ความกลัวการสูญเสีย

แสงสีขาวนวลจากไฟฉายแรงสูงสาดเข้ามากระทบม่านตาจนฌานต้องยกมือขึ้นปัดป้องอย่างหงุดหงิด กลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพังผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นจมูกเสียยิ่งกว่าอะไร ประกายไฟในดวงตาของทายาทหมอผีสาวหรี่แคบลงทันทีเมื่อเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏเด่นชัดหลังลำแสงนั้น ไม่ใช่ภูตผีปีศาจตนใด... และไม่ใช่คนแปลกหน้าที่จะสร้างความระแวงได้เท่านี้ "คุณย่า...?" เสียงอุทานหลุดลอดจากริมฝีปากของฌานด้วยความระคนตกใจและไม่เข้าใจ ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสไตล์นักธุรกิจมืออาชีพ แม้กาลเวลาจะฝากรอยย่นไว้รอบหางตาแต่ความเฉียบคมในแววตายังคงทรงพลังเช่นเดิม ร่างสูงโปร่งของประมุขแห่งตระกูลก้าวเข้ามาในเขตอาคมเก่าแก่ราวกับเดินอยู่บนรันเวย์แฟชั่นวีค มากกว่าจะมาสำรวจสถานที่รกร้างที่มีวิญญาณเร่ร่อนสิงสถิต รินที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ ฌานเอียงคอมองหญิงสูงวัยด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตใสแจ๋วสะท้อนภาพของหมอผีอาวุโส ก่อนที่วิญญาณสาวจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูฌานด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "โอ๊ะ... คุณย่ามาตรวจการบ้านเหรอคะเนี่ย หน้าตาเหมือนครูฝ่ายปกครองกำลังจะจับเด็กนักเรียนโดนเรียนคาบวิชาคาถาเลยนะ" "เงียบไปเลยน่าริน..." ฌานเค้นเสียงลอดไรฟัน ตอบกลับวิญญาณจอมกวนประสาทเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาดุๆ ไปให้ แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความร้อนรนแปลกประหลาด การที่ผู้เป็นย่ามาปรากฏตัว ณ สถานที่แห่งนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยิ่งคิดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือน ฌานก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนสะเกدไฟร้อนๆ มาจุกอยู่ที่ลำคอ เพราะเธอรู้ดีว่าตระกูลหมอผีมีกฎเหล็กข้อหนึ่งที่ถูกท่องจำฝังหัวมาตั้งแต่เด็ก—*วิญญาณเร่ร่อนที่หมดห่วงและชำระบาตรกรรมแล้ว ต้องเข้าสู่กระบวนการนำทางไปสู่ปรโลกอย่างไร้ข้อยกเว้น* แล้วรินล่ะ...? วิญญาณสาวที่ความจำเสื่อมและเอาแต่กวนประสาทเธอทุกค่ำคืน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คำว่า 'วิญญาณเร่ร่อน' ในนิยามของฌานเปลี่ยนความหมายไป "ดึกดื่นคื่นนี้แล้ว ลูกหลานตระกูลหมอผีผู้ยิ่งใหญ่มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่ในซากศาลเจ้าเก่าที่พลังงานหยินหนาแน่นขนาดนี้คะ ฌาน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของผู้เป็นย่าไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเยียบเย็นจนน่าขนลุก "ฌานแค่... มาตรวจดูเขตอาคมค่ะย่า ช่วงนี้พลังงานมันรวนๆ" ฌานเลือกที่จะโกหกคำโต พยายามยืนบังร่างโปร่งแสงของรินไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียนที่สุด แม้จะรู้ดีว่าระดับปรมาจารย์อย่างผู้เป็นย่าไม่มีทางมองไม่เห็นวิญญาณที่ยืนอยู่ห่างออกไปแค่คืบ รินกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ ออกมา รอยยิ้มที่ไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเข้าใจลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้ฌานรู้สึกปวดหนึบในอกอย่างไร้เหตุผล "เขตอาคมรวน หรือใจหนูกันแน่ที่รวน... ฌาน" ผู้เป็นย่าถอนหายใจยาว ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หลานสาวทีละก้าว เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "ย่าเคยสอนแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าหมอผีที่ดีไม่ควรผูกพันกับ 'สิ่งที่ไม่ควรอยู่' บนโลกนี้ ความผูกพันคือจุดอ่อนที่ทำให้คาถาเสื่อมคลาย และในท้ายที่สุด... คนที่จะเจ็บที่สุดก็คือคนที่มีลมหายใจ" คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าไปในความรู้สึกของฌานอย่างจัง ภาพความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาชัดเจนขึ้นในหัว เสียงหัวเราะ รอยยิ้มกวนๆ ไออุ่นจางๆ แม้จะเป็นร่างที่ไร้ลมหายใจ แต่รินกลับทำให้ห้องพักแคบๆ และโลกที่แสนอ้างว้างของเธอมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ ถ้าวันหนึ่ง... รินต้องจากไปจริงๆ ล่ะ? ความคิดนั้นทำให้ปลายนิ้วของฌานเย็นเฉียบ หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก ความกลัวที่เธอไม่เคยยอมรับมาก่อน—ความกลัวการสูญเสีย—กำลังกัดกินช่องอกของเธออย่างช้าๆ ร่างบางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน "ท่านย่าหมายความว่ายังไงคะ..." ฌานพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ไหล่บางเหยียดตรงเพื่อแสดงความแข็งกร้าว ทั้งที่ข้างในแหลกเหลว "รินไม่ใช่เครื่องมือ และเขาก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไร..." "เขาเป็นวิญญาณที่รอการปลดปล่อย ฌาน!" ผู้เป็นย่าสวนกลับเสียงเฉียบขาด แววตาคมกริบมองทะลุผ่านหลานสาวไปยังร่างของผีสาวด้านหลัง "และถึงเวลาแล้วที่หนต้องทำหน้าที่ของทายาทตระกูล... พรุ่งนี้เป็นฤกษ์ดีในการส่งดวงวิญญาณเข้าสู่วัฏสงสาร ย่าจัดการเรื่องพิธีการไว้หมดแล้ว" *พรุ่งนี้...?!* คำประกาศนั้นราวดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ฌานเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเกิดขึ้นชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ เมื่อหันกลับไปมองริน วิญญาณสาวยังคงส่งยิ้มบางๆ มาให้อย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่ปราศจากความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเศร้าสร้อยลึกซึ้งที่สะท้อนผ่านดวงตาสูสีคู่นั้น "อ่า... ถึงเวลาต้องไปจริงๆ สินะคะ" รินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเจือความราบเรียบราวกับปลงตกกับโชคชะตา "นึกว่าจะได้กวนประสาทคุณหมอผีหน้าดุคนนี้ไปนานกว่านี้ซะอีก น่าเสียดายจังเลยนะคะ" "ริน..." ฌานหลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าที่สุดในชีวิต ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา มือเรียวเอื้อมออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการไขว่คว้าอากาศธาตุเพื่อเหนี่ยวรั้งบางสิ่งที่จะหลุดลอยหายไป แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของฌานจะทันได้สัมผัสชายเสื้อของวิญญาณสาว เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดหนีไฟที่มืดมิด พร้อมกับลำแสงไฟฉายอีกดวงที่สาดเข้ามาตัดผ่านความมืด "อยู่นี่เองเหรอครับคุณฌาน... ผมตามหาซะทั่วเลย" เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงอย่างกะทันหัน ฌานหันขวับไปมองด้วยความตกใจระคนหงุดหงิด เมื่อพบว่าบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในเวลานี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ภาคิน' หมอผีหนุ่มคู่แข่งจากตระกูลสายรองผู้เจ้าเล่ห์ ที่มักจะโผล่มาในเวลาที่ไม่ควร และสิ่งที่ทำให้หัวใจของฌานหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือเอกสารในมือของภาคิน—แฟ้มประวัติวิญญาณของรินที่มีตราประทับคำสั่งทำลายล้างอย่างเด็ดขาด "เธอมาช้าไปนิดนะภาคิน" ผู้เป็นย่าเอ่ยเรียบๆ พลางปรายตามองชายหนุ่ม "จัดการส่วนที่เหลือซะ... คืนนี้ เราต้องเคลียร์พื้นที่ตรงนี้ให้เรียบร้อย" ภาคินยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับชูยันต์สีทองในมือขึ้นเรดี้ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ฌานก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ร่างกายขยับไปขวางหน้าวิญญาณสาวไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตาสองสีคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน เธอไม่ยอม... เธอไม่มีวันยอมให้ใครพรากคนคนนี้ไปเด็ดขาด! "ถ้าใครกล้าแตะต้องรินแม้แต่ปลายนิ้ว..." ฌานเค้นเสียงคำรามลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายอย่างที่ผู้เป็นย่าไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับที่พลังงานสีดำทมิฬเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วเรียว "ฉันจะเผฃิญหน้ากับตระกูลเราเอง... ต่อให้ต้องล้างบางที่นี่ก็ตาม!" รินมองแผ่นหลังที่สั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงยืนหยัดปกป้องตนเองอย่างกล้าหาญ ดวงตาของวิญญาณสาวไหวระริก น้ำใสๆ เออคลอหน่วยอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่มือเรียวโปร่งแสงจะเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของฌาน พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังข้างหูในวินาทีที่วิกฤตที่สุด "พอเถอะค่ะ... ฌาน อย่าทำเพื่อคนตายเลยนะคะ" *ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ*