รังสีอำมหิต

กระจกนิรภัยกันกระสุนหนาสองนิ้วของห้องวีไอพีชั้นบนสุดใน "ดิ แกรนด์ พาราไดซ์" สั่นสะเทือนตามแรงระเบิดย่อมๆ ที่ดังมาจากโซนวีไอพีวีไอพีด้านล่าง กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง แม้ระบบระบายอากาศจะทำงานเต็มกำลัง แต่ความตึงเครียดที่ถูกจุดชนวนขึ้นด้วยฝีมือของพวกสวะจากฝั่งดอนัลด์ ก็ทำให้บรรยากาศภายในห้องนี้ร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอม คานธี เวลสคอฟ ไม่แม้แต่จะชายตากล่าวคำสยดสยองออกมาสักคำ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ไร้รอยยับยืนค้ำโต๊ะพูลสายตาดุดันราวกับพญาราชสีห์กำลังจ้องเหยื่อ ประกายตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ใต้ความนิ่งงันอันน่ากลัว นิ้วแกร่งคีบมวนซิการ์ที่ปลายยังแดงก่ำ ปล่อยควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานสูงอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวและลมหายใจของเขากลับเต็มไปด้วย "รังสีอำมหิต" ที่แผ่ขยายกดทับจนคนในห้องแทบหยุดหายใจ "พวกมันส่งคนเข้ามาวางระเบิดเพลิงที่โซนสล็อตแมชชีนชั้นสาม แล้วยังจงใจทำลายโต๊ะบาคาร่าของลูกค้ารายใหญ่เพื่อสร้างความตื่นตระหนกค่ะคุณคาน" เสียงรายงานจากหัวหน้าการ์ดส่วนตัวดังขึ้นด้วยความหวาดหวั่น ทว่าคานธีกลับยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อตัดบท "ปล่อยให้พวกมันได้ใจไปก่อน..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ดอนัลด์คิดว่านี่คือสงครามจิตวิทยา... แต่ไอ้สารเลวนั่นกำลังเอาชีวิตของมันมาทิ้งไว้บนดินแดนของฉัน" ในมุมห้องที่เงียบงัน รสา พัชรนันท์ ยืนพิงผนังเย็นเยียบ มือเรียวบางกำแฟ้มเอกสารการตรวจสอบบัญชีแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นและคำนวณตัวเลขอย่างแม่นยำเสมอ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกต่อสถานการณ์ความรุนแรงที่ลุกลามเข้ามาประชิดตัว เธอมองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน—ความโกรธ ความหวาดกลัว และแรงดึงดูดอันตรายบางอย่างที่เธียรเกลียดนักหนาแต่มันกลับสั่นคลอนหัวใจเธอทุกครั้งที่อยู่ใกล้ คานธีหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาดุดันคู่นั้นกวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความกระหายการครอบครองและความห่วงใยดิบเถื่อนที่ผสมปนเปกันอย่างน่ากลัว เขาก้าวฉับๆ เข้าหาเธอด้วยฝีเท้าหนักแน่นราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังล่าเหยื่อ รสาถอยหลังก้นชนฝาผนังโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ทาบทับเข้ามาจนไม่เหลือช่องว่าง "กลัวหรือไง รสา?" คานธีโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูเล็ก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตระหนก "หรือเธอคิดว่านี่คือโอกาสที่เจ้านายเก่าของเธอ—ไอ้ดอนัลด์ จะมารับเธอกลับไป?" "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น..." รสาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายอันตรายของเขาล้อมกรอบเธอไว้ทุกด้าน ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปไกล "ปล่อยฉันนะคานธี สถานการณ์ข้างล่างกำลังแย่ คุณควรจะไปจัดการเรื่องคาสิโน ไม่ใช่มาคาดคั้นฉันในนี้" "คาสิโนพังฉันสร้างใหม่ได้ร้อยครั้ง..." มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เอดเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างถือสิทธิ์ "แต่ถ้าฉันรู้ว่ามีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องตัวเธอ... แม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะถลกหนังหัวมันมาทำพรมเช็ดเท้า" สัมผัสร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขาทำให้ผิวเนื้อเธอกรีดร้องด้วยความวาบหวาม รสาหายใจติดขัด แรงปะทะระหว่างความโกรธและเสน่หาอันเร่าร้อนตีรวนอยู่ในอก เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับเหมือนการเชื้อเชิญให้เขาแนบชิดยิ่งขึ้น ดวงตาทรงเสน่ห์ของคานธีฉายแววปรารถนาอันดุร้าย เขาก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากของเธออย่างไร้การปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน รสจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติของนิโคตินและโทสะทำให้รสาแทบละลายคาอ้อมแขน สมองที่เคยคัดค้านสิ่งเหล่านี้พังทลายลงในพริบตา เรียวลิ้นร้อนล้ำที่รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานสร้างความปั่นป่วนจนเธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนไหล่หนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากลำคอระหงเมื่อมือใหญ่เลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิททุกสัดส่วน "อื้อ..." รสาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเมื่อเขาผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ แต่นัยน์ตาดุดันของเขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะกลืนกิน "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน รสา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากรสจูบอันดุเดือด "ต่อให้ดอนัลด์จะส่งระเบิดมาอีกกี่สิบลูก มันก็ไม่มีวันพรากเธอไปจากกรงของฉันได้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและการเคาะประตูก็ดังรัวขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยมีนตรา เพื่อนสนิทและที่ปรึกษาทางกฎหมายที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "คุณคาน... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" มีนตราหอบหายใจสะท้าน รีบก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษบุกเข้ามาตรวจค้นคาสิโนตามหมายศาลฉุกเฉิน... และคนที่นำหมายค้นมาเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองคืออัยการสูงสุดที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ ซึ่งเป็นคนสนิทของดอนัลด์!" คานธีชะงัก รังสีอำมหิตในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที รสาหันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของคานธีจะผละออกจากเธออย่างเฉียบขาด รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "หึ... เล่นเกมการเมืองสกปรกงั้นสินะ" คานธีแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเรียวของรสาไว้แน่นด้วยแรงบีบที่เด็ดขาดจนเธอต้องนิหน้า "ดี... ในเมื่อพวกมันกล้าเดินเกมนี้ ฉันก็จะเปิดฉากต้อนรับแขกไม่เชิญกลุ่มนี้ด้วยตัวเอง... ส่วนเธอ ต้องไปกับฉัน ห้ามคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเสน่หาอันดุเดือดและดำมืดนี้ไปพร้อมกันนะคะ*