เมื่อความจำคืออาวุธ

กลิ่นโอโซนจากเครื่องฟอกอากาศในห้องสอบสวนเกรดต่ำอบอวลไปด้วยไอของโลหะสนิมและควันบุหรี่ไฟฟ้าที่พยายามปกปิดกลิ่นอับของเมืองชั้นล่าง เอเดนนั่งพิงพนักเก้าอี้เหล็ก ดวงตาคมกริบของเขาสังเกตการเคลื่อนไหวทุกองศาของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือแม่เหล็กไฟฟ้าบนโต๊ะตัวตรงข้าม ดร.มินาไม่ได้ดูหวาดหวั่น เธอเพียงแค่นั่งนิ่ง สายตาของเธอเรียบเฉยเหมือนกระจกเงาที่สะท้อนความว่างเปล่าออกมา "ถ้าคุณต้องการจะเค้นเอาความลับเรื่อง 'ไฟล์โครนอส' จากผมล่ะก็ เสียเวลาเปล่านะครับคุณหมอ" เอเดนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำและนิ่งสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะช็อตทุกคำโกหก "ผมจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเข้ามาเป็นหน่วยควบคุมจิตใจด้วยเหตุผลอะไร" มินาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มที่ดูราวกับกำลังเวทนาเขา "คุณไม่ใช่คนที่ความจำเสื่อมเพราะอุบัติเหตุหรอกครับเอเดน คุณเป็นคนที่ถูก 'ล้างกระดาน' โดยฝีมือคนในหน่วยงานเดียวกันเอง และนั่นคือเหตุผลที่จิตสำนึกของคุณถึงได้พยายามต่อต้านด้วยการสร้างอาการภาพหลอนขึ้นมา" เอเดนโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสังเคราะห์แบบห้องแล็บจากตัวมินาปะทะเข้ากับจมูกของเขา "อย่าพยายามเบี่ยงเบนประเด็นด้วยจิตวิทยาชั้นต่ำ มินา ข้อมูลในชิปที่ถูกยึดจากห้องพักคุณมีรหัสล็อคระดับอัลฟ่า ถ้าคุณไม่ยอมบอกรหัส ผมจำเป็นต้องใช้มาตรการรุนแรง" "รุนแรงเหรอครับ?" มินาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียจนเอเดนรู้สึกถึงความผิดปกติในกระแสประสาทของตัวเอง "ลองจ้องเข้าไปในดวงตาของผมสิเอเดน แล้วบอกผมทีว่าคุณเห็นอะไร... คุณเห็นตัวคุณเองที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูสีแดงในความทรงจำที่แตกสลายนั่นหรือเปล่า?" เอเดนชะงัก ลมหายใจของเขาขัดจังหวะไปชั่วขณะ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้างเมื่อประโยคนั้นหลุดออกมา เขาไม่เคยบอกใครเรื่องประตูสีแดง—มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวความฝันที่เขามักจะเห็นในคืนที่หลับใหล "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" เอเดนกดเสียงต่ำ คมมีดพกถูกหยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาเพื่อข่มขู่ "เพราะผมคือคนที่ฝัง 'คีย์การ์ด' ไว้ในสมองคุณก่อนที่พวกเขาจะลบความจำคุณทิ้งไปไงล่ะ" มินาเอนตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบแตะกัน "คุณไม่ใช่แค่ผู้คุมเอเดน คุณคือภาชนะบรรจุความทรงจำที่สำคัญที่สุดของเมืองนี้ และตอนนี้... เมื่อผมสัมผัสตัวคุณ รหัสลับนั่นกำลังจะถูกปลดล็อค" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นจากปลายนิ้วของมินาที่แตะขอบโต๊ะ เธอไม่ได้แตะตัวเขา แต่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เธอปล่อยออกมาส่งผลโดยตรงต่อชิปที่ฝังอยู่ในฐานกะโหลกของเอเดน ภาพเหตุการณ์ที่เลือนรางนับพันฉายวาบขึ้นในมโนภาพของเขา—เสียงปืน เสียงกรีดร้อง และภาพของเขากำลังกดสวิตช์ทำลายล้างหน่วยงานที่เขาเคยรับใช้ด้วยน้ำมือของตัวเอง เอเดนผงะถอยหลัง ความเจ็บปวดแล่นพล่านผ่านสมองราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง เขาหอบหายใจรุนแรง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม "นั่นไง... ประตูสีแดงที่ปิดตายอยู่ถูกเปิดออกแล้ว" มินากระซิบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่น่าขนลุก "ยังอยากจะจับกุมผมอยู่ไหม หรืออยากจะรู้ความจริงว่า ทำไมคนที่เป็น 'อดีตเจ้าหน้าที่' อย่างคุณ ถึงกลายเป็นอาชญากรที่ถูกตั้งค่าหัวสูงสุดในระบบ?" มือของเอเดนสั่นเทาขณะหยิบหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลด่วน สิ่งที่ปรากฏบนจอทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น ไฟล์ข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับจากหน่วยงานส่วนกลางระบุสถานะล่าสุดของเขา... ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แต่เป็น 'วัตถุอันตรายที่ต้องกำจัดทิ้งทันที' เอเดนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความสับสนที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เขาหันไปมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้องก่อนจะใช้ปืนเลเซอร์ยิงทำลายมันจนระเบิดเป็นจุณ "เรามีเวลาไม่ถึงห้านาที" เอเดนพูดเสียงเข้มขณะปลดล็อคกุญแจมือให้มินา "ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็นเรื่องจริง เราสองคนคือคนตายที่ยังเดินได้... บอกผมมาเดี๋ยวนี้ ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะกู้คืนตัวตนที่แท้จริงของผมกลับมาได้" มินาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อกาวน์ของเธอเบาๆ ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือแผ่นดิสก์เก่าแก่ที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยนี้เลยแม้แต่น้อย "กู้คืนเหรอครับเอเดน? คุณเข้าใจผิดแล้ว" เธอมองเขาลึกเข้าไปในดวงตา "เราไม่ได้จะกู้คืนตัวตนเก่าหรอก เราจะสร้างตัวตนใหม่... บนซากปรักหักพังของความจำพวกนี้ต่างหากล่ะ" ก่อนที่เอเดนจะได้ซักถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งอาคาร ประตูนิรภัยถูกล็อกตายด้วยระบบอัตโนมัติ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังจู่โจมก็หยุดลงที่หน้าห้องสอบสวนพอดี มินายื่นแผ่นดิสก์ให้เขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ประตูบานแรกเปิดแล้ว แต่บานต่อไป... คุณจะต้องเป็นคนเลือกว่าจะเปิดมันด้วยเลือดของใครครับ" ความมืดของห้องเริ่มถูกแทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานจากสัญญาณเตือน เอเดนกำแผ่นดิสก์ในมือแน่น ในขณะที่ลูกบิดประตูห้องสอบสวนค่อยๆ บิดหมุนอย่างเชื่องช้าจากฝีมือของผู้ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - ไซเบอร์พังค์2099