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเงาลึกลับเมื่อครู่—มันคือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปเฟืองสีเลือดสลักอยู่... ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับโปรเจกต์ลับที่เขาเคยลบมันทิ้งไปเมื่อสามปีก่อน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะครับ