คำเตือนจากระบบคลาส

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบวาบอยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้รินตกใจเท่ากับข้อความดิบๆ ที่เพิ่งประทับลงบนเรตินาของเธอ [ Warning: Core Anomaly Detected ] [ Academic Performance Index: -14.8% (Critical Drop) ] [ สาเหตุ: ความผูกพันทางอารมณ์ระดับสูงกับเป้าหมาย 'คีย์' ส่งผลกระทบโดยตรงต่อประสิทธิภาพการประมวลผลตรรกะเชิงซ้อน ] นิ้วเรียวบางชะงักค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดเสมือน กลิ่นอายของกาแฟดำรสขมเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องซ้อมดนตรีเก่าๆ ดูเหมือนจะจืดจางลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับให้อัตราการเต้นของหัวใจกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ทว่าอัลกอริทึมรุ่นที่เจ็ดที่พ่อของเธอ—ดร. อรินทร์—ฝังไว้ในจิตใต้สำนึกดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลบ นี่ไม่ใช่แค่ข้อความเตือนภัยของระบบโรงเรียน แต่มันคือคำประกาศิตจากห้องทดลองที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอดสิบปี "หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ ยัยหัวกะทิ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของกระป๋องโซดาที่ถูกแนบเข้ากับข้างแก้ม รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปัดมือของคีย์ออกอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีนิลของเขาพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแบบที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา—ความสนุกสนานของคนที่ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณโดยไม่เคยสนใจว่าพรุ่งนี้ระบบจะล่มสลายหรือไม่ "นายช่วยเอาออกไปไกลๆ หน่อยได้ไหมคีย์ ฉันกำลังยุ่ง" รินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามปัดหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงให้พ้นจากสายตา แต่ระบบกลับตอบสนองด้วยการขยายขนาดมันให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า [ คำเตือนจากระบบคลาส: หากดัชนีความสัมพันธ์ยังคงเพิ่มขึ้นเกินเกณฑ์ 70.3% ภายใน 48 ชั่วโมง ระบบจะทำการรีเซ็ตข้อมูลความทรงจำส่วนบุคคลของเป้าหมายเพื่อรักษาเสถียรภาพ ] หัวใจของรินกระตุกวูบ ข้อมูลความทรงจำส่วนบุคคล... หมายถึงเรื่องราวของแม่ที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาเมื่อคืนนี้อย่างนั้นหรือ? ถ้าความสัมพันธ์ของเธอและคีย์ทำให้ระบบมองว่ามันคือความผิดพลาด ดร. อรินทร์ก็จะใช้มาตรการลบมันทิ้งเพื่อบังคับให้เธอกลับไปอยู่ในกรอบของหุ่นยนต์ทดลองเหมือนเดิมอย่างแน่นอน "ยุ่งเรื่องอะไรล่ะ หรือว่ายุ่งกับไอ้เจ้าตารางคะแนนบ้านั่นอีก" คีย์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ เขาวางกระป๋องโซดาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้ นิ้วมือที่มักจะด้านจากการจับคอร์ดกีตาร์สัมผัสกับผิวอุ่นของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันบอกเธอแล้วไงริน ว่าบางครั้งโลกของเธอมันมีแต่ตัวเลขมากเกินไป จนลืมไปว่าเสียงดนตรีมันไม่มีสูตรคำนวณ" "นายไม่เข้าใจหรอกคีย์" รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไหวระริกด้วยความเปราะบางที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "ถ้าคะแนนวิชาการของฉันตกต่ำกว่าเกณฑ์ พ่อ... ดร. อรินทร์จะเข้ามาแทรกแซง และครั้งนี้... เขาไม่ได้แค่จะพาฉันกลับบ้าน แต่เขาจะลบทุกอย่าง... ทุกอย่างที่เกี่ยวกับแม่ และ..." เธอชะงักคำพูดที่เหลือไว้ในลำคอ เมื่อนึกถึงประโยคที่ว่า *'ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดของแม่เธอ... อยู่ในหัวใจของคีย์'* รินกวาดสายตามองใบหน้ายามเผลอไผลของเด็กหนุ่มตรงหน้า คีย์ในยามนี้ช่างดูแตกต่างจากเป้าหมายในระบบข้อมูลสิ้นเชิง เขาไม่ใช่ตัวแปรความเสี่ยงที่ต้องกำจัด แต่เป็นกุญแจดอกเดียวที่ไขประตูห้องนิรภัยความทรงจำที่เธอโหยหามาครึ่งชีวิต "และอะไร?" คีย์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านทะลุถึงอัลกอริทึมที่กำลังรวนเรอยู่ในหัวของเธอ "เธอกลัวอะไรอยู่ริน? กลัวคะแนนไม่ถึงเป้า หรือว่า... กลัวว่าจะตัดใจจากฉันไม่ได้กันแน่" รอยยิ้มมุมปากของเขามีเสน่ห์เหลือร้ายจนน่าหมั่นไส้ แต่ทว่าหัวใจของรินกลับเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะเสียงเตือนระลอกใหม่จากระบบที่ดังขึ้นในหัว [ แจ้งเตือนด่วน: อัตราการเต้นของหัวใจเกินขีดจำกัด | เริ่มต้นกระบวนการลงทัณฑ์ระบบ: ลบข้อมูลสำรองความทรงจำใน 3... 2... ] "หยุดนะ!" รินอุทานออกมาเสียงดังโดยไม่รู้ตัว มือเรียวคว้าคอเสื้อของคีย์ไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ใบหน้าของเขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นอายจางๆ ของฝนและกลิ่นไม้กฤษณาจากตัวเขาลอยเข้ามาแตะจมูก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องซ้อมดนตรีที่ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ คีย์นิ่งงอนไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่ทันที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาสามครั้งอย่างหนักแน่น—ก๊อก ก๊อก ก๊อก ประตูกระจกฝ้าของห้องซ้อมค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างโปร่งสูงในชุดสูทสีเทาดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจนมองไม่เห็นแววตาของผู้มาใหม่ "ดูเหมือนว่าอัลกอริทึมของพ่อจะทำงานได้มีประสิทธิภาพดีกว่าที่ลูกคิดไว้นะคะ... ริน" เสียงทุ้มเรียบเย็นที่คุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงที่ยังไม่ทันจางหาย รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มบางเบาแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่นบนใบหน้าของ ดร. อรินทร์ ผู้เป็นพ่อ ที่ยืนอยู่เบื้องหลังคีย์โดยที่เด็กหนุ่มยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาในพื้นที่ของพวกเขา ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ