เสียงกระซิบจากระบบการ์ด

"อย่าได้ทำหน้าตาเหมือนสุนัขจนตรอกแบบนั้นสิคะ มันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าสงสารขึ้นเลยสักนิด" ฉันพ่นลมหายใจเบาๆ พลางเช็ดคราบเลือดที่มุมปากด้วยปลายนิ้ว ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบเวทมนตร์กรีดเข้าที่สีข้างไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความขมขื่นที่แล่นผ่านหัวใจเมื่อเห็นชายที่ฉันเคยไว้ใจที่สุด กำลังยืนมองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "ลิซ่า... ถ้าเธอไม่ดื้อรั้นส่ง 'คอร์ของการ์ดโบราณ' นั่นมาให้กิลด์แต่แรก เรื่องก็คงไม่จบแบบนี้" เสียงของเขาราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ฉันหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม "กิลด์งั้นเหรอคะ? หรือว่าเป็นความกระหายอำนาจส่วนตัวของคุณกันแน่ที่ทำให้คุณกลายเป็นคนไร้ค่าได้ขนาดนี้" คมดาบในมือเขายกขึ้นจ่อที่ลำคอของฉัน บรรยากาศรอบกายกดดันจนอากาศดูเหมือนจะกลายเป็นของแข็ง ทุกหยดเลือดที่ไหลรินลงบนพื้นหินเย็นเยียบของดันเจี้ยนชั้นที่ 50 กำลังสูบเอาชีวิตของฉันออกไปช้าๆ พลังเวทในร่างของฉันเหือดแห้งจนแทบไม่เหลือ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ความมืดมิดเริ่มรุกคืบเข้ามาบดบังวิสัยทัศน์ เสียงหนึ่งก็ดังกังวานขึ้นในโสตประสาท *ติ๊ง!* *“ตรวจพบสภาวะวิกฤตถึงขีดสุด... เงื่อนไขการปลดล็อก ‘ระบบผู้กล้ากาชา’ สำเร็จครบถ้วน”* เสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูเยือกเย็นและทรงพลังทำให้สติที่กำลังจะหลุดลอยของฉันกลับมาจดจ่ออีกครั้ง รอบตัวของฉันที่ควรจะมีเพียงกลิ่นคาวเลือด กลับถูกแทนที่ด้วยมวลพลังงานสีทองอร่ามที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือด ลิซ่า... นี่มันอะไรกัน? ระบบที่ฉันเคยคิดว่าเป็นแค่ตำนานในโปรเจกต์ลับที่เรย์เคยแอบแฮกมาได้ มันมีตัวตนอยู่จริงๆ งั้นหรือ? *“โฮสต์ลิซ่า ท่านได้รับสิทธิ์สุ่มการ์ดระดับ ‘ตำนาน’ หนึ่งครั้งในวาระสุดท้าย... การ์ดใบนี้จะกำหนดชะตาชีวิตและจุดจบของศัตรูเบื้องหน้าท่าน”* “ลิซ่า! แกกำลังเหม่ออะไรอยู่? ส่งของมา!” ชายตรงหน้าคำรามด้วยความหงุดหงิด เขาเงื้อดาบขึ้นเตรียมเผด็จศึก ฉันไม่ได้ตอบเขา สายตาของฉันจดจ้องไปยังหน้าต่างโฮโลแกรมสีโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า แสงสีทองสว่างวาบจนชายผู้นั้นต้องหรี่ตาหนี ในฐานะนักวางกลยุทธ์ที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน ฉันรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้าย *‘สุ่มการ์ด!’* ฉันสั่งการในใจด้วยความเด็ดขาด วงล้อแห่งโชคชะตาหมุนวนด้วยความเร็วสูง ภาพการ์ดนับร้อยใบสลับสับเปลี่ยนไปมาเหมือนเงาพราย ก่อนที่มันจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและหยุดนิ่งที่การ์ดใบหนึ่ง... การ์ดสีดำทมิฬที่มีขอบสีทองส่องประกายแสงสีม่วงแปลกประหลาด *“ยินดีด้วย ท่านได้รับ: [การ์ดอัญเชิญ: เทพสงครามไร้เงา]”* ความรู้สึกเหมือนมีพลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือ มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ แต่มันคือพลังที่สั่นสะเทือนมิติ ชายที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาเพื่อสังหารฉันชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวฉัน "แก... แกไปเอาพลังแบบนี้มาจากไหน!" เขาตะโกนอย่างเสียสติ ฉันยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นบนไหล่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่ตอนนี้ในมือของฉันมีไพ่ตายที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น ฉันขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาต้องถอยกรูดไปหลายก้าว "การเล่นเกมที่สนุกที่สุด คือการพลิกกระดานในตอนที่ทุกคนคิดว่าเราแพ้ไปแล้วไงคะ" ฉันกระซิบเบาๆ ก่อนจะสะบัดการ์ดในมือขึ้นฟ้า ทว่า ในวินาทีที่การ์ดกำลังจะเปล่งประกาย เงาสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของฉัน ไม่ใช่การ์ดที่ฉันสุ่มได้... แต่มันคือสิ่งที่มีตัวตนอยู่ภายในห้องโถงแห่งนี้มาตลอด แรงกดดันจากเงามืดนั้นไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ฉัน แต่พุ่งตรงไปยังทางเข้าดันเจี้ยนที่เพิ่งถูกปิดตายไป "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานศพของคุณด้วยนะคะ" ฉันหันไปมองเงามืดนั้นที่ค่อยๆ ก่อร่างเป็นรูปร่างของชายในชุดคลุมสีเงินที่ฉันคุ้นตาดี เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ดูประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า 'ของเล่น' ที่กิลด์ตามหามาตลอด จะไม่ได้มีไว้แค่โชว์ตัวเล่นๆ สินะ ลิซ่า... เธอทำได้ดีมากที่ปลุกมันขึ้นมา" เรย์? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมสายตาของเขาถึงได้ดูเหมือน... ผู้ที่บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง? ความสงสัยยังไม่ทันคลี่คลาย การ์ดในมือของฉันก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนผิวหนังแสบร้อน ดูเหมือนว่า 'ระบบผู้กล้ากาชา' จะไม่ได้มอบเพียงแค่พลัง แต่มันกำลังจะกลายเป็นคำสาปที่เชื่อมโยงชีวิตของฉันเข้ากับแผนการที่ใหญ่กว่าที่ฉันจะจินตนาการถึง การเดินทางของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าหมากทุกตัวบนกระดานนี้... กำลังถูกสับเปลี่ยนตำแหน่งไปอย่างสิ้นเชิง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงมิติแห่งการเดิมพันครั้งนี้ด้วยกันนะคะ