การกลับมาของปีศาจสาว

“เช็กระบบให้พร้อม เรย์... ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อขอส่วนแบ่ง แต่ฉันกลับมาเพื่อยึดคืนทุกอย่างที่พวกมันขโมยไป” น้ำเสียงของฉันราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงแป้นพิมพ์ที่รัวเร็วผ่านช่องสื่อสารลับเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเรย์จะตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้นที่ปนความกังวล “ลิซ่า... เธอแน่ใจนะ? สภาพของเธอตอนนี้... พลังงานในตัวมันผันผวนเกินไป ข้อมูลจากเซนเซอร์ที่ฉันแอบติดไว้ในดันเจี้ยนชั้นที่ 99 บ่งบอกว่าเธอกำลังก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ไปแล้ว ถ้าเธอปรากฏตัวตอนนี้ กิลด์ ‘ราชันย์โลหิต’ จะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่” ฉันเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดหนังสีนิลขัดเงา ความรู้สึกของพลังอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังมันช่างหอมหวานเสียจริง ดันเจี้ยนแห่งความตายที่กักขังฉันไว้นานนับเดือนไม่ได้ทำลายตัวตนของฉัน แต่กลับกลายเป็นเตาหลอมที่เปลี่ยนหญิงสาวผู้พ่ายแพ้ ให้กลายเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดในกระดานนี้ ฉันก้าวเท้าพ้นจากมิติรอยแยกที่ค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืดของตรอกร้างหลังกิลด์ใหญ่ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอจางๆ แม้ภายนอกจะดูเหมือนเดิม แต่สายตาของฉันที่สะท้อนผ่านกระจกเงาข้างทางกลับเปลี่ยนไป ดวงตาคู่นี้มีความเรืองรองของอักขระเวทสีครามซ่อนอยู่—ผลพวงจากการ ‘สุ่มการ์ดเทพ’ ระดับ SSR ที่ฉันเดิมพันด้วยชีวิตในนาทีสุดท้ายก่อนที่ดันเจี้ยนจะถล่มลงมา “เรย์ ฉันบอกแล้วไงว่าการ์ดที่ฉันได้มา ไม่ได้มีไว้เพื่อเอาตัวรอด” ฉันกดเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมส่วนตัวที่แสดงสำรับการ์ดลอยวนอยู่รอบนิ้วมือ “มันมีไว้เพื่อ ‘พลิกชะตา’ ต่างหาก” ฉันก้าวเดินออกไปบนถนนหลักของเมืองหลวง ท่ามกลางสายตาของฮันเตอร์คนอื่นๆ ที่หันมามองด้วยความฉงน พลังงานที่แผ่ออกมาจางๆ จากร่างกายฉันมันกดดันจนคนรอบข้างต้องถอยห่างโดยสัญชาตญาณ ชุดเกราะที่เคยขาดวิ่นกลับกลายเป็นชุดคลุมสีดำสนิทที่ถักทอจากเส้นใยอสูรชั้นสูง งดงาม ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย “พบสัญญาณการเคลื่อนไหวแล้ว ลิซ่า” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “หัวหน้ากิลด์ ‘กวินน์’ กำลังจัดงานเลี้ยงฉลองการเลื่อนระดับฮันเตอร์ระดับ S ที่ห้องโถงกลาง พวกมันกำลังประกาศกร้าวถึงชัยชนะเหนือ ‘ซากศพ’ อย่างเธอ... ให้ตายสิ ยิ่งฟังยิ่งแค้นแทนจริงๆ” “ดี... การที่พวกมันกำลังอารมณ์ดี จะทำให้เสียงกรีดร้องตอนที่ทุกอย่างพังทลายลงมาไพเราะขึ้นเป็นกอง” ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้างานเลี้ยงขนาดมหึมา การ์ดในมือขวาของฉันเริ่มสั่นไหวด้วยพลังงานมหาศาล มันไม่ใช่การ์ดธรรมดา แต่มันคือ ‘การ์ดแห่งการพิพากษา: โซ่ตรวนนิรันดร์’ ที่ฉันเพิ่งดึงออกมาได้จากระบบ ยามรักษาการณ์สองคนขวางทางฉันไว้ มือของพวกมันขยับไปที่ด้ามดาบ “หยุดอยู่ตรงนั้น! นี่เป็นงานเลี้ยงส่วนตัวของกิลด์ราชันย์โลหิต ใครอนุญาตให้—!” ฉันไม่ปล่อยให้พวกมันพูดจบ นิ้วเรียวดีดการ์ดใบหนึ่งออกไปกลางอากาศ มันแปรสภาพเป็นโซ่สีดำที่พุ่งพันธนาการร่างของพวกมันไว้แน่นก่อนจะกระชากจนล้มลงกองกับพื้นด้วยความรวดเร็วเสียจนไม่มีใครมองทัน “บอกพวกมันที ว่า ‘ปีศาจสาว’ ที่พวกมันโยนทิ้งลงในนรก... ได้ปีนกลับขึ้นมาเพื่อทวงของของเธอคืนแล้ว” ฉันผลักประตูบานคู่ขนาดมหึมาออก แสงไฟภายในงานสาดส่องกระทบใบหน้าของฉันที่เรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีด ทุกสายตาภายในห้องโถงหยุดนิ่ง เสียงดนตรีที่เคยครึกครื้นเงียบหายไปในทันที กวินน์—ชายผู้ที่เคยทรยศฉัน—ชะงักค้างอยู่บนเวที แก้วไวน์ในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้นจนแตกกระจาย เขามองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึง ปากสั่นระริก “ลิซ่า? เป็นไปไม่ได้... แกควรจะตายไปพร้อมกับดันเจี้ยนระดับ SS นั่นแล้ว!” ฉันก้าวเดินเข้าไปท่ามกลางความเงียบงัน แต่ละย่างก้าวที่เหยียบลงบนพรมแดง ฉันสัมผัสได้ถึงกลไกการ์ดที่ค่อยๆ ทำงานทีละส่วน กลิ่นอายแห่งชัยชนะที่เคยเป็นของพวกมัน กำลังจะถูกกลืนกินด้วยเงาของฉัน “สิ่งที่พวกคุณควรกลัวไม่ใช่การตายของฉัน” ฉันแสยะยิ้มที่ทำให้กวินน์ต้องถอยกรูดไปข้างหลัง “แต่คือการที่ฉันยัง ‘มีชีวิตอยู่’ และพร้อมจะเล่นเกมนี้ไปจนจบต่างหาก” ทันใดนั้นเอง แสงไฟทั่วทั้งห้องโถงก็ดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมอย่างฉับพลัน เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดหลังเวที ไม่ใช่เสียงของกวินน์... แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ฉันรู้จักดีในฐานะผู้ควบคุมระบบที่แท้จริง “ยินดีต้อนรับกลับมา การ์ดมาสเตอร์... แต่เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าในสำรับนั้นยังมี ‘การ์ดใบสุดท้าย’ ที่เธอไม่เคยเปิดใช้?” เสียงนั้นหยุดกึก พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อมีมือปริศนาวางลงบนไหล่ของฉันในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น “คนที่เป็นคนหักหลังเธอคนแรก... ไม่ใช่กวินน์หรอกนะ ลิซ่า” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงมิติแห่งการเดิมพันและร่วมลุ้นระทึกไปกับการกลับมาครั้งนี้ของลิซ่านะคะ