ลบตัวละครทิ้ง แล้วเริ่มใหม่ในฐานะเทพ

"กิลด์ 'ราชันย์โลหิต' ยินดีต้อนรับผู้กล้าเรน... ในฐานะกำลังหลักผู้เสียสละมาตลอดสามปีครับ" เสียงประกาศก้องผ่านระบบทรานสคริปต์ของมหานครเกมเสมือนจริง *Aethelgard* ดังสะท้อนก้องไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้เล่นนับแสนคน บนจอภาพเวทมนตร์ขนาดยักษ์ลอยเด่นเป็นสง่า ภาพของเรนในชุดเกราะนักเวทสีดำสนิท ไหล่ประดับด้วยฉายา 'มือขวาแห่งราชันย์' กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือและสายตานับล้านที่มองมาด้วยความชื่นชม... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็คือสิ่งที่พวกมันเสแสร้งแสดงออกมา แต่สำหรับเรนแล้ว ภาพเหล่านั้นช่างน่าสมเพชเสียจนเขาไม่อยากแม้แต่จะชายตามอง ริมฝีปากหยักลึกได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข ปรานี หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว เจืออยู่เลย มันเป็นรอยยิ้มของความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ "น่าขันสิ้นดี..." เรนพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มคนที่ยืนรายล้อมเขาอยู่ เบื้องหน้าของเรนคือ 'กิลด์มาสเตอร์แวนการ์ด' ชายผู้สวมเกราะทองคำประดับอัญมณีล้ำค่า ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มการค้าที่น่ารังเกียจ มือข้างหนึ่งยื่นม้วนคัมภีร์สัญญามาให้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูอบอุ่นและจริงใจ "เรน นายเหนื่อยมามากแล้วนะ การเสียสละไอเทมระดับตำนานทั้งหมดในดันเจี้ยนล่าสุดเพื่อกิลด์ มันทำให้เราขึ้นสู่อันดับหนึ่งได้สำเร็จ... และเพื่อเป็นการตอบแทน ท่านหัวหน้ากิลด์ใหญ่มีคำสั่งให้ปลดนายออกจากตำแหน่งแนวหน้า เพื่อไปรับหน้าที่ 'ดูแลคลังแสงส่วนหลัง' แทน... ถือว่าไปพักผ่อนก็แล้วกันนะ" คำว่า 'ดูแลคลังแสงส่วนหลัง' ในภาษาของกิลด์ใหญ่ หมายถึงการถูกลดชั้นเป็นเพียงแค่เบ๊ผู้คอยจัดการขยะเวทมนตร์และซ่อมแซมอุปกรณ์ชั้นต่ำ ไม่มีสิทธิ์ได้ลงดันเจี้ยน ไม่มีส่วนแบ่งไอเทม และถูกตัดขาดจากทรัพยากรทั้งหมด นี่คือการเตะหัวสุนัขเมื่อหมดประโยชน์อย่างแท้จริง เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากฝูงชนรอบด้าน *“นั่นไง เรน มือขวาที่เคยเก่งกาจ... น่าสงสารแฮะ โดนเขี่ยทิ้งแบบไม่ใยดีเลย”* *“ก็สมควรแล้วล่ะ มัวแต่ทำตัวหยิ่งผยองไม่ยอมเข้าสมาคมกับใคร คิดว่าเก่งคนเดียวหรือไง”* *“กิลด์ราชันย์โลหิตทำถูกแล้ว เอาคนไร้ประโยชน์ออก เอาทรัพยากรไปปั้นเด็กใหม่ดีกว่า”* สายตานับร้อยคู่ที่เคยศรัทธา บัดนี้เปลี่ยนเป็นความสมเพช เวทนา และเยาะเย้ยถากถาง พวกมันลืมไปหมดสิ้นแล้วว่า ใครกันที่เป็นคนแบกรับความตายในดันเจี้ยนระดับนรกถึงเจ็ดครั้งเจ็ดครา เพื่อให้กิลด์นี้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด แต่ทว่า... ท่ามกลางฝูงชนที่โห่ร้องและดูแคลน กลับมีร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงาเสาหินอ่อน ลูเซีย อดีตรองหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่ง หญิงสาวผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสยายและดวงตาสีมรกตคมกริบ ชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ของเธอยังคงเปื้อนคราบฝุ่นจากการต่อสู้ เธอมองหน้าแวนการ์ดด้วยสายตาราวกับกำลังมองซากศพเน่าเฟะ ก่อนจะหันมามองเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภักดีและความเด็ดเดี่ยว "พวกคุณมันตาบอดกันหมดแล้ว..." เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นสะดุ้งเฮือก ลูเซียก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเรนอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใคร "เรนคือคนที่สร้างพวกคุณขึ้นมาด้วยซ้ำ... ในเมื่อพวกคุณขับไล่เขาออกจากกิลด์เน่าเฟะนี่ ฉัน ลูเซีย ขอประกาศลาออกจากตำแหน่งรองหัวหน้ากิลด์ และขอติดตามท่านเรนไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่!" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่แวนการ์ดจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน "ฮ่าๆๆ! ลูเซีย เธอเสียสติไปแล้วรึไง? จะทิ้งอนาคตในกิลด์อันดับหนึ่งเพื่อไปเดินตามไอ้กากเดนที่ไม่มีแม้แต่พอยต์เวทติดตัวเนี่ยนะ? เชิญตามสบายเลย! ออกไปให้พ้น แล้วพวกเธอจะรู้ว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายแค่ไหน!" เรนปรายตามองลูเซียเล็กน้อย ชั่วพริบตาหนึ่งแววตาที่เยือกเย็นของเขาฉายประกายความอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดังเดิม เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า *'พอแล้ว'* "ขอบใจนะลูเซีย..." เรนเอ่ยสั้นๆ จากนั้น เขาก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาสคมกริบกวาดมองไปรอบตัว ท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว จนอากาศรอบกายถึงกับบิดเบี้ยวและสั่นสะเทือน เหล่าผู้เล่นระดับสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหายใจไม่ออก ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาที่หน้าอก แวนการ์ดขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ "แกจะทำอะไร? ยอมรับชะตากรรมแล้วไสหัวไปซะ!" เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกมือซ้ายขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงกลางอากาศเบื้องหน้า หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีดำสนิทปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบหลักที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของทุกคน [คำเตือน: คุณกำลังเข้าสู่กระบวนการ 'ลบตัวละครระดับ 99' ข้อมูลทั้งหมด, ฉายา, ไอเทมระดับตำนาน และความก้าวหน้าตลอดสามปีจะสูญหายอย่างถาวร ไม่สามารถกู้คืนได้ คุณแน่ใจหรือไม่?] เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ในทันที "เฮ้ย! มันจะทำบ้าอะไรวะ?" "ลบตัวละคร? นั่นมันตัวละครระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์เลยนะ! มันเสียสติไปแล้วแน่ๆ!" "ช่างมันเถอะ อยากโชว์พาวแต่ปอดแหกจนต้องลบตัวหนีความอับอายล่ะสิ ฮ่าๆๆ!" แวนการ์ดหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! คิดจะประชดระบบรึไงไอ้สวะ? ลบเลยสิ แน่จริงก็กดเลย!" เรนหันกลับมามองแวนการ์ดด้วยสายตาที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้างไปในทันที มันเป็นสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับกำลังมองมดปลวกที่กำลังจะถูกเหยียบให้ตายใต้ฝ่าเท้า "พวกแกคิดว่า ฉัน 'เก่ง' เพราะตัวละครนี้สินะ..." เรนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับก้องกังวานเสียดแทงจิตใจของทุกคน นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มสีแดงฉานบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซอย่างไร้ความลังเล [ยืนยันการลบตัวละคร: 'เรน - มือขวาแห่งราชันย์'] *ตู้มมมมมม!* เสาแสงสีดำสนิทพวยพุ่งทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้าฉีกกระชากเมฆหมอกจนกระจาย แผ่นดินสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ร่างของเรนแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำขาวท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลตัวละครระดับ 99 หายวับไปกับตา แต่ในวินาทีที่ตัวละครถูกลบจนหมดสิ้น เสียงระฆังโบราณจากมิติที่ลึกที่สุดของเกม *Aethelgard* ก็ดังสนั่นหวั่นไหว ก้องกังวานไปทั่วทุกเซิร์ฟเวอร์ทั่วโลก พร้อมกับหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของลูเซียและจุดที่เรนยืนอยู่ [ตรวจพบการลบตัวละครต้นแบบสำเร็จ...] [เงื่อนไขลับ 'ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งพระเจ้า' ถูกปลดล็อก!] [ระบบลงทัณฑ์ผู้โอหัง (Arrogance Punishment System) กำลังเริ่มต้นการติดตั้ง...] [ยินดีต้อนรับผู้สร้าง... 'เรน' กลับสู่บัลลังก์ที่แท้จริงของคุณ] แวนการ์ดหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อตัวอักษรสีแดงฉานพาดผ่านท้องฟ้าทั่วทั้งทวีป... และสิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อมา คือรายชื่อของทุกคนในกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' ที่ถูกขึ้นบัญชีดำสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความพิพากษาที่สั่นประสาทที่สุดในประวัติศาสตร์เกม โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "จอมเวทไร้นาม" ครับ