กลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

"ถ้าคุณแม่ยังส่งเสียงโวยวายด้วยความอิจฉาตาร้อนอยู่แบบนี้ เกรงว่าแป้งสาลีชั้นดีราคาแพงที่ลูกสะใภ้อกตัญญูคนนี้กำลังนวดอยู่ อาจจะพลอยเสียรสชาติจนกลืนไม่ลงกันพอดีนะคะ" น้ำเสียงหวานใสดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวตระกูลสวี่ หลี่จินหรงไม่แม้แต่จะชายตามองร่างท้วมของแม่เฒ่าเฉินที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงประตู มือเรียวบางที่สวมผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตาของเธอยังคงนวดแป้งโดว์สีนวลเนียนด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ยืด พับ และนวดกดลงไปอย่างทรงพลัง ท่วงท่าคล่องแคล่วราวกับเชฟมืออาชีพผู้คร่ำหวอดในวงการเบเกอรี่มานานนับทศวรรษ ไม่เหลือเคราบทบาท 'สะใภ้ขี้เกียจ' ที่วันๆ เอาแต่นอนตื่นสายให้คนอื่นค่อนขอดแม้แต่น้อย แม่เฒ่าเฉินอ้าปากค้าง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดจนเนื้อตัวสั่นเทา ยายแก่ตระกูลสวี่พยายามจะพ่นคำด่าทอที่เตรียมไว้ในใจออกมาร, แต่กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่โชยเตะจมูกขึ้นเสียก่อน ทำให้ถ้อยคำเหล่านั้นติดอยู่แค่ลำคอ กลิ่นนั้นช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน! มันไม่ใช่กลิ่นสาบโคลนหรือกลิ่นควันไฟจากการหุงหาอาหารแบบบ้านๆ ที่คุ้นชิน แต่มันคือกลิ่นหอมหวานละมุนละไมของเนยแท้คุณภาพเยี่ยม ที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอมกรุ่นของนมสดและแป้งสาลีคุณภาพสูง ซึ่งหลี่จินหรงแอบหยิบฉวยมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะในมิติลับอย่างแนบเนียน "นัง... นังจินหรง! แกเอาอะไรมาทำกินในครัวหะ! แป้งขาวๆ นั่น น้ำมันนั่น แล้วก็ก้อนเหลืองๆ ที่ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงนั่นอีก... แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้มาผลาญเล่น! บ้านเราไม่ใช่เศรษฐีนะเว้ย!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมสูงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความโมโหจนตัวสั่น จินหรงหยุดมือชั่วขณะ เธอหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดให้อดีตแม่สามีจอมแสบ รอยยิ้มนั้นพราวระยับด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุภาพเรียบร้อย "เงินเก็บของฉันเองค่ะ หรือว่า... คุณแม่กลัวว่าฉันจะใช้เงินส่วนตัวของสามีที่ส่งกลับมาบ้านกันแน่คะ? วางใจเถอะค่ะ สามีของฉัน สวี่จวินฮ่าว เขาเต็มใจมอบทุกอย่างให้ภรรยาคนนี้ใช้อย่างสบายใจอยู่แล้ว ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบมาเที่ยวจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเงินเบี้ยเลี้ยงของสามีฉันไปจุนเจือลูกสาวคนโปรดหรอกนะคะ" ประโยคนี้แทงใจดำแม่เฒ่าเฉินเข้าอย่างจัง จนใบหน้าเหี่ยวย่นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความแค้นเคือง ยายแก่พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปกระชากผมสะใภ้ตัวดี แต่ทว่า... *ตึง!* ร่างสูงใหญ่ของสวี่จวินฮ่าวที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนาในชุดทหารเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้าน กลับก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างมารดาและภรรยาเอาไว้เสียก่อน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีตวัดมองมารดาด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงความกดดันเอาไว้จนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของนายหนุ่มแผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาจนแม่เฒ่าเฉินต้องชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ "แม่ครับ... จินหรงอยากทำอะไรก็ปล่อยเธอเถอะครับ บ้านหลังนี้ผมเป็นคนสร้าง เงินเดือนผมเป็นคนหา ถ้าภรรยาผมอยากจะใช้แป้งทำขนมกินสักมื้อ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลัง เด็ดขาด และปกป้องภรรยาอย่างออกนอกหน้า หลี่จินหรงชำเลืองมองสามีหนุ่มที่ยืนเป็นโล่กำบังให้เธอ แววตาคู่สวยฉายประกายความพึงพอใจลึกซึ้ง สามีคลั่งรักผู้นี้ไม่เคยทำให้เธอกลัดกลุ้มใจเรื่องครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เขาจัดการคนในบ้านได้อย่างเด็ดขาดเสมอเมื่อถึงเวลาที่จำเป็น "คุณจวินฮ่าวกลับมาพอดีเลยค่ะ ล้างไม้ล้างมือก่อนนะคะ เดี๋ยวขนมปังเนยสดสูตรพิเศษของฉันอบเสร็จใหม่ๆ คุณจะได้เป็นคนแรกที่ได้ชิมมันค่ะ" จินหรงเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนหวานน่ารักทันที ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสุข ขณะที่มือเรียวก็เริ่มจัดการตัดแป้งเป็นก้อนกลมๆ เรียงใส่ถาดอย่างเป็นระเบียบ สวี่จวินฮ่าวมองรอยยิ้มสดใสของภรรยา หัวใจแกร่งที่เคยด้านชาตามประสาคนผ่านสนามรบกลับเต้นระรัวราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่น เขาพยักหน้ารับเบาๆ "อืม... พี่เชื่อฝีมือเธอ" ในขณะที่ภายในห้องครัวกำลังอบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานชื่น ทว่าภายนอกบ้านตระกูลสวี่ กลับเริ่มเกิดความโกลาหลเล็กๆ ขึ้นแล้ว กลิ่นหอมเนยสดที่อบอวลและเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะเวลาที่เตาอบพลังงานผสมผสานทำงาน ยิ่งถูกลมพัดพาออกไปนอกรั้วบ้าน มันก็ยิ่งกระจายตัวฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านหลินเจียอย่างรวดเร็วราวกับมีฤทธิ์มนตรา ชาวบ้านที่กำลังนั่งผึ่งแดดอยู่หน้าบ้าน หรือกำลังงละเลียดชามโจ๊กข้าวโพดจืดชืด ต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมชะมัด! หอมเหมือนนมกับเนย... เหมือนขนมของพวกคนรวยในเมืองเลยไม่ใช่หรือ?" ป้าสะใภ้ใหญ่บ้านข้างเคียงวางตะเกียบในมือลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นั่นสิ! หอมจนฉันน้ำลายสอแล้วเนี่ย มันลอยมาจากทางไหนกันแน่..." หญิงสาวอีกคนส่งเสียงสมทบ พรางเดินยืดคอชะเง้อคอมองหาต้นตอของกลิ่นหอมประหลาดนี้ และแล้ว ฝูงชนเพื่อนบ้านต่างก็พากันเดินตามกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดยืนออกันอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลสวี่ ทุกคนต่างทำจมูกฟุดฟิด มองลอดช่องรั้วไม้เข้ามาด้วยความอิจฉาและอยากรู้อยากเห็นว่า เกิดความร่ำรวยอะไรขึ้นในบ้านหลังนี้ ถึงได้มีเงินมาทำอาหารชั้นเลิศส่งกลิ่นหอมรบกวนจิตใจชาวบ้านเช่นนี้ แม่เฒ่าเฉินที่เห็นชาวบ้านมายืนออกันเต็มหน้าบ้าน ก็พลอยหน้าชาด้วยความอับอายและฮึดฮัดขัดเคืองใจ นางกำลังจะอ้าปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ให้ออกไปให้พ้นหน้า ทว่า... เสียงเตาอบในมิติที่ตั้งเวลาไว้ดังขึ้น *ติ๊ง!* เป็นสัญญาณเตือนว่า ขนมปังเนยสดล็อตแรกอบเสร็จสมบูรณ์แล้ว! หลี่จินหรงแย้มยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ เธอใช้ถุงมือกันความร้อนหยิบถาดขนมปังสีทองอร่ามออกจากเตา กลิ่นหอมฟุ้งของเนยละลายผสมผสานกับแป้งนุ่มๆ พลพรั่งพรูระเบิดออกมาปะทะไอร้อนจนฟุ้งกระจายทะลุกรอบประตูบ้านออกไปเตะจมูกชาวบ้านที่ยืนออกันอยู่ด้านนอก จนทุกคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย จินหรงเดินถือถาดขนมปังร้อนๆ ออกมาที่เฉลียงหน้าบ้าน ท่ามกลางสายตานับสิบชีวิตที่จ้องมองมาด้วยความตะลึงงัน ราวกับสะกดจิตให้ทุกคนหยุดหายใจ ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหยิบขนมปังชิ้นแรกส่งเข้าปากสามี ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูรั้วบ้านอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายด้วยอำนาจบาทใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะความสุขของทุกคนในบริเวณนั้น! (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความหอมกรุ่นของแป้งสาลีและกลิ่นอายฟาร์มยุคเจ็ดสิบไปพร้อมกับเรานะคะ - เบเกอรี่มิติต่างโลก)