แววตาที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองพิเศษ แทบจะกลายเป็นของเหลวที่แข็งตัวจับเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เมื่อความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่เพียงไม่กี่ตารางเมตรนี้อย่างไร้ความปรานี เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยราวๆ สี่ขวบที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งเข้ามาซบชายกระโปรงของรินรดา ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีรินทร์ ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ตีประกาศจุดจบของความมั่นใจทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ชายหนุ่มชะงักกึก ร่างกายสูงใหญ่กำยำภายใต้สูทแบรนด์เนมตัดเย็บอย่างประณีตแข็งทื่อราwithถูกสาป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากซีอีโอผู้กุมชะตาตลาดหุ้นครึ่งประเทศ—ขณะก้มมองเด็กน้อยที่มีโครงหน้า ดวงตาคมโตเฉี่ยว และริมฝีปากหยักอิ่ม... ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจกเงา! "คุณแม่ขา... น้าคนนี้มองหนูแปลกจังเลยค่ะ หน้าตาน่ากลัวจัง" เสียงเล็กใสเอ่ยเจื้อยแจ้ว พร้อมกับซุกใบหน้าจิ้มลิ้มเข้ากับผ้าไหมเนื้อดีของมารดาเพื่อซ่อนตัว แต่มือเล็กๆ กลับชี้ตรงมาที่คีรินทร์อย่างไรียงสา ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังทำให้ลมหายใจของคีรินทร์สะดุดกึก อกข้างซ้ายกระหน่ำซัดด้วยจังหวะรุนแรงราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำๆ สี่ปี... ผ่านไปสี่ปีเต็ม นับตั้งแต่วันที่เขาโยกย้ายเอกสารหย่าร้างใส่หน้าหญิงสาวที่เขาเคยตราหน้าว่า "ไร้ค่าและน่าเบื่อหน่าย" วันที่เขาขับไล่เธอออกไปจากคฤหาสน์หินหลังงามโดยไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพจิตใจที่แหลกสลายของเธอ วันนั้น... รินรดาในชุดเรียบง่าย ร่างกายผอมโซและดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาเหลือ สัญญาว่าเธอจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก ทว่าเวลานี้... ผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เขารู้จักอีกต่อไปแล้ว รินรดาย่อกายลงช้าๆ อย่างสง่างาม มือเรียวบางลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของเด็กหญิงด้วยความอ่อนโยน แววตาสีดำสนิทที่เคยไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและอ้อนวอนขอความเห็นใจ บัดนี้กลับเรียบนิ่ง เย็นชา และทรงพลังราวกับราชสีห์ที่มองเหยื่อด้วยความสมเพช เธอกวาดสายตาขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีอาการหลบเลี่ยง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว หรือแม้แต่เศษเสี้ยวของความรักโหยหาที่เคยมีให้เขาอย่างล้นเหลือ รatของความมั่นใจที่เคยค้ำจุนอีโก้ของคีรินทร์พังทลายลงในพริบตา "พาแกไปรอที่รถก่อนนะ... เดี๋ยวฉันตามไป" รินรดากระซิบเสียงนุ่มกับเด็กน้อย ก่อนจะปัดชายกระโปรงให้เข้าที่แล้วยืนเต็มความสูง ความสูงของเธอที่เกือบจะถึงไหล่ของเขาเมื่อสวมรองเท้าส้นสูง เสริมให้บุคลิกภาพของอดีตภรรยาดูโดดเด่น เย่อหยิ่ง และสะกดสายตาอย่างน่าประหลาด คีรินทร์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ความแห้งผากแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง เด็กคนนั้น... อายุประมาณสี่ขวบ นั่นหมายความว่าเธอตั้งครรภ์ตั้งแต่ตอนที่... หรือก่อนหน้าที่เธอจะเซ็นใบหย่าให้เขาไม่นานนัก! "ริน..." เสียงที่เคยทรงอำนาจและราบเรียบเสมอของคีรินทร์กลับแหบพร่าและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเขาขยับฝ่าเท้าก้าวเข้าไปใกล้เธอ "นั่น... เด็กคนนั้น..." รินรดายกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจของซีอีโอหนุ่มให้ชาหนึบไปทั้งแถบ "อย่าพยายามคำนวณอายุเลยค่ะคุณคีรินทร์ เสียเวลาเปล่า" น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ ราwithสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขาในฤดูเหมันต์ "และกรุณาถอยไปค่ะ ทางเดินตรงนี้มันแคบ และฉันไม่มีธุระอะไรที่จะต้องมาเสวนากับคนแปลกหน้าอย่างคุณ" คำว่า 'คนแปลกหน้า' พุ่งชนเข้าที่กลางหน้าอกของคีรินทร์อย่างจัง ราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือเหล็กที่ทั้งชาและเจ็บแปลบ เขาเคยเป็นสามี เป็นเจ้าชีวิต เป็นคนที่เธอต้องก้มหัวให้ทุกค่ำคืน แต่ตอนนี้... เธอกลับมองเขาเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ เป็นสิ่งแปลกปลอมที่เธอรังเกียจที่จะแม้แต่จะชายตาแล "รินรดา!" คีรินทร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้ครอบครอง "คุณกล้าดียังไงถึงปิดบังเรื่องนี้... คุณกล้าดียังไงเอาเลือดเนื้อเชื้อไขของผมไปซ่อนไว้ถึงสี่ปี!" สัมผัสจากปลายนิ้วที่บีบแน่นลงบนผิวเนื้อ ทำให้รินรดานิ่งไปเสี้ยววินาที ความทรงจำอันเน่าเฟะในอดีต—ค่ำคืนที่เธอนอนร้องไห้สะอื้นอยู่บนเตียงกว้างในคฤหาสน์หิน ขณะที่เขาเดินออกไปหาผู้หญิงคนอื่น—พรั่งพรูขึ้นมาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เธอน้ำตาซึมอีกต่อไปแล้ว มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงที่จุดประกายความโกรธแค้นและความสะใจในแววตาคู่สวยให้ลุกโชนยิ่งขึ้น เธอหันกลับมามองมือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เลือดเนื้อเชื้อไขของงั้นเหรอคะ?" รินรดาย้อนถาม เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยพิษสง "วันที่ฉันอุ้มท้องแก่ใกล้คลอด วันที่ฉันนอนทรมานอยู่บนเตียงโรงพยาบาลโดยไม่มีใครเหลียวแล วันที่คุณควงผู้หญิงคนอื่นไปออกงานสังคมอย่างมีความสุข... คุณเคยจำได้ไหมคะว่าเด็กคนนี้มีพ่อเป็นใคร?" คีรินทร์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยละเลยและเหยียดย่ำเธออย่างไร้เยื่อใยไหลทะลักย้อนกลับมาทุบตีเขาอย่างสาสม เขานึกถึงแววตาที่อ้อนวอนขอความรักจากเขาในคืนวันครบรอบแต่งงาน—คืนที่เขาปฏิเสธเธออย่างเย็นชาและเดินหนีออกไป "ตอนนั้น... คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าเด็กในท้องหรือแม้แต่ตัวฉัน มันไม่มีค่าอะไรเลยในชีวิตของคุณ" รินรดาดึงข้อมือของตัวเองกลับจากการเกาะกุมของเขาอย่างเด็ดขาด แรงสะบัดนั้นไร้ความลังเล และเต็มไปด้วยความถือดีที่ทำให้อีโก้ของคีรินทร์แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี "แล้วตอนนี้... มีสิทธิ์อะไรมาทวงถามความเป็นพ่อจากเด็กที่เกือบถูกคุณฆ่าตั้งแต่ยังอยู่ในท้องล่ะคะ?" คำพูดของเธอบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ คีรินทร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้งอแงใส่เขา จะเติบโตเป็นปีศาจสาวพราวเสน่ห์ที่ถือมีดกรีดหัวใจเขาได้อย่างเลือดเย็นถึงเพียงนี้ "ผมขอโทษ..." คำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากตลอดชีวิตการเป็นซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ พรั่งพรูออกมาด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก "ริน... ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมเถอะนะ เราเริ่มต้นกันใหม่..." "เริ่มต้นใหม่?" รินรดาทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เธอก้าวเข้าไปใกล้เขา ชandใบหน้าขึ้นสบตาผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำเธอให้จมดินด้วยแววตาสะใจขั้นสุด "เสียใจด้วยนะคะคุณคีรินทร์... เพราะสำหรับฉัน เกมนี้คุณแพ้ตั้งแต่วินาทีที่คุณปล่อยมือฉันไปแล้วค่ะ" เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้อดีตสามียืนแข็งค้างอยู่กลางห้องโถงกว้างด้วยความเคว้งคว้างและเจ็บปวดเจียนตาย ทว่า ในจังหวะที่เธอก้าวเท้าออกไปได้เพียงสองก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิท—ชายหนุ่มผู้เป็นคู่แข่งทางธุรกิจอันดับหนึ่งของคีรินทร์ และเป็นเจ้าของนิตยสารการเงินยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งประกาศตัวเป็นพันธมิตรระดับโลกกับเธอมาร่วมเดินโอบเอวบางของรินรดาเอาไว้ด้วยความสนิทสนม "รินครับ ลูกสาวคงรอแย่แล้ว... ไปกันเถอะครับที่รัก" คีรินทร์เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่เคียงข้างอดีตภรรยาของตนในเวลานี้! ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมอินไปกับความเจ็บปวดร้าวลึกนี้นะคะ