ใบหย่าที่เพิ่งเซ็น

“เซ็นให้เสร็จเสียที จะได้จบๆ กันไปสักที” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเป็นดั่งโลกทั้งใบของรินรดา บัดนี้กลับราบเรียบจนน่าใจหาย กาย ธนวินท์ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาในทะเบียนสมรสที่เขากำลังจะผลักไส เขาจดจ้องอยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปด้วยท่าทางเย่อหยิ่งราวกับว่าเอกสารใบหย่าตรงหน้า เป็นเพียงใบเสนอราคาธุรกิจที่ไม่มีความหมายอะไรเลย รินรดาแค่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา แต่มันคมกริบจนคนมองรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เขาก็อธิบายไม่ได้ เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่เขาเคยซื้อให้ในวันครบรอบปีแรกขึ้นมาจดปลายปากกาลงบนกระดาษ สัมผัสที่เย็นเยียบของปากกาช่างต่างจากวันคืนเก่าๆ ที่เธอเคยเฝ้ารอคอยความรักจากผู้ชายคนนี้อย่างสิ้นเชิง *จรด... ลาก... ม้วน...* เพียงไม่กี่วินาที ชื่อ 'รินรดา ธนวินท์' ก็ถูกขีดฆ่าด้วยอำนาจการตัดสินใจของเจ้าของชื่อเอง เธอวางปากกาลงอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังสนั่นในความรู้สึกของคนทั้งคู่ “เรียบร้อยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ “ตั้งแต่บัดนี้ไป พื้นที่หัวใจและชีวิตของฉัน... ยกเลิกการจองที่คุณเคยครอบครองไว้ถาวรแล้วนะคะ” กายชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ราวกับกำลังประเมินสินค้าที่กำลังจะหลุดมือไป “อย่ามาเล่นลิ้น รินรดา เธอเป็นคนเรียกร้องขอหย่าเองไม่ใช่หรือไง? ทำตัวให้สมกับที่อยากเป็นอิสระหน่อย อย่ามาทำท่าทางเหมือนเสียดายอาลัยอาวรณ์ตอนนี้ มันดูน่าสมเพช” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่สดใสแต่กลับแฝงความเย็นชาจนกายรู้สึกใจกระตุก “เสียดาย? คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะกาย ฉันแค่กำลังรู้สึกขอบคุณ... ขอบคุณที่วันนี้คุณทำให้ฉันตาสว่างสักทีว่า การรอคอยคนไม่มีหัวใจ มันคือความโง่เขลาที่สุดที่ฉันเคยทำ” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทราคาแพงที่เธอซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเดินหันหลังให้คฤหาสน์หรูที่เคยเป็นกรงทองขังใจเธอมาตลอดสามปี ก้าวเท้าฉับๆ ออกไปสู่ประตูบานใหญ่ที่เปิดออกสู่โลกกว้างโดยไม่หันกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตคู่ที่เพิ่งพังทลายลงตรงหน้า ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้ม ลมพัดแรงหอบเอาความเย็นเยียบมากระทบผิว แต่รินรดากลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด ในกระเป๋าถือของเธอมีเพียงทะเบียนหย่าหนึ่งฉบับ และความลับอีกหนึ่งอย่างที่เธอไม่มีวันให้เขารู้... ชีวิตน้อยๆ ที่เติบโตอยู่ในท้องเธอมาได้สามปีแล้ว ขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่ เสียงตะโกนไล่หลังของบอดี้การ์ดคนสนิทของกายก็ดังขึ้น “คุณรินรดาครับ! นายให้เอาของที่คุณลืมไว้มาให้ครับ!” ชายร่างยักษ์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมตุ๊กตาหมีตัวเก่ามอมแมมที่เธอเคยทำตกไว้ใต้โซฟาห้องนั่งเล่น รินรดารับมันมาถือไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวล นี่ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาธรรมดา แต่มันคือของเล่นชิ้นโปรดของ 'กวิน' ลูกชายของเธอที่เธอแอบไปรับกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลก่อนจะตรงมาที่นี่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากประตูคฤหาสน์ กายเดินตามออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ตุ๊กตาหมีในมือเธออย่างไม่วางตา “ของเล่นเด็ก? ฉันไม่ยักรู้ว่าเธอสะสมของพวกนี้” กายถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แววตาสงสัยปนเหยียดหยาม “มันก็แค่ของไร้ค่าสำหรับคนอย่างคุณค่ะ” รินรดาตอบเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหลบเพื่อจะขึ้นรถ ทว่า กายกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้เร็วเกินคาด มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันทำให้เธอเสียหลักจนตุ๊กตาหมีในมือร่วงลงกับพื้น *ปึก!* แรงกระแทกทำให้ตุ๊กตาหมีตัวนั้นฉีกขาดเล็กน้อยที่ตะเข็บข้างๆ ของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างในร่วงกราวออกมาบนพื้นหินอ่อน มันไม่ใช่ไส้ในของตุ๊กตา... แต่เป็น 'รูปถ่าย' ใบหนึ่ง รูปถ่ายของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้น... ดวงตาและรูปหน้าแบบเดียวกับคนที่กำลังยืนจ้องมองมันด้วยความตื่นตะลึงอยู่ตรงนี้ไม่ผิดเพี้ยน กายก้มลงมองภาพนั้น มือที่เคยจับข้อมือเธอเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาเตือนใจ กายค่อยๆ ก้มลงเก็บรูปนั้นขึ้นมา ดวงตาคมกริบหันมาสบตารินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย “เด็กคนนี้... คือใคร?” น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าและเต็มไปด้วยคำถามที่คาดคั้น รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเขามองไปที่ตุ๊กตาหมีตัวนั้นสลับกับใบหน้าของเธอซ้ำๆ ราวกับกำลังต่อจิ๊กซอว์ที่เขาเคยทิ้งขว้างไปให้กลับมาประกอบร่างใหม่ “บอกฉัน... รินรดา ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร!” ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากนักอ่านทุกคนนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะด้วยรักจาก "ลูกกวาดสีรุ้ง" ค่ะ