ฟื้นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคย

“ถอดเครื่องช่วยหายใจออกซะ ถ้าอยากให้เธอพ้นจากความทรมานก็จงเลือกทางนั้น” เสียงกระซิบแหบพร่าจากมุมมืดของห้องพักฟื้นผู้ป่วยวิกฤตดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่เหมือนการบดเคี้ยวของเศษกระดูก รินทร์ลืมตาขึ้นทันที หัวใจที่ควรจะหยุดเต้นไปแล้วจากการถูกแทงข้างหลังในภารกิจสุดท้ายกลับมาเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก เธอไม่ได้อยู่ในห้องเก็บศพที่ควรจะเป็น ไม่ได้อยู่ในภพภูมิที่ควรจะดับสูญ สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงพุ่งเข้าจมูกจนต้องนิ่วหน้า ร่างกายนี้หนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วงไว้ สองมือที่วางอยู่บนผ้าห่มสีขาวไม่ใช่รอยแผลเป็นกร้านโลกของนักสืบพยากรณ์อย่างเธอ แต่มันเรียวนุ่มและขาวจัด... มือของเด็กสาววัยรุ่น ‘ฉันยังไม่ตาย?’ ความคิดแรกผุดขึ้นในสมองที่ยังคงสับสน ก่อนที่ความทรงจำแปลกปลอมจะไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก *นิสิตแพทย์ชั้นปีที่ 3 นามว่า รินรดา* เด็กสาวผู้เปราะบางที่เพิ่งตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการกินยานอนหลับเกินขนาดเพียงเพราะทนแรงกดดันจากครอบครัวและคำครหาในคณะไม่ไหว รินทร์ขมวดคิ้วแน่น ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปตามไขสันหลังเมื่อเธอมองเห็น ‘บางอย่าง’ ยืนอยู่ที่ปลายเตียง มันไม่ใช่คน แต่มันคือวิญญาณอาฆาตที่ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาสีขุ่นมัวของมันจ้องมองมาที่เธออย่างหิวกระหาย และเหนือหัวของมัน... มีตัวอักษรสีเลือดลอยเด่นอยู่ [วิญญาณพยาบาท: ระดับ E | สถานะ: กำลังกัดกินจิตวิญญาณเจ้าของร่างเดิม] ‘ระบบ?’ รินทร์พึมพำในใจ เธอพยายามขยับตัว แต่ทว่าหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที ราวกับระบบที่เธอเคยได้ยินในนิยายแฟนตาซีที่เคยอ่านเล่นเพื่อฆ่าเวลา [ยินดีต้อนรับสู่ระบบสืบคดีทวงแค้น: อย่าเผลอไผลไปรักคนตาย] [สถานะโฮสต์: ปลอดภัย (กำลังฟื้นฟูด้วยพลังชีวิตจากเศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่)] [ภารกิจแรก: ขับไล่สัมภเวสีที่รบกวนการพักผ่อนของโฮสต์] [รางวัล: ทักษะ 'เนตรดวงชะตา' (ระดับพื้นฐาน) และการเปิดใช้งานฐานข้อมูลคดีปิดตาย] “จะกินหัวฉันงั้นเหรอ?” รินทร์แค่นยิ้ม เย็นเยียบและไร้ความหวาดกลัว เธอเป็นถึงนักพยากรณ์ที่เคยสั่งตายมานับไม่ถ้วน เรื่องแค่นี้จะให้เธอมาขวัญเสียเนี่ยนะ? วิญญาณตนนั้นพุ่งเข้ามาหาเธอ มือที่ยาวผิดปกติคว้าเข้าที่ลำคอ รินทร์ไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแค่หลับตาลง รวบรวมสมาธิที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพ่งไปยังจุดกึ่งกลางหน้าผาก ตามตำราไสยเวทที่เธอถนัดที่สุด *‘ในเมื่อเจ้าปรารถนาจะสิงสู่ร่างนี้ ก็ลองดูว่าจิตวิญญาณของเจ้าจะแกร่งพอจะต้านทานการพิพากษาของข้าหรือไม่’* ฉับพลันนั้นเอง พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยว ร่างกายของเธอเหมือนถูกเปลี่ยนถ่ายพลังงานบางอย่างที่รุนแรงและร้อนระอุขึ้นมาในเลือด สัมผัสที่เย็นเยียบจากมือของวิญญาณถูกผลักออกอย่างแรงด้วยแรงกดดันมหาศาล “ออกไป!” รินทร์ตวาดเบาๆ แต่ทรงพลัง สิ้นเสียงนั้น ร่างของวิญญาณก็ระเบิดออกเป็นควันสีดำก่อนจะสลายไปในอากาศ [ภารกิจสำเร็จ: ขับไล่สัมภเวสีระดับ E] [ระบบทำการติดตั้งทักษะ 'เนตรดวงชะตา' เสร็จสิ้น... ตรวจพบร่องรอยอาถรรพ์รอบตัวผู้ป่วยในห้อง 402] ประตูห้องพักฟื้นถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างมั่นคงดังเข้ามา รินทร์ลืมตาขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เส้นผมจัดทรงอย่างดี ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูเฉยเมยจนน่าหมั่นไส้ แต่น่าแปลกที่รินทร์กลับรู้สึกถึง 'กระแส' บางอย่างจากตัวเขา—กระแสที่เย็นสนิทและสงบนิ่งราวกับมหาสมุทร “ฟื้นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้เตียง สายตาประเมินมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทำเรื่องน่าอายแบบนี้แล้วยังจะคิดว่าตัวเองจะได้รับความสงบอีกหรือไง... คุณรินรดา” รินทร์หรี่ตาลง มองเห็นชื่อบนป้ายชื่อที่อกเสื้อของเขา ‘สารวัตรปราบ’ “สารวัตรปราบสินะคะ” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งเฉยที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณมาที่นี่เพราะได้รับแจ้งเหตุพยายามฆ่าตัวตาย หรือมาเพื่อดูว่าคนไข้อย่างฉันจะกลายเป็นผีเฝ้าโรงพยาบาลก่อนที่จะทันได้แจ้งความกันแน่?” ปราบขมวดคิ้วคู่นั้นเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนรินทร์ได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขา “ผมมาเพื่อบอกว่า ในห้องที่คุณนอนเนี่ย... มีคนตายไปแล้วสองรายในรอบสัปดาห์ และคุณเป็นคนแรกที่รอดมาได้โดยไม่มีอาการสมองตาย” เขาเว้นจังหวะ ก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบไม่แพ้สัมผัสของวิญญาณเมื่อครู่ “มีคนบอกว่าคุณเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น... จริงเท็จแค่ไหนไม่รู้ แต่ถ้าคุณไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นที่ทับถมศพของคุณจริงๆ ก็จงลืมตาขึ้นมามองโลกให้ชัดๆ ซะ” รินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของปราบ ทันใดนั้นระบบก็แจ้งเตือนเสียงดังระงมในหัว [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบไออาถรรพ์รุนแรงระดับ SSS ภายในห้องนี้!] [คำเตือน: บอสลับกำลังตื่นขึ้นจากใต้เตียงของผู้ป่วยในห้อง 402... มันไม่ใช่ผีทั่วไป แต่มันคือผู้คุมประตูปรโลกที่ตามล่าวิญญาณที่หนีรอด] ทว่าก่อนที่รินทร์จะได้ทำอะไร พื้นห้องใต้เตียงของเธอก็สั่นสะเทือน เสียงเล็บกรีดลงบนพื้นกระเบื้องดังแสบแก้วหู ปราบขยับตัวยืนบังหน้าเธอโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเนี้ยบกริบเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “ดูเหมือนว่า...” ปราบชักปืนพกขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างคล่องแคล่ว ทว่ากระสุนที่บรรจุอยู่กลับเป็นเครื่องรางที่ทำจากตะกั่วสลักอักขระ “นรกจะส่งแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับคุณแล้วสินะ” รินทร์แสยะยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางคว้าเข้าที่แขนของสารวัตรหนุ่ม ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้ปราบต้องชะงักค้าง “เตรียมใจไว้ให้ดีสารวัตร... เพราะนับจากวินาทีนี้ไป เกมทวงแค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ” ขวัญเนตรทายใจหวังว่าบทเปิดตัวนี้จะทำให้ผู้อ่านตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นภารกิจครั้งใหม่ของรินทร์นะคะ