เคล็ดวิชาโอสถทลายชีพ

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาโอสถชั้นต่ำของสำนักกระบี่เมฆาจะช่วยให้ร่างกายที่ผุพังของเจ้าดียิ่งขึ้นไปกว่าเดิมได้? อย่าได้หลอกตัวเองด้วยเศษเสี้ยวของความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริงเลย เย่เฉินเฟิง" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูบาดลึกเข้าสู่โสตประสาท เย่เฉินเฟิงไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เขายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบกลางถ้ำลับที่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน รอบกายรายล้อมด้วยสมุนไพรหายากที่ส่งกลิ่นฉุนกึกตัดกับกลิ่นอายความตายที่แฝงมากับสายลมภายนอก เงาสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเหนือยอดเขานั่น... เขารู้ดีว่ามันคือใคร แต่ในยามนี้ ชีวิตของเขาสำคัญกว่าคำขู่ที่ไร้รากฐาน "ซูเยว่ เจ้ามาหาข้าเพื่อจะกล่าววาจาถากถาง หรือเพื่อจะเฝ้ามองข้าตายกันแน่?" เย่เฉินเฟิงเอ่ยตอบโดยไม่เปิดเปลือกตา มือที่หยาบกร้านจากการบดสมุนไพรยังคงเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงราวกับจะร่ายรำ หลินซูเยว่ก้าวเข้ามาในม่านหมอกแห่งโอสถ นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดา ทว่าดวงตากลับหม่นแสง นางหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขา รัศมีเยือกเย็นจากกายของนางทำให้เปลวไฟในเตาหลอมสั่นไหววูบวาบ "ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดชายที่เคยสูงส่งเยี่ยงเซียนกระบี่ ถึงยอมก้มหัวให้กับวิถีโอสถที่แม้แต่ศิษย์นอกสำนักยังไม่อยากแตะต้อง" เย่เฉินเฟิงกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและประสบการณ์นับหมื่นปี "วิถีแห่งเต๋าไม่ได้วัดกันที่พลังปราณที่เหือดหาย แต่วัดกันที่การฝืนลิขิตของฟ้าดิน ในเมื่อฟ้าขีดเส้นให้ข้าไร้พลัง ข้าก็จะสลักเส้นทางใหม่ลงบนกระดูกของข้าเอง" สิ้นคำกล่าว เขาสะบัดมือเบาๆ ของเหลวสีเลือดที่เขาสกัดจากสมุนไพรหายากและกลั่นกรองผ่านปราณจิตดั้งเดิมก็พุ่งเข้าสู่เตาหลอมทันที กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมา มันไม่ใช่กลิ่นหอมของดอกไม้ แต่เป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกราวกับวิญญาณกำลังถูกแผดเผา นี่คือ 'โอสถทลายชีพ' วิชาลับระดับบรรพกาลที่สามารถเปลี่ยนกระดูกคนธรรมดาให้กลายเป็นกายาเทวะ แต่กระบวนการของมันนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าการตกนรกทั้งเป็น "หากเจ้าใช้ยานั่น... ร่างกายของเจ้าจะแหลกสลายก่อนที่จะได้บรรลุพลัง!" หลินซูเยว่ร้องเตือน พลางเอื้อมมือหวังจะหยุดการกระทำของเขา แต่ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากเย่เฉินเฟิงกลับผลักนางออกไปอย่างอ่อนโยนแต่เด็ดขาด "ซูเยว่ ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าปกป้อง แต่ข้าขอให้เจ้า... เฝ้าดู" เย่เฉินเฟิงคว้าก้อนโอสถที่ยังร้อนระอุขึ้นมาแล้วกลืนลงคอทันที! ทันใดนั้น เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นไปทั่วถ้ำ ใบหน้าของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามผิวหนัง ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนสภาพ ผิวหนังที่เคยแห้งกร้านกลับเรืองแสงสีทองซีดจาง ความร้อนระอุพุ่งพล่านจากกระดูกสันหลังกระจายไปทั่วร่างดั่งลาวาที่ไหลผ่านหลอดเลือด หลินซูเยว่เบิกตากว้าง ความเย็นชาบนใบหน้าสลายไปสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึง นางเห็นเงาสะท้อนของเทพมังกรโบราณที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบกายชายหนุ่ม "อึก..." เสียงครางต่ำในลำคอของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่เหนือคำบรรยาย แต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว เขาใช้สติที่เหลืออยู่ควบคุมพลังโอสถให้แทรกซึมไปทุกอณูของไขกระดูก *ตูม!* คลื่นพลังกระแทกกระจายออกรอบทิศทาง ทำลายผนังถ้ำจนพังทลาย หินผาถล่มลงมาดั่งห่าฝน ทว่าในใจกลางพายุฝุ่นนั้น ร่างของเย่เฉินเฟิงยืนหยัดขึ้นอย่างสง่างาม พลังปราณที่เคยว่างเปล่ากลับคืนสู่กระแสเลือดดั่งสายน้ำที่เชี่ยวกราก เขาลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทดุจห้วงอวกาศเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้แม้แต่หลินซูเยว่ยังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เจ้า..." นางพูดไม่ออก ความรู้สึกหวาดหวั่นและชื่นชมตีรวนอยู่ในอก เย่เฉินเฟิงหันมามองนาง สายตาที่เคยสุขุมกลับแฝงความร้อนแรงบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของนางสะดุด "การปลดล็อกขั้นแรกยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ซูเยว่... เจ้าพร้อมหรือยังที่จะเห็นสิ่งที่ข้ากำลังจะสร้างขึ้นใหม่?" ทว่า ก่อนที่หลินซูเยว่จะทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงกระบี่แหลมคมก็กรีดผ่านอากาศเข้ามาทางปากถ้ำ เงาดำสนิทที่เฝ้ามองจากยอดเขาเมื่อครู่ได้ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาแล้ว พร้อมกับเสียงหัวเราะอันเย็นเยียบที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน "กายาเทวะ? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่มันเกิดมาในเวลาที่สายเกินไปสำหรับเจ้า" บุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำชักกระบี่ที่อาบไปด้วยโลหิตสีม่วงออกมา ประกายคมกระบี่สะท้อนใบหน้าของเย่เฉินเฟิงที่ยังคงยิ้มรับ... ราวกับเขารอคอยวินาทีนี้มาโดยตลอด หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับข้าในตอนถัดไปนะคะ ด้วยจิตคารวะ เงาจันทราลี้ลับ