รหัสลับในกระแสประสาท

กลิ่นโอโซนจากระบบระบายอากาศที่อุดตันผสมกับกลิ่นโลหะไหม้ไฟลอยอบอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของเขตสลัมเซกเตอร์ 4 เอเดนยืนนิ่งอยู่หน้าแท่นสแกนกระแสประสาท ร่างของเหยื่อที่เหลือเพียงเปลือกถูกวางทิ้งไว้บนเตียงโลหะเย็นเฉียบ ดวงตาที่เบิกโพลงของศพนั้นไร้แววตา มันเป็นผลลัพธ์ของการถูก 'ดึง' ข้อมูลออกไปจนถึงระดับโครงสร้างพื้นฐานของสมอง "คุณกำลังมองหาสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง เอเดน" เสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังก้องมาจากมุมมืด ดร.มินา ก้าวออกมาจากเงามืดของชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ ชุดกาวน์สีขาวของเธอตัดกับบรรยากาศอันสกปรกของห้องนี้อย่างสิ้นเชิง เธอขยับแว่นสายตาที่ฉายแสงสีฟ้าจางๆ ก่อนจะจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่านยาก เอเดนไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนขอบจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพคลื่นสมองที่พังทลายของเหยื่อ "ไม่มีอยู่จริงอย่างนั้นหรือครับ มินา? ร่องรอยการเข้าถึงรหัสคอร์ (Core Access) นี้... มันประณีตเกินกว่าจะเป็นฝีมือของพวกแฮกเกอร์ข้างถนน วิธีการจัดเรียงชุดข้อมูลแบบลูปปิด 12 ชั้น นี่มันลายเซ็นของคุณชัดๆ" มินาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ตัดกับกลิ่นอับของห้อง เธอโน้มตัวลงมาดูหน้าจอ ระยะห่างที่ใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ "การกล่าวหาว่าร้ายคนอื่นโดยไม่มีหลักฐานทางกายภาพ เป็นนิสัยที่น่ารังเกียจติดตัวมาจากสมัยที่คุณยังรับใช้หน่วยควบคุมจิตใจสินะครับ" "หลักฐานทางกายภาพในโลกที่ข้อมูลถูกเปลี่ยนเป็นแสงสว่างน่ะหรือครับ?" เอเดนหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ แววตาของเขาเย็นเยียบเหมือนเหล็กกล้า "ผมไม่ได้มองหาสิ่งของ มินา ผมมองหารอยนิ้วมือดิจิทัล" เขาใช้นิ้วแตะที่ปุ่มคำสั่ง ปล่อยกระแสไฟฟ้าสถิตขนาดเล็กเข้าไปในพอร์ตเชื่อมต่อของศพ ภาพแผนที่ระบบประสาทที่ถูกเผาไหม้ขยายใหญ่ขึ้นกลางอากาศ เขาปรับค่าความถี่ของข้อมูลจนเห็นเศษเสี้ยวของ 'โค้ดลายเซ็น' ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลขยะ ท่ามกลางกระแสข้อมูลที่วิ่งพล่าน เอเดนชี้ให้เห็นจุดสีแดงเล็กๆ ที่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือการแทรกซึม "ดูนี่สิครับ รหัสบรรทัดที่ 409 นี่คืออัลกอริทึม 'วิสเปอร์' (Whisper) คุณเป็นคนเดียวที่ครอบครองคีย์ในการเข้ารหัสมัน... และคุณเพิ่งทิ้งมันไว้ในสมองของคนที่ตายไปแล้ว" มินานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก แต่มันมีความไหววูบที่เขาสังเกตเห็นได้เพียงเสี้ยววินาที เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอย่างครุ่นคิด "คุณคิดว่าถ้าผมจะฆ่าใครสักคน ผมจะทิ้งร่องรอยที่ชัดเจนขนาดนี้ไว้ให้คุณตามหาหรือครับ เอเดน?" เสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความสั่นเครือที่ถูกกดทับไว้ "ถ้าผมเป็นคนทำจริง คุณควรจะดีใจที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ โดยที่ความทรงจำของคุณยังไม่ถูกลบไปเหมือนชายที่นอนอยู่ตรงหน้านี้" เอเดนรู้สึกถึงแรงกดดันในหัว รอยร้าวในความทรงจำที่เขาพยายามลืมเริ่มส่งเสียงเตือนผ่านสัญญาณชีพจรในข้อมือ มินาไม่ได้แค่ตอบโต้ แต่เธอกำลังก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ข้อมูลที่เธอทิ้งไว้ไม่ใช่หลักฐานมัดตัว... แต่มันคือคำเชื้อเชิญ "คุณกำลังพยายามบอกอะไรผมกันแน่?" เอเดนถามพลางลดปืนเลเซอร์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวลงเพียงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงไม่ละจากใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า "ผมไม่ได้พยายามบอกอะไรทั้งนั้นครับ" มินาขยับเข้าไปใกล้จนปลายนิ้วของเธอแตะลงบนรอยแผลเป็นที่ขมับของเอเดน สัมผัสที่เย็นเยียบทำให้เขาสะดุ้ง "แต่ถ้าคุณกล้าพอที่จะเปิดอ่านรหัสที่คุณเพิ่งพบ... คุณจะเข้าใจว่าทำไมเหยื่อรายนี้ถึงต้องตาย และทำไมความทรงจำของคุณถึงมีค่ามากกว่าที่ระบบประเมินไว้" ทันใดนั้น ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องปฏิบัติการก็ส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูง ไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลงจนมืดสนิท เหลือเพียงแสงจากโฮโลกราฟิกที่เริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นตัวเลขรหัสที่วิ่งเร็วเสียจนอ่านไม่ออก ท่ามกลางความมืด เอเดนได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในห้อง เสียงเหล็กกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด มินากระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "มีบางอย่างกำลังมา และพวกเขาไม่ได้มาเพื่อหาคำตอบ... พวกเขามาเพื่อปิดคดีครับ เอเดน" เอเดนมองไปที่ประตูห้องที่ค่อยๆ ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล เขาเห็นเงาร่างของเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษที่เขาเคยร่วมงานด้วยปรากฏขึ้น พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่กวาดไปทั่วห้อง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหยุดนิ่งตรงมาที่หัวใจของเขา เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ใช่เขาที่กำลังตามล่ามินา แต่เขากำลังถูกล่อให้เข้ามาติดกับดักในสถานที่ที่ไม่มีทางออกแห่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์ในบทที่หนึ่งนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - ไซเบอร์พังค์2099