หวนคืนสู่รอยร้าว

เสียงปรบมือเกรียวกราวในห้องจัดเลี้ยงหรูระดับเจ็ดดาวดังขึ้นราวกับคลื่นซัดสาดเข้าใส่โสตประสาท แต่สำหรับคีรินทร์แล้ว มันกลับเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่ไร้ความหมาย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติกำลังจดจ้องไปยังร่างระหงที่ก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยความมั่นใจ ส้นสูงยี่ห้อดังกระทบพื้นพรมราคาแพงทีละก้าวอย่างจังหวะจะโคน ชุดเดรสราตรีสีดำสนิทเข้ารูปเผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนที่ถูกขับเน้นด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในคฤหาสน์หินเย็นเยียบหลังนั้นอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากของเธอบางเฉียบ ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีแห่งอำนาจที่ทำเอาเหล่าบรรดาผู้บริหารระดับสูงในแวดวงธุรกิจต่างต้องเหลียวมอง รินรดากวาดสายตากลมโตคู่สวยที่ครั้งหนึ่งเคยมีแต่ความอ่อนโยน ทอดมองลงมายังเบื้องล่าง และสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของอดีสามีที่ยืนถือแก้วแชมเปญนิ่งสนิท ดวงตาของคีรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่ความตกใจฉายชัดผ่านม่านตา ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามวิสัยของนักล่าผู้ไม่ยอมจำนนต่อสิ่งใด "ยินดีต้อนรับคุณรินรดา รองประธานบริหารคนใหม่, พีคส์ โฮลดิ้งส์" เสียงพิธีกรประกาศก้องกังวาน ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของคีรินทร์ พีคส์ โฮลดิ้งส์ คือบริษัทคู่แข่งคนสำคัญที่กำลังกวาดส่วนแบ่งทางการตลาดของเขาไปทีละนิด และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คืออดีตภรรยาที่เขาเคยตรายางว่าเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไม่มีวันเติบโต รินรดายกไมโครโฟนขึ้นจรดริมฝีปากอิ่มสีแดงก่ำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลังกังวานไปทั่วฮอลล์ "ขอบคุณค่ะสำหรับคำต้อนรับ การกลับมาครั้งนี้ของดิฉัน... จะไม่ใช่แค่การทำธุรกิจธรรมดา แต่เรามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยสูญเสีย และสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้กับวงการนี้" ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนอีโก้ของคีรินทร์จนยับเยิน เขากำแก้วแชมเปญในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นในอก ร่างสูงก้าวเท้าฝ่าฝูงชนมุ่งตรงไปยังหน้าเวทีทันทีโดยไม่สนใจสายตาใคร เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นเกมอะไร และเธอกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต เมื่อพิธีการบนเวทีเสร็จสิ้น รินรดาก็ปลีกตัวเดินเข้ามายังระเบียงกระจกด้านนอกที่เงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเส้นผมสลวย เธอยืนรับลมพลาดยกยิ้มมุมปากให้กับความสำเร็จก้าวแรก ทว่าความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณกล้ามากนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้น ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่แผדซ่าน คีรินทร์ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบระเบียงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง พันandคณาด้วยกลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับแอลกอฮอล์ราคาแพงที่คุ้นเคย รินรดาไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขายังคงมองทัศนียภาพเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งเฉย "ทำไมฉันจะต้องไม่กล้าด้วยคะ คุณคีรินทร์? หรือว่าคุณตกใจที่เห็นภรรยาเก่าที่คุณเคยเขี่ยทิ้ง สามารถยืนอยู่บนจุดเดียวกับคุณได้" คีรินทร์ขบกรามแน่น ความโกรธพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด เขาเอื้อมมือไปคว้าคางอิมของเธอให้หันมาสบตา บังคับให้เธอยอมรับรู้ถึงเพลิงอารมณ์ที่กำลังแผดเผาเขาอยู่ "คิดจะแก้แค้นฉันสินะ? ถึงได้ยอมก้มหัวให้บริษัทคู่แข่งแบบนั้น คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสุุกสกาววาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี "แก้แค้นเหรอคะ? อย่าหลงตัวเองเลยค่ะคุณคีรินทร์ ฉันแค่กำลังทวงชีวิตของฉันคืนต่างหาก ชีวิตที่คุณเคยเหยียบย่ำมันอย่างไร้ความปรานีไงคะ" บรรยากาศรอบตัวอلبตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองยังคงรุนแรงและอันตรายไม่เปลี่ยนแปร แม้ความเกลียดชังจะก่อตัวหนาแน่นแค่ไหน แต่ร่อง ⟬...⟭ ความทรงจำเร่าร้อนในอดีตกลับตื่นตัวขึ้นอย่างเงียบงัน คีรินทร์มองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือน หัวใจของเขากระหน่ำเต้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย—ทั้งโกรธ ทั้งปรารถนา และหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาล "คุณไม่มีวันหลุดพ้นจากฉันหรอกรินรดา..." คีรินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มเปลี่ยนทิศทาง "ต่อให้คุณจะบินสูงแค่ไหน สุดท้ายคุณก็ต้องตกลงมาอยู่ในมือของฉันอยู่ดี" รินรดายิ้มเยาะ เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบคืนด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนและท้าทายไม่แพ้กัน "งั้นก็ลองดูค่ะ... ว่ามือคู่นี้ของคุณ จะมีปัญญาฉุดฉันลงไป หรือจะแหลกสลายคามือฉันเสียก่อน" ทว่า ในขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าฝีหนี่งก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลังความมืดของมุมระเบียง "คุณแม่คะ! น้องคิมตามหาคุณแม่นานมากเลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยราวๆ สี่ขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเข้ามาซบชายกระโปรงของรินรดา คีรินทร์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราwithถูกสาป ดวงตาคมกริบก้มมองเด็กน้อยที่มีโครงหน้า ดวงตา และริมฝีปาก... ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแค้นครั้งนี้เสมอนะคะ --- *โปรดติดตามตอนต่อไป*