สามปีที่หายไป

“ถ้าคุณจะมาเพื่อทวงคืนความสัมพันธ์ที่พังพินาศไปนานแล้ว ฉันเกรงว่าคุณคงต้องเสียเวลาเปล่าค่ะ คุณคินน์” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชาจนคนฟังถึงกับชะงัก ร่างบางยืนตระหง่านอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยเปราะบางและร้องไห้ฟูมฟายในอ้อมแขนของเขาเมื่อสามปีก่อน แต่มันคือแววตาของดีไซเนอร์ระดับแถวหน้าที่ผ่านการเจียระไนจากความเจ็บปวดจนกลายเป็นเพชรที่แหลมคม คินน์ ธนัทรักษ์ นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบของวิศวกรผู้เย็นชายังคงจับจ้องไปที่รองเท้าผ้าใบเด็กคู่เล็กที่วางอยู่หน้าห้อง รองเท้าที่เปรอะเปื้อนคราบดินสีแดงเหมือนเพิ่งไปเล่นซนในสวนสาธารณะมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “ผมไม่ได้มาเพื่อคืนดี” คินน์เอ่ยเสียงต่ำ พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อได้ยินเสียงกุกกักจากภายในห้อง “แต่ผมมาเพื่อคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่บริษัทคุณต้องเซ็นกับบริษัทผม… ริน คุณย้ายมาอยู่ที่ปารีสสามปี นี่คือคำตอบของคุณเหรอ?” “ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันควรทำหลังจากที่เป็นของเล่นให้คุณเบื่อหน่ายได้สำเร็จแล้ว” รินรดาตอบพลางดันบานประตูให้ปิดแน่นขึ้น แต่ทันใดนั้น แรงผลักมหาศาลจากฝ่ามือหนากลับขัดขวางไว้ คินน์แทรกตัวผ่านช่องว่างแคบๆ เข้ามาในห้องกว้างอย่างถือวิสาสะ ภายในห้องพักหรูใจกลางปารีส กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิผสมกับกลิ่นสีไม้และเนื้อผ้าคุณภาพดีอบอวลอยู่โดยรอบ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคินน์กลับไม่ใช่ความสำเร็จในฐานะดีไซเนอร์ของหญิงสาว ทว่าคือร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมถักกลางห้อง ในมือถือโมเดลรถก่อสร้างสีเหลืองคันจิ๋วที่เขาสังเกตเห็นได้ทันทีว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ดที่เขาสั่งทำพิเศษ “แม่ฮะ... ผู้ชายคนนี้คือใครเหรอฮะ? ทำไมหน้าตาเขาเหมือนคุณแม่ตอนโกรธเลย?” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บาดลึก คินน์ชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของวิศวกรผู้ไม่เคยศรัทธาในความรักกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้เห็นใบหน้าของเด็กน้อยชัดๆ คิ้วเข้ม จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น... มันคือภาพสะท้อนของเขาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรีบพุ่งตัวไปคว้าไหล่ลูกชายไว้แน่นก่อนจะดึงร่างเล็กมาซ่อนไว้ข้างหลัง “ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ คินน์! คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาละเมิดความเป็นส่วนตัวของฉันและลูก!” “ลูก…?” คินน์ทวนคำนั้นเบาหวิว ราวกับเสียงนั้นหลุดมาจากก้นบึ้งของความทรงจำที่แตกสลาย “คุณบอกว่าคุณแท้งตอนที่เราหย่ากันริน... คุณโกหกผมมาตลอดสามปีงั้นเหรอ?” “ฉันไม่ได้โกหก แต่ฉันแค่ต้องการปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่จากผู้ชายที่ไม่มีหัวใจอย่างคุณ!” รินรดาตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นพรั่งพรูออกมา แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดด้วยความสง่างาม “คอปเตอร์ไม่ใช่ลูกของคุณ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตที่พังพินาศของคุณทั้งนั้น!” “ถ้าเขาไม่ใช่ลูกผม... แล้วทำไมสายตาที่เขามองผมถึงได้ดูเกลียดชังขนาดนั้นล่ะ!” คินน์ตะคอกกลับ พลางก้าวฉับเข้ามาหา เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขามีอำนาจเหนือเธอเสมอ ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด คอปเตอร์ตัวน้อยกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เด็กชายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเล็กๆ ปัดฝุ่นบนกางเกงออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่คินน์วางทิ้งไว้บนโต๊ะอาหารขึ้นมา แล้วชี้ไปที่ตราประทับของโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง “ถ้าคุณเป็นพ่อของผมจริงๆ อย่างที่แม่ชอบแอบร้องไห้บอกตุ๊กตาหมีตอนกลางคืน... คุณคงไม่โง่พอที่จะถือผลตรวจ DNA ฉบับนี้มาให้แม่เห็นหรอกครับ เพราะถ้าคุณดูผลข้างในให้ดี คุณจะรู้ว่าเลือดของผมกับคุณมันไม่ได้เข้ากันได้แบบที่คุณต้องการหรอก” คินน์หยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเด็กชายยื่นซองเอกสารนั้นคืนให้เขาด้วยแววตาที่เยือกเย็นเกินวัย รินรดามองเหตุการณ์นั้นด้วยความตะลึงงัน หัวใจของเธอเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ นี่ลูกของเธอแอบไปทำอะไรมา... และเอกสารในซองนั้นคือความจริงที่เธอเองก็ยังไม่เคยกล้าเปิดดู! คินน์ค่อยๆ เปิดซองเอกสารออกช้าๆ มือหนาสั่นเทาจนเกือบทำกระดาษร่วงหล่น ทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นผลสรุปบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีเข้มชัดเจน คินน์ก็ต้องยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความลับที่รินรดาพยายามซ่อนไว้ตลอดสามปี กำลังถูกกระชากออกมาพร้อมกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้หลายเท่าตัว! มิคายามวิกาลหวังว่าเนื้อหาบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ