เมื่อความจริงเริ่มปรากฏ

กลิ่นอับของตำราโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมไร้ควันในห้องทำงานส่วนตัวของรินทร์ ช่างเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันได้ดีที่สุด ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลงบนกระดาษสาเนื้อหยาบ ตัวอักษรบรรจงถูกเขียนขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อบันทึกร่องรอยพลังงานอาถรรพ์ที่เธอเพิ่งถอดรหัสได้จากคดีล่าสุด รอยหมึกสีดำเข้มตัดกับกระดาษสีนวลตา สะท้อนถึงความมุ่งมั่นและความรอบคอบที่รินทร์ยึดถือมาตลอด ตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจก้าวเข้าสู่โลกเบื้องหลังที่เต็มไปด้วยไสยเวทและความตาย "คุณจดรายละเอียดพวกนั้นวนไปวนมาสามรอบแล้วนะ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมห้อง สารวัตรปราบยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบมองสำรวจร่างบางด้วยความห่วงใยที่มักจะถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงติดจะตำหนิตามประสาคนปากแข็ง เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยแผลเป็นจางๆ จากการปะทะกับคนร้ายในอดีต แม้ว่าเขาจะเกลียดเรื่องงมงายและไสยศาสตร์เข้าไส้ แต่ในยามนี้ สารวัตรหนุ่มกลับเลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างเธอในสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความลับอันดำมืด รินทร์วางปากกาลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย แววตาคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมานิ่ง2สงบตามเดิม ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านอยู่ในอก แม้ว่าอดีตเธอจะเคยถูกหักหลังและเรียนรู้ที่จะไม่เชื่อใจใครอย่างง่ายดาย แต่กำแพงที่เคยสร้างไว้กลับเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย ด้วยการกระทำที่เสมอต้นเสมอปลายของสารวัตรหนุ่มผู้นี้ "ฉันแค่กำลังทบทวนตัวแปรที่เรายังพลาดไปค่ะ สารวัตร" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าไว้จางๆ "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสามไม่ได้เชื่อมโยงแค่เรื่องอาฆาตมาดร้ายของวิญญาณเร่ร่อน แต่มันมีกลไกของพิธีกรรมไสยเวทระดับสูงหนุนหลังอยู่ คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง... กำลังใช้ชีวิตของเหยื่อเป็นเครื่องสังเวยเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างที่ใหญ่กว่าที่เราคิดมากค่ะ" สารวัตรปราบถอนหายใจเบาๆ เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแก้วชาอุ่นๆ ลงตรงหน้าเธอ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะเป็นจังหวะ "ต่อให้มันจะเป็นพิธีกรรมบ้าบออะไร ร่างกายเธอก็ไม่ใช่เหล็กไหลนะ รินทร์ ตั้งแต่เมื่อคืนเธอยังไม่ได้พักผ่อนเลยสักนาทีเดียว ถ้าขืนฝืนต่อไป เธอคงได้ล้มพับไปก่อนที่เราจะกระชากหน้ากากไอ้ตัวการใหญ่ได้สำเร็จแน่" "ฉันยังไหวค่ะ..." รินทร์พยายามปฏิเสธ แต่ความวิงเวียนที่แล่นริ้วขึ้นมากลางกระหม่อมก็ทำให้เธอต้องหลับตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งหลัก ร่างกายที่ใช้งานหนักเกินขีดจำกัดเริ่มประท้วง ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดและเสียงเตือนจากจิตใต้สำนึกกลับบอกว่า เวลาไม่ได้เข้าข้างพวกเธอเลย ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดด้วยความห่วงใยที่สื่อสารกันผ่านความเงียบนั้นเอง เสียงสัญญาณแหลมสูงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ เป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากโลกภายนอก แต่ดังสะท้อนอยู่ภายในห้วงความคิดลึกๆ ของเธอ *[ติ๊ง! ตรวจพบความคืบหน้าของเงื่อนไขสำคัญในระบบ]* *[ระบบประเมินสถานะปัจจุบัน: ความเสี่ยงระดับวิกฤต]* *[แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจลับระดับพิเศษ (Hidden Mission) ถูกปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว]* รินทร์สะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เผลอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ระบบมักจะไม่เคยแจ้งเตือนอะไรล่วงหน้าอย่างไร้เหตุผล และการปรากฏขึ้นของภารกิจลับในเวลานี้ ย่อมหมายความว่าพวกเธอกำลังเดินเข้าใกล้ศูนย์กลางของพายุเข้าไปทุกที สารวัตรปราบสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของเธอทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะโดยสัญชาตญาณ มือหนาวางลงบนบ่าบางเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนและให้กำลังใจในเวลาเดียวกัน "เกิดอะไรขึ้น? หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริกด้วยความตระหนกปนความอยากรู้อยากเห็น หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งใสสีฟ้าเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเธอเพียงคนเดียว ตัวอักษรสีแดงสดค่อยๆ โผล่ขึ้นมาทีละบรรทัดด้วยความเร็วที่ทำเอาหัวใจเต้นระส่ำ *[เป้าหมายภารกิจ: เดินทางไปยัง "โรงละครเก่าริมคลองผดุง" ก่อนเที่ยงคืนนี้]* *[เงื่อนไขเฉพาะ: ห้ามแจ้งกำลังเสริม ห้ามพกพาอาวุธปืน และต้องไป "เพียงลำพัง" เท่านั้น]* *[บทลงโทษหากฝ่าฝืน: สูญเสียการเชื่อมต่อกับระบบถาวร และวิญญาณจะถูกกักขังในเขตอาคม]* รินทร์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงสันหลัง โรงละครเก่าริมคลองผดุงสถานที่แห่งนั้นถูกปิดตายมานานนับทศวรรษจากเหตุเพลิงไหม้ปริศนาที่มีผู้เสียชีวิตนับร้อย และตอนนี้ ระบบกำลังส่งเธอเดินตรงเข้าไปหาปากเสือโดยไม่มีทางเลือก "รินทร์!" สารวัตรปราบเรียกซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเมื่อเห็นเหม่อลอย "เธอเห็นอะไรในหัว? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้" รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้พร้อมจะชนทุกอุปสรรคเพื่อเธอ ก่อนจะตัดสินใจซ่อนหน้าต่างระบบไว้ด้วยการกะพริบตา แต่มันสายเกินไปที่จะปิดบังสายตาอันแหลมคมของตำรวจมือปราบที่อยู่ใกล้ชิดเธอที่สุด "ไม่มีอะไรค่ะ... แค่..." รินทร์พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "แค่สังหรณ์ใจว่า คืนนี้เราจะได้เจอกับผู้บงการตัวจริงเสียที" สารวัตรปราบหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อถือ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้จนรินทร์ได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ และความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "โกหกไม่เนียนเลยนะ รินทร์ แววตาเธอมันฟ้องว่ากำลังจะทำเรื่องบ้าๆ อีกแล้วใช่ไหม?" ก่อนที่รินทร์จะทันได้หาคำพูดมาแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนระลอกที่สองก็ดังกระแทกเข้ามาในหัวอีกครั้ง คราวนี้ตัวอักษรสีแดงฉานไม่ได้แค่ปรากฏขึ้น แต่มันกระพริบถี่รัวราวกับจะเร่งเร้าให้เธอตัดสินใจ *[คำเตือนจากระบบ: ผู้บงการในเงามืดกำลังรอคอยการมาเยือนของคุณ ณ จุดสิ้นสุดของเงาไม้... และเขากำลังถือครองความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการตายของครอบครัวคุณ]* ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลลมหายใจสะดุดกึกเมื่อคำว่า "ความลับเกี่ยวกับการตายของครอบครัวคุณ" ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า ข้อมูลนี้เป็นแผลเป็นในใจที่เธอไม่เคยบอกใคร และไม่มีทางที่ใครในโลกมนุษย์จะล่วงรู้ได้ รินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้นและความอยากรู้ตีรวนขึ้นมาในอกจนแยกไม่ออกว่าอันไหนรุนแรงกว่ากัน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่นคมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่ความมืดมิดของราตรีกาลกำลังปกคลุม ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเมฆสีดำทะมึนราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง สารวัตรปราบเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเธอก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างที่หนักหนาสสาหัสกำลังเล่นงานจิตใจหญิงสาว เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวไว้ด้วยความแน่นหนาและเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าเธอจะเจออะไรในหัว หรือระบบบ้าบอนั่นจะสั่งอะไร... ฉันไม่ยอมให้เธอไปคนเดียวเด็ดขาด รินทร์ ได้ยินไหม?" รินทร์หันกลับมามองเขา แววตาไหววับด้วยความลังเลชั่วขณะ เธอรู้ดีว่ากฎของระบบเด็ดขาดเพียงใด การพาเขาไปด้วยอาจหมายถึงอันตรายถึงชีวิตของสารวัตรปราบเอง แต่การไปคนเดียวก็เท่ากับการเดินเข้าสู่กับดักที่ออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกับความจริงอันโหดร้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก หน้าต่างบานกระจกสะท้อนเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ใต้แสงไฟสลัวริมระเบียง—เงาร่างที่ไม่มีศีรษะ และกำลังยกมือขึ้นเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งเป็นสัญญาณเรียก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความลับอันดำมืดของรินทร์และสารวัตรปราบนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!