ล้อมจับเทพมังกร

เสียงคำรามสะท้านฟ้าของ "อัสนีบาตมังกรคราม" ดังกึกก้องจนผืนแผ่นดินใต้หุบเขาอเวจีสั่นสะเทือน เลือดสีครามเข้มข้นหยดลงมาจากเกล็ดหนาเตอะราวกับสายฝนแห่งความตาย เบื้องหน้าของฝูงชนคือร่างมหึมาของบอสระดับตำนานที่กิลด์ใหญ่อย่าง "ราชันย์โลหิต" ใช้เวลาวางแผนและสูญเสียสมาชิกไปครึ่งค่อนกิลด์แต่ก็ยังไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้มันได้ "ถอยร่น! ทุกคนถอยร่นไปตั้งแนวป้องกันที่แนวหินผา! บอสตัวนี้เกินกว่าระดับที่เราจะรับมือไหวแล้ว!" เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความหวาดกลัวของ "กิลด์มาสเตอร์บารอน" ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันและเศษซากอาวุธที่หักพัง เขากำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสโอหังในวันประมูลสิทธิ์ล่าบอส บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความตื่นตระหนกยามที่เงาขนาดมหาสมุทรของมังกรครามแผ่ขยายปกคลุมทัศนียภาพทั้งหมด นี่คือความจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้... อำนาจที่แท้จริงไม่ได้มีไว้สำหรับพวกที่เอาแต่ตะโกนอวดเบ่งในห้องประชุม "ท่านเรน... ดูพวกมันสิครับ วิ่งหนีหางจุกตูดเสียยิ่งกว่าสุนัขจนตรอกเสียอีก" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง ลูเซียยืนกอดอกพิงลำต้นไม้ยักษ์ด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังชมภาพยนตร์ระทึกขวัญในวันหยุดพักผ่อน ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเธอตัดกับบรรยากาศนองเลือดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด ใบหน้าคมคายระบายรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงไปยังเหล่าคนใหญ่คนโตของกิลด์ชั้นนำที่กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่เบื้องล่าง ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ดวงตาส่อประกายสีทองจางๆ ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ทอดมองไปยังสัตว์อสูรตรงหน้าที่กำลังอ้าปากเตรียมพ่นลำแสงทำลายล้างระลอกสุดท้าย สำหรับผม มังกรครามตัวนี้ไม่ใช่ภัยพิบัติ แต่มันคือ "ความรำคาญ" ที่ส่งเสียงดังเกินไปในเวลาพักผ่อนของผมต่างหาก "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปอีกสักสองวินาทีเถอะครับ ลูเซีย" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ บนพื้นดิน "มนุษย์บางประเภท... มักจะไม่ยอมตาสว่าง จนกว่าจะได้เห็นความตายอยู่ตรงหน้าจริงๆ เสียก่อน" สิ้นคำพูดนั้น อัสนีบาตมังกรครามก็พ่นลำแสงพลาสม่าสีครามบริสุทธิ์พุ่งตรงมาทางกลุ่มของกิลด์ราชันย์โลหิตในรัศมีวงกว้าง แสงสว่างจ้าแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าจนกลายเป็นจุล บารอนหลับตาปี๋ ยกแขนขึ้นกอดหัวตัวเองด้วยความสิ้นหวัง—เขารู้ดีว่าความตายมาเยือนถึง แต่วินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบก็หยุดนิ่ง ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีแรงกระแทก มีเพียงความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ บารอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดระแวง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจแทบหยุดเต้น แผ่นหลังในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง มือข้างหนึ่งยกขึ้นรับลำแสงทำลายล้างระดับตำนานที่สามารถละลายเมืองได้ทั้งเมืองไว้ด้วย "ฝ่ามือเปล่า" พลังงานมหาศาลที่กระทบกับฝ่ามือของผมแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าครามล่องลอยไปในอากาศราวกับดอกไม้ไฟในยามค่ำคืน "อะ... อะไรกันวะนั่น!?" สมาชิกกิลด์คนหนึ่งกรีดร้องออกมาด้วยความเสียสติ "รับการโจมตีของบอสด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ!? เขาเป็นใครกัน!?" ผมไม่ได้หันกลับไปมองเสียงโกลาหลเบื้องล่าง นิ้วมือเรียวยาวขยับเพียงเล็กน้อย ระบบอินเทอร์เฟซสีทองโปร่งแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว [ตรวจพบเป้าหมาย: อัสนีบาตมังกรคราม] [คำสั่งจากผู้ใช้: ทำลายล้างขั้นเด็ดขาด] [เปิดใช้งานระบบลงทัณฑ์ผู้โอหัง - ระดับที่ 7] ดวงตาของผมหรี่ลงเล็กน้อย รัศมีพลังเวทรุนแรงมหาศาลระเบิดออกจากร่างจนมิติรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำ อากาศบริเวณนั้นหนักอึ้งจนพวกที่วิ่งหนีอยู่ด้านล่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หายใจไม่ออกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนอก "นะ... พลังเวทนี่มันอะไรกัน..." บารอนพยายามเงยหน้าขึ้นมองด้วยความยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่แค่มนุษย์ แต่คือ "ตัวตน" ที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของกฎเกณฑ์ในเกมนี้ "พวกคุณเคยบอกสินะครับ... ว่ากิลด์ระดับท็อปคือผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในจิตใจของทุกคนอย่างชัดเจน ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต ผมสะบัดข้อมือเบื้องหน้าเพียงครั้งเดียว *เปรี้ยงงงงงงง—!* เสาเพลิงเวทมนตร์สีดำสนิทพวยพุ่งจากพื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนกินร่างของอัสนีบาตมังกรครามขนาดมหึมาหายไปในพริบตา ไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวน ไม่มีแม้แต่เศษซากหลงเหลือ ทุกอย่างถูกลบหายไปจากแผนที่อย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่ามังกรตัวนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก ความเงียบสงบเข้าปกคลุมหุบเขาอเวจีอย่างสมบูรณ์แบบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าสมาชิกกิลด์ใหญ่ที่ตอนนี้คุกเข่าลงกับพื้น ดินโคลนเปรอะเปื้อนชุดเกราะราคาแพง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนควบคุมไม่ได้ ลูเซียเดินเข้ามาใกล้ผม ชายกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม เธอปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามพวกเราด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน "เห็นหรือยังครับ... ว่าความพยายามของพวกคุณ มันก็แค่การดิ้นรนของมดปลวกต่อหน้าพระเจ้าเท่านั้นเอง" บารอนเงยหน้าขึ้นมองผม ร่างกายสั่นระริก ปากสั่นพับๆ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขารู้แล้ว... รู้แล้วว่าคนที่เขาเคยปฏิเสธและดูถูกในร้านค้าวันนั้น แท้จริงแล้วคือปีศาจที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยปลายนิ้ว "คะ... 10... คุณเรน... ได้โปรด... ไว้ชีวิต..." เสียงของบารอนขาดห้วง เขาพยายามจะคลานเข้ามาหาผม แต่แรงกดดันจากเวทมนตร์รอบตัวทำให้เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ผมก้าวเท้าเดินผ่านร่างของพวกเขาไปช้าๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ราวกับพวกเขาเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า "ผมไม่มีเวลากับสุนัขที่กำลังเห่าหอนหรอกนะครับ" ผมเอ่ยเรียบๆ พลางปัดเศษฝุ่นที่ไหล่เสื้อ "เพราะงานเลี้ยงน้ำชาของผมกับลูเซียกำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำก็ถูกแหวกออกด้วยเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์เจ็ตขนาดใหญ่ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะเวทมนตร์สีดำสนิท ลวดลายอักษร runes โบราณเรืองแสงสีทองอร่าม ค่อยๆ ลดระดับลงจอดลอยตัวนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าผมและลูเซียอย่างสง่างาม ประตูห้องโดยสารเปิดออกอัตโนมัติเผยให้เห็นความหรูหราภายในที่เหนือจินตนาการ ผมก้าวขึ้นไปบนบันไดเหล็ก หันกลับมามองพวกที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องล่างเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ "อ้อ... แล้วก็ฝากบอกสมาคมกิลด์ด้วยนะครับ ว่าหนี้ที่พวกคุณติดผมไว้... ถึงเวลาต้องชำระด้วย 'ทุกอย่าง' ที่พวกคุณมีแล้วล่ะครับ" *คลิّง—!* เสียงรูด "บัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท" ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ถูกตวัดผ่านเครื่องชำระเงินเวทมนตร์กลางอากาศดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับระบบที่ประกาศก้องว่า *[การชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดของหุบเขาอเวจี ถูกหักจากบัญชีของกิลด์ราชันย์โลหิตจนหมดเกลี้ยงเรียบร้อยแล้ว]* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ