ช่องว่างระหว่างเรา

“พ่อคะ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” เสียงของรินหลุดลอดริมฝีปากออกไปโดยที่ระบบประมวลผลภายในหัวยังคงรันโค้ดเตือนภัยสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนจากอัลกอริทึมส่วนตัวกระพริบวาบด้วยความถี่สูงจนน่าเวียนหัว *[คำเตือน: ตรวจพบตัวแปรควบคุมระดับสูงสุด — แนะนำให้ถอยห่างจากเป้าหมาย (คีย์) ในรัศมี 5 เมตรทันที เพื่อรักษาเสถียรภาพทางอารมณ์]* ทว่า รินกลับเลือกที่จะนิ่งค้างอยู่กับที่ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดทับบรรยากาศภายในห้องซ้อมดนตรีอับทึบแห่งนี้จนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของกระดาษโน้ตเก่าๆ และฝุ่นละอองที่ลอยวนในแสงสว่างสลัวดูราวกับจะหยุดนิ่งตามจังหวะหัวใจของเธอ ดร. อรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนื้อดีที่ดูขัดแย้งกับบรรยากาศห้องซ้อมดิบๆ นี้ กวาดสายตาคมกริบมองผ่านไหล่ของรินไปยังร่างสูงของคีย์ ซึ่งยังคงยืนถือไม้กีตาร์ค้างไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้สร้างอัลกอริทึมประเมินมนุษย์ฉายแววพึงพอใจบางเบา ราวกับกำลังมองดูหนูทดลองในกรงแก้วที่กำลังทำตามสมมติฐานที่เขาวางไว้ได้อย่างแม่นยำ “พ่อไม่ได้มาเพื่อตรวจงานของลูกหรอกนะ ริน” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จเอื้อnเอ่ยขึ้น “แต่พ่อมาเพื่อดูว่า... ชุดข้อมูลที่ลูกพยายามเขียนขึ้นมาใหม่ มันมีความเสถียรมากแค่ไหนต่างหาก” คีย์ขยับตัวเล็กน้อย เสียงสายกีตาร์สั่นพ้องเบาๆ ทำลายความตึงเครียดในอากาศ เด็กหนุ่มปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเลื่อนสายตามาสบกับรินที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงกลาง “ดูเหมือนว่าแขกจะไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะเป็นตัวแปรสำคัญในสมการของเธอสินะ ริน” “อย่าพูดนะคีย์” รินหันไปกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ เธอพยายามทำตามกฎเหล็กของระบบ นั่นคือการเว้นระยะห่างและการตัดการเชื่อมต่อทางอารมณ์กับเด็กหนุ่มตรงหน้าให้มากที่สุด แต่ยิ่งพยายามถอยหลัง ร่างกายกลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล “ทำไมล่ะ กลัวว่าตัวแปรอย่างฉันจะทำให้สมการสมบูรณ์แบบของพ่อเธอพังไม่เป็นท่าหรือไง” คีย์เอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นในแบบที่รินมักจะนิยามมันว่า ‘น่ารำคาญที่สุดในสามโลก’ แต่ในสถานการณ์นี้ รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ “พอได้แล้วทั้งคู่” ดร. อรินทร์ยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยท่าทีสุขุม รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เป็นพ่อไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย “ริน ลูกก็รู้ดีว่ากฎของอัลกอริทึมรุ่นที่สี่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ลูกแหกมันเล่น ความผูกพัน ไร้สาระพวกนี้... มันเป็นแค่ปฏิกิริยาเคมีชั่วคราวในสมองที่เกิดจากฮอร์โมน ไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริง ลูกเป็นนักวิทยาศาสตร์นะริน ลูกควรใช้เหตุผล ไม่ใช่สัญชาตญาณพังๆ เหมือนเด็กคนนี้” คำพูดของผู้เป็นพ่อเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนความทรงจำวัยเด็กของริน ทุกถ้อยคำถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำระยะยาวอย่างไร้ความปรานี เธอถูกหล่อหลอมให้เติบโตมาด้วยความเชื่อที่ว่า โลกนี้ไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาด และหัวใจมนุษย์เป็นเพียงเครื่องจักรชีวภาพที่ต้องได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวด แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เธอเหลือบไปเห็นดวงตาสีนิลของคีย์ที่มองมาด้วยความเข้าใจอย่างเงียบงัน ระบบประมวลผลภายในหัวของเธอกลับรวนเรอย่างหนัก *[System Error: ตรวจพบค่าความแปรปรวนเกินขีดจำกัด — อัลกอริทึมไม่สามารถคำนวณการตัดสินใจของรินได้อีกต่อไป]* “หนูไม่ได้ใช้สัญชาตญาณพังๆ ค่ะพ่อ” รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด “หนูแค่อยากพิสูจน์ว่า... บางครั้ง ตัวแปรที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ก็อาจจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุดของสมการก็ได้” คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่คมทอประกายลึกล้ำขึ้นวับหนึ่ง เขามองเด็กสาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง (แม้จะมีระยะห่างตามคำสั่งระบบคั่นกลาง) ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด ดร. อรินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้ง “งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้น พ่อคงต้องให้เวลาลูกพิสูจน์ตัวเองสินะ แต่จำไว้นะริน ถ้าสมการของลูกพังทลายลงมาเมื่อไหร่ โครงการวิจัยทั้งหมดจะถูกย้ายไปที่ศูนย์กลางถาวร และลูกจะไม่มีวันได้ก้าวออกจากห้องทดลองนั้นอีกเลย” สิ้นคำพูดนั้น ผู้เป็นพ่อก็หมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้องซ้อมดนตรีอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ความเงียบงันและความกดดันมหาศาลลอยเคว้งอยู่ระหว่างคนทั้งสอง รินทรุดตัวลงพิงกำแพงเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับระบบและคำพูดของพ่อโถมเข้าใส่จนร่างบางสั่นเทา เธอหลับตาลงพยายามรีบูตระบบความคิดในหัว แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสัประชดชีวิตอะไร ปลายเท้ายาวของคีย์ก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า มืออุ่นจัดของเด็กหนุ่มยื่นเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยไม่ทันตั้งตัว แรงสัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้อัลกอริทึมในหัวของรินกรีดร้องลั่นด้วยเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤต “เลิกฟังเสียงในหัวแล้วหันมามองหน้าฉันนี่” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ขณะที่ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างไร้ช่องว่าง “ถ้าการอยู่ใกล้ฉันมันเสี่ยงนัก... เธอก็แค่เลือกที่จะลบกฎพวกนั้นทิ้งซะสิ ริน” ในวินาทีที่หัวใจของรินกำลังจะเต้นระเบิดออกนอกอก หน้าจอสีฟ้าใสของระบบอัลกอริทึมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่สั่นกระพริบระรัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างชัดเจน *[CRITICAL ALERT: ตรวจพบความพยายามในการแฮกข้อมูลระบบโดยบุคคลภายนอก — ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "ทางเลือกของหัวใจที่ไร้รหัสผ่าน" — ยืนยันการรีเซ็ตระบบทั้งหมดหรือไม่? (ใช่ / ไม่)]* ลูกกวาดสีรุ้งหวังว่าตอนนี้นะคะ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วเรามาลุ้นการตัดสินใจครั้งสำคัญของรินในตอนหน้ากันนะคะ!