สะใภ้ขี้เกียจฟื้นคืนชีพในห้องครัวเย็นชืด

"ถ้าแกยังนอนเกียจคร้านทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดอยู่ในบ้านนี้อีกแค่วันเดียว ฉันจะเอาไม้หน้าสามตีหัวแล้วลากออกไปโยนให้สุนัขกินข้างถนน!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินดังทะลุผนังดินเหนียวเก่าคร่ำคร่าเข้ามา กระแทกเข้ากับประสาทสัมผัสของหลี่จินหรงอย่างจัง จินหรงขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเจ็บแปกลึกบริเวณท้ายทอยยังคงหลงเหลืออยู่ ร่างกายของเธอนอนราบอยู่บนเตียงเตาแข็งกระด้างที่เย็นเฉียบ ไร้ซึ่งไออุ่นใดๆ บ่งบอกถึงความยากจนข้นแค้นของครอบครัวชาวนาในชนบทจีนยุคปี 1970 ในฐานะอดีตเชฟเบเกอรี่มือทองระดับแถวหน้า ผู้ซึ่งควรจะกำลังยืนอยู่หน้าเตาอบควบคุมอุณหภูมิดิจิทัล ห้อมล้อมด้วยกลิ่นเนยสดแท้จากฝรั่งเศสและแป้งสาลีชั้นดี เธอไม่คาดคิดเลยว่าการตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จะพาเธอกระโดดข้ามมิติเวลามาอยู่ในร่างของ 'หลี่จินหรง' สะใภ้รองตระกูลสวี่ ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาว ดีแต่กินแรงคนอื่นไปวันๆ *ท้องร้องจ๊อก...* เสียงคำรามจากกระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าดังประสานกันถึงสองเสียงมาจากมุมห้อง หลี่จินหรงเหลือบสายตาคมกริบมองไปยังเด็กแฝดชายหญิงคู่หนึ่ง สวี่เป่าเป่าและสวี่เหมยเหมย ทั้งคู่ผอมแห้งจนแก้มตอบ ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวและหิวโหย พวกเขาซุกตัวอยู่มุมห้องโดยมีเศษผ้าห่มเก่าๆ คลุมร่างอันสั่นเทาไว้ "แม่... หิวน้ำจังเลย แม่ตื่นมาเถอะนะ ย่าด่าให้อีกแล้ว..." เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงสวี่เหมยเหมยเอ่ยกระซิบด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่พี่ชายฝาแฝดอย่างสวี่เป่าเป่ากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองแม่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งหวาดกลัวและคาดหวัง จินหรงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ม้วนใหญ่ หลี่จินหรงคนเก่าเป็นคนเอาแต่ใจตัว ทำงานไม่เป็น ร้องแรกแหกระเชิง และมักจะนอนหลับหนีความจริงท่ามกลางเสียงนินทาของชาวบ้าน ปล่อยให้ลูกแฝดต้องเผชิญชะตากรรมอดอยากปากแห้ง และปล่อยให้สามีอย่างสวี่จวินฮ่าวต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในค่ายทหาร แต่ตอนนี้... หลี่จินหรงคนเก่าตายไปแล้ว เหลือเพียงเชฟเบเกอรี่สาวผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินมาอย่างโชกโชน! "อยากให้ฉันตายหรือไง ถึงได้แหกปากแต่เช้าตรู่ขนาดนี้?" เสียงหวานใสกังวานแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นจากในห้องนอน ทำเอาเสียงด่าทอแหลมสูงด้านนอกชะงักกึกไปชั่วขณะ แม่เฒ่าเฉินที่กำลังยืนเท้าสะเอวถือไม้กวาดทางมะพร้าวอยู่หน้าประตูห้องถึงกับอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ปกติแล้วสะใภ้รองคนนี้เจอหน้าหล่อนทีไรเป็นต้องหดหัวหลบใต้ผ้าห่ม หรือไม่ก็ร้องไห้คร่ำครวญน่ารำคาญ แต่วันนี้... น้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด ปัง! ประตูไม้เก่าผุกร่อนถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ฝุ่นผงปลิวว่อนไปทั่วห้อง หลี่จินหรงก้าวเท้าลงจากเตียงเตาด้วยท่าทีสง่างาม แม้ว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่จะเป็นชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่แววตาคู่คมที่กวาดมองออกไปกลับคมกริบราศีกุลสตรีผู้สูงศักดิ์จนแม่เฒ่าเฉินผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "แก... แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน นังสะใภ้ขี้เกียจ! ข้าวในหม้อหมดเกลี้ยงแล้ว แกยังนอนอืดอยู่ได้ ลูกแกจะอดตายอยู่รำคาญ รีบไ्सหัวไปตักน้ำผ่าฟืนเดี๋ยวนี้!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความประหม่า ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว จินหรงปรายตามองแม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องการสูบเลือดสูบเนื้อคนในบ้าน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "ข้าวหมดหม้อ? แล้วเงินที่พี่รองส่งกลับมาทุกเดือน เดือนละสิบหยวนล่ะมันไปอยู่ที่ไหน? หรือว่ามันบินเข้ากระโปรงของลูกสาวคนโปรดของคุณแม่ไปหมดแล้วล่ะคะ?" คำพูดแทงใจดำถูกพ่นออกมาอย่างฉาดฉาน เล่นเอาแม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "นัง... นังสารเลว! แกกล้าใส่ร้ายฉันเรอะ! ปากดีนักนะวันนี้ ฉันจะสั่งสอนแกให้หลาบจำ!" แม่เฒ่าเฉินเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะตบสั่งสอนสะใภ้ตัวดีให้หน้าหัน ทว่า หลี่จินหรงหาใช่คนเดิมไม่ มือเรียวคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำราวกับจับปูใส่กระด้ง แรงบิดที่ส่งผ่านปลายนิ้วทำเอาแม่เฒ่าเฉินร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! มือฉัน! นังลูกสะใภ้อกตัญญู แกจะฆ่าแม่สามีรึไงวะ! ใครก็ได้มาดูเร็วกำลังจะถูกสะใภ้เนรคุณฆ่าตายแล้ว!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงร้องโวยวายลั่นบ้านจนเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะเง้อมองผ่านรั้วกำแพงดิน จินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ออกแรงผลักร่างของแม่เฒ่าเฉินจนเซถลาเกือบล้มคว่ำ แล้วก้าวเท้าเดินผ่านร่างนั้นออกไปยังลานบ้าน ดวงตากวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างพิจารณา นี่คือยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ทุกคนต้องใช้คูปองอาหาร และความอดอยากคือเรื่องปกติธรรมดา แต่สำหรับหลี่จินหรง ผู้มี 'ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ' ติดตัวมาด้วยแล้ว ความจนไม่ใช่ปัญหา... มันคือโอกาสทองในการสร้างอาณาจักรต่างหาก! เพียงแค่เธอนึกถึงระบบในจิตสำนึก หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วก็ปรากฏขึ้นพร้อมรายการสินค้ามหาศาล ทั้งแป้งสาลีขัดขาวเกรดพรีเมียม เนยแท้ไขมันสูง น้ำตาลทรายแดงบริสุทธิ์ และเตาอบไฟฟ้าอัจฉริยะที่พร้อมเนรมิตเบเกอรี่หอมกรุ่นได้ทุกเมื่อ กระเพาะอาหารของลูกแฝดส่งเสียงร้องประท้วงอีกครั้ง จินหรงหันกลับไปมองเด็กน้อยทั้งสองที่เดินตามชายเสื้อเธอต้อยๆ แววตาที่มองลูกแฝดยังคงมีความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง "หิวใช่ไหมคะเด็กๆ... รอแม่แป๊บเดียวนะ" จินหรงย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กของทั้งสองด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันขวับกลับมามองหม้อดินเผาเก่าๆ ที่มีข้าวต้มเจือจางจนแทบมองไม่เห็นเม็ดข้าวที่ก้นหม้อ ในเมื่อวัตถุดิบในบ้านมันแย่นัก เธอก็จะใช้มิติลับจัดการเนรมิตอาหารเช้าชั้นเลิศขึ้นมาเอง! จินหรงก้าวเข้าไปในห้องครัวแคบๆ มือเรียวคว้ากระสอบแป้งเก่าที่ซ่อนอยู่มุมห้องบังตา ก่อนจะแอบหยิบแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดและไข่ไก่สดจากมิติลับออกมาผสมกันอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งสดเริ่มลอยฟุ้งผสมผสานกับกลิ่นเนยจืดที่เธอแอบป้ายลงบนกระทะเหล็กโบราณ ซู่... เสียงเนยละลายสัมผัสกับความร้อนส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว เล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้พุ่งตรงออกไปเตะจมูกของแม่เฒ่าเฉินที่กำลังนั่งโวยวายอยู่ลานบ้าน และชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาหน้าบ้านพักอย่างจัง! กลิ่นหอมหวานละมุนของเนยสดและแป้งอบใหม่ ชนิดที่ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้เคยได้กลิ่นมาก่อน กำลังลอยละลิ่วไปไกลจนทำให้ทุกคนต้องหยุดเดินและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง แม่เฒ่าเฉินที่กำลังอ้าปากด่าทอถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นั่น... กลิ่นบ้าอะไรวะน่ะ?! ในขณะเดียวกัน ที่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของ 'สวี่จวินฮ่าว' ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากภารกิจด่วน พลชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อลมพัดโชยกลิ่นหอมกรุ่นคุ้นเคย—กลิ่นที่ภรรยาตัวน้อยของเขาเคยทำให้อยู่บ่อยครั้งในความทรงจำ—ลอยมาปะทะนาสิก ดวงตาคมกริบใต้ปีกหมวกทหารหรี่ลงเล็กน้อย... เมียตัวดีของเขากำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่?